
Sevgisiz bir yürek taştır. insanlığın uyanış sürecinde, kuru nutuklar ve katı şablonlar zemin bulamamaktadır artık. Sevilenin bile sevgiden korktuğu bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki!
Son tahlilde mesele, can feda edilen amaçlarda; kimlerin insanca yaşayıp yaşamadığı, kimlerin devran sürdükleridir. Aç insan doyurulur ama, aç göz doyurulmaz. Bulanmadan, donmadan akmak ne güzeldir. Gönül kafesini kıralım, sevgi kuşlarımız kurtulsunlar tutsaklıktan! Emek, sevgi, üretim ve özgürlük paylaştıkça çoğalır; acılar ise paylaşıldıkça azalır. İnsanın insana kulluğu, insan onuruna yakışmayan zillettir!
Yazının tamamını okuyun »