Anasayfa Anasayfa

Herkesin unuttuğunu hatırlamak…


Zelin Artuğ

Herkes unutmuş gibi, denizin asıl renginin mavi olduğunu… Akşam kızıllığında gümüş rengi ya da uçuk pembe yassı balıkların ağlarda oynaştığını… çitlembik ağaçlarının, şebboyların, hanımellerinin kokusunu, kına çiçeklerinin, ipek çiçeklerinin güzelliğini… ve yaz akşamlarının yosun kokulu esintisini…

Herkes unutmuş gibi insanın insana saygılı davrandığını! Toplum olmanın BİREY! olmaktan çok daha önemli olduğunu… “Kimseye zarar verme!”lerin aslında “Her önüne geleni ezip geç!” anlamındaki “Kendini sakın ezdirme!”lere dönüşmeden önce, “kimseyi ezmemek” anlamına geldiğini unutmuş herkes!

Nasıl unutmasın herkes bunları! Şimdi başka ezberler var artık. Gemini hangi rotaya çevirirsen kaptanlığı kaptırmazsın.. Arabandan inince aman anahtarını cebine atma, asansörün kapısına kadar elinde tekli boynuz gibi tut, asansörde kimseye selam verme, hatta kimsenin yüzüne bakma, eve geldiğinde de elin meşgul olduğu için, kapıyı çifte atarak kapat… vb.

Peki ya bebekler? Hiç onlara dikkat ettiniz mi? Eskiden pusetinin içinde kanı kanına sığmayan, dikilip doğrulan, emniyet kemerini çözmeye, o cendereden çıkmaya çalışan bebekler büyüdü, pusetlerinde robot gibi oturan, hatta hiç ağlamayan, çoğunlukla da uyuyan bebeklere dönüştüler.

Uyusun da büyüsün ninni! Otobüs, metro kuyruklarında itişip kakışsın ninni!

Hadi öl de, ölem!

Ölem de… kaç kişi kaldı ki herkesin unuttuğunu hatırlayan?

 

Zelin Artuğ (Ülkü Öztürk Göçmen)

1.139 okunma
1 Yıldız2 Yıldız3 Yıldız4 Yıldız5 Yıldız (3 oy, ortalama: 5,00 / 5)
Loading ... Loading ...

Yorum yapma kapalı.