Anasayfa Anasayfa

Sayfa 2 / 85«12345»...Son »

Hayat devam ediyor


Zelin Artuğ (Ü.Ö.G.)

pine-63563_960_720

Balkon demirine bir kumru kondu. Az önce sulanmış çiçeklerin yapraklarından su içti. Kuyruğunu havaya dikmiş, saksıya eğilmiş su içerken üst katta bir pencerenin kapanmasıyla irkildi, uçtu, az ötedeki kızılçamın dalına kondu. Konduğu yerde kanatlarını açtı, havalanacakmış gibi birkaç kez kanat çırptı, uçmadı. Olduğu yerde hoplayıp, ters döndü, konduğu dalı parmaklarıyla iyice kavradı.

Çamın gövdesinde açık kahverengi iri bir karınca ağır adımlarla yürümekte. Kanat sesini duyunca, durdu, olduğu yere çakıldı. Sanırsınız, ağacın gövdesinin bir parçası. Çamın yanındaki ardıcın yaprakları arasında bir kumru kuğurduyor. Kızılçamdaki kumru da kuğurdadı. Tutunduğu yerde yükseldi, kanatlarını açıp ardıcın tepesine kondu. Konduğu dal kumrunun ağırlığıyla hafifçe yaylandı. Kumru önce alt dala, oradan da bir alttaki dala uçtu. Dalın yaprakları arasından öteki kumrunun kafası göründü.

 

Yazının tamamını okuyun »

Evvel zaman çocukluğu


Zelin Artuğ (Ü.Ö.G)

ul

Her şey o kadar yeni ki yaşamda, ev, sokak, büyükler… Her biri yeni bir keşif!
Acıkmaya, susamaya, uyumaya kendim karar veremeyecek kadar yabancıyım dünyaya. Zamanımın büyük çoğunluğunda sırt üstü yatıyorum. Sürekli başucumda gördüğüm büyükler beni yattığım yerden aldıklarında seviniyorum. Böylesi daha güvenli. Sırt üstü yatıp, aynı noktaya bakmaktan kurtuluyorum.
En sevdiğim şey de beni kucağına alan büyüğün işaret parmağını çeneme dokundurması. Bir tür gıdıklanma mı yoksa iletişim mi bu, bilemiyorum. Gözlerimi kırpıştırıp, kucakta dimdik ayakta durmak istiyor, konuşabilmek için güç topluyorum, ama boşuna! Şimdilik yalnızca ünlü sesler çıkarmaya dilim dönüyor.

 

Yazının tamamını okuyun »

sarı kız


Zelin Artuğ (Ü.Ö.G)

12106995_408548759340775_7574089536417261791_n

Güz mevsiminin başlarıydı. Birlikte oynadığım, birlikte çitlembik ağaçlarına tırmandığım çocukların ağzından düşmez olmuştu sarı kız sözü. Söylediklerine göre sarı kız götürecekti bizi okula. Saçları sarı olmalıydı, ama saçları uzun mu kısa mı hiçbir fikrim yoktu. Kimse onu tarif etmemişti bana. Bir tek adını biliyordum. Sarı kız…

Evimizin bahçesiyle, az ötedeki kumsal ve iri kefallerin yüzdüğü derenin kıyısı tek oyun alanımdı. Kıyısındaki söğütlerin dallarını serin sularına sarkıttığı bu dere evimizin yakınındaki kumsalda iyice sığlaşır, denize dökülürdü. Çocukluk eğlencelerimizden biri de derenin sığlaştığı kumsalda paçalarımızı sıvayıp, naylon ayakkabılarımızla dereye dalmak, bir yakadan öte yakaya geçmekti.. Böylece büyük bir iş başardığımızı kanıtlamış oluyorduk. Yorulunca karşı yakadaki kayanın üzerine oturur, naylon ayakkabılarımızı ayağımızdan çıkarıp içindeki suyu boşaltırdık. Uzaktan annemin çağırdığını duyunca ayakkabılarımı elime alır, karşı tarafa yalın ayak geçerdim. Kumsalı geçip üç basamaklı merdivenin başına gelince ayaklarıma yapışan kumları silkeler, ayakkabılarımı giyer, annemi daha fazla kızdırmadan eve koşardım.

Bütün yaz koşup oynadığım kumsalda deniz çekilmiş; dışı çok hoş desenli, içi sedefli istiridyeler, denizyıldızları vurmuştu kumsala. Martılar kumsala doğru süzülüyor, gagalarında avlarıyla havalanıyorlardı. Havalar serinlemiş, gökyüzünün mavisi solmuştu. Rüzgâr sert esiyor, ağaç dalları arasında ıslık çalarak dolaşıyordu.

Yazının tamamını okuyun »

İlyas


Ülkü Öztürk Göçmen (Zelin Artuğ)

 

4f024782180236b0481d244b5e8c04dd

 

Ellerini beline koyup arkaya doğru gövdesini esnetti. Eğildi, gözlerini fal taşı gibi açıp aynaya baktı. Gözlerinin akının kızardığını gördü. Sakalını kaşıdı, aynaya yaklaştı, tekrar gözlerine baktı. “Yok canım, uykusuzluktandır!” diye söylendi.
Giyindi, sokağa çıktı. Bugün izin günüydü. İki sokak ötedeki Göz Kliniği’ne gidecekti. Caddeye çıktı. Köşede bir simitçi vardı. Gitti, simitçinin önünde durdu, simitlere baktı. Simitçi de İlyas’ın yüzüne baktı şaşkın bir ifadeyle. Simitçiye diklendi.
“Ne bakıyorsun kardeşim? Filim mi oynuyor suratımda?”
“Yok, abi estağfurullah! Simit mi alacan?”
“Yok! Vazgeçtim!”

Yazının tamamını okuyun »

Özlem


Şerife Karaçayır Mutlu

t

 

 

Hani nerde

hafta sonları

annemin

haşhaşla katmerlediği

sacüstüleri

çıkın edip semaverle

bir faytonun atının yorguluğuna

yüklediğimiz mutluluklar?

Yazının tamamını okuyun »

mezarın açılışı


Leman TOGO

Nisanda Kar adlı romanımdan bir bölüm daha. (1936)

 

f83ac76f284011172e3d7d932a46ea97

 

Şehirdeki yeni yapılanma mezarlığın yerinin değişmesini gerektirmişti. Mezarlığın yerine hastane yapılması kararlaştırılmıştı. Gülayşe Ana’nın Hamursuz dağının dibindeki tarlasını yeni mezarlık amacıyla istimlak etmişlerdi. Kadere bakın ki eskiden tütün tarlası olan ve çoğu kez işçilerin başında giden Halide’nin kemikleri, kendi arazilerine taşınacaktı. Murat ilgilenmedi bu işle. Gülayşe Ana’ya düşmüştü mezarları açtırmak ve taşıtmak. Feyza bunu duyunca anneannesiyle birlikte gitmek için ısrar etmişti. Zaten yalnız olan kadıncağız önceleri karşı çıksa da sonunda kabul etmişti. Küçüktü ama çocuk gibi değildi Feyza. Kolay ağlamaz, korkusuz, dirençli, yorulmaz, yardımsever, kardeşlerini kıskanmayan olgun bir çocuktu.

 

Yazının tamamını okuyun »

Nisanda Kar


Leman TOGO

(Romandan bir bölüm)

 

 

Pakayla_Biehn_Double_Exposure

 

Bu yağmur eskisi kadar değilse de oldukça zarar vermişti ürünlere. Murat zarar gören yerleri düzeltmekle uğraşıyordu yağmur altında. İşleri olmayanlar evlerinden dışarı çıkmıyorlardı. Hayvanlar damlarındaki kuru otlarla idare ediyorlardı. Çiftlikte yaşam şartlar elverdiği şekilde devam ediyor, çamur, balçık da olsa ürünler toplanıyor, gerekli yerlere gönderiliyordu.

Murat körüklü çizmelerini, muşamba yağmurluğunu giyer, işçilerin başına giderdi. İşiyle mutlaka kendisi ilgilenir, tarlasını devamlı gözetim altında tutardı. Geceleri çiftliğin sulanmasıyla çoğunlukla kendisi ilgilenirdi. Murat’ın uzun süre oturup dinlendiği görülmemişti hiç.

Ocaktaki meşe kütüğünün önüne yığılan odunlar çıtırtılarla yanıyor, odayı ısıtıyor,  duvarlarda gölgeler oluşturuyordu. Odanın giriş kapısının sağındaki duvarın yanında Pakize’nin yatağı vardı. Üşümesin diye yatağını ocaklı odaya almışlardı. Odaların hepsinde ocak yoktu. Bazı odalar mangalla ısıtılırdı. Pakize hastalığı ağırlaşmış, boylu boslu kızdan eser kalmamıştı artık. İki yorganın altında ufacık kalmış bedeniyle sırtını ağrılardan kurtarmak için kıpırdanıyor, kısık bir sesle inliyordu.

Pakize son zamanlarda iyice yatağa düşmüştü. Üstüne üstlük bir de ishal olmuştu. Doktorlar ishaline bir türlü çare bulamamışlardı. Zaten ayakları da tutmuyordu. On sekiz yaşına gelmişti ama hastalığı her yıl biraz daha artmış, doktorlar ondan ümidi kesmişlerdi artık. Kalp romatizması onu daha fazla yaşatmayacaktı. Ama bu ishal neydi böyle? Ona da dizanteri demişlerdi. İlaçların hiçbir yararı olmuyor, ishali kesilmiyor, zayıfladıkça zayıflıyordu kızcağız. Bir deri bir kemik kalmıştı. Kırk kilo ya var ya yoktu.

 

Yazının tamamını okuyun »

çakma şövalye don quichotte’un maceraları


Zelin ARTUĞ

 

 

 

c3ea67acd4e94421079bd04055058fe8

 

Ortaçağda kendini şövalye sanan, yel değirmenleriyle savaşan, mahallenin delisi bir Donkişot vardı. Bugün herkese posta koyan, kendini bir şey sanan birileri bana onu hatırlatıyor!

***
At, bunu yakında atar sırtından! Yıllardır bunu taşımaktan dizlerinde derman kalmamış. Attı, atacak!…Yalaka Şanzo Panza olmasaydı, çoktan attıydı!…

Mahallenin delisi! Herkese posta koyuyor! Yel değirmenleriyle savaşıyor! Kendini soylu mu soylu bir şövalye sanıyor!

 

Yazının tamamını okuyun »

Veda


Leman TOGO

 

20bf7bbcda864a90e56696baf777d1cc

 Uyku tutmamış, uzun süre kitap okumuştu. Kaldığı sayfaya bir ayraç koyarak kitabı başucundaki komodinin üzerine koydu. Uykusu yoktu ama belki karanlıkta uykusu gelir diye başucundaki abajura uzanıp ışığı söndürdü. Sokak lambasının ışığı yavaş yavaş aydınlattı odayı. Dışarıda oldukça şiddetli yağmur yağıyordu. Bir süre sonra sokak lambasından gelen ışık karşı duvarda küçük bir sinema perdesi oluşturdu.

Rüzgâr da şiddetini iyice arttırdı. Lambayla pencerenin arasında kalan ağaçlar belli bir ritimle film perdesinde oraya buraya savruluyorlardı. Perdede hareketli bir fırtına sahnesi gösteriliyordu. Dallar sağa sola, yukarı aşağı savruluyor, daha hızlı gelen bir rüzgarla birbirine giriyor, ayrılıyor, tekrar tekrar dönüyordu.

Bu hareketli sahneyi seyrederek uyumayı denedi. Böylesine bir ivme onu nasıl da sakinleştirmiş, ta uzaklara götürmüş, dejavü yaşatmıştı.

Yaşamın kendisine kurduğu tuzaklarla çok uğraşmış, güçlenmişti. Ama bu tuzakları atlatırken o yenilen miydi, yoksa yenen mi? Galip geldiğini sandığında mağlubiyete boyun eğdiğini düşündü.

Bütün olayları lehine çevirmeye çalışmış ancak olaylar her defasında aleyhine sonuçlanmıştı. Kendi doğrusunu yaşayamıyordu hiçbir zaman. Onu engelleyen de kendisiydi. Direniyor, bir süre dayandıktan sonra yorulduğunda akışa teslim oluyordu. Bunun nedeni sevgisi miydi? Hayır, ondan eser kalmamıştı. Aslında yazgısı olduğunu düşünüp susuyor ya da susturuluyordu. Yaptıklarıyla yapmak istedikleri aynı değildi. Her zaman geri püskürtülmüş, çıkardığı tırnaklarını geri çekmek zorunda kalmış, ya da zorla çektirilmişti.

 

Yazının tamamını okuyun »

SUÇ


Gökhan ÖZTÜRK

 

 

Suç bireysel bir eylemdir. Kişiler suç işlemek için herhangi bir örgüt oluşturmuş olsalar bile bunlar ayrı ayrı ele alınıp cezalarını birey olarak çekmelidir, tüm gruba ya da o grubu temsil ettiği düşünülen bir takım kitlelere ceza verilemez.

Devlet dediğimiz örgütlenme şekli, bu örgütün unsurları olan kendi halkına zulmetmemelidir. Yargı organının dahli olmadan bireylerin zarar gördüğü her eylemse zulümdür.

Yazının tamamını okuyun »