küçük işler

 
 
Bir dünya kurmalıyım.
Doğduğum günden başlayan, kıyamet dedikleri güne kadar süren…
Öyle bir dünya kurmalıyım ki,
inanç kelimesinin anlamlı olduğu, mahşer yerinde, verilecek hesapların olmadığı…
Öyle bir dünya ki, gün geldiğinde ve ben sorduğumda…
-Söyleyebilecek bir şeyin var mı?
-utandım, arlandım, yaşadım, yaşattım
Cevapları verilen.
Bir dünya ki, kimsenin kimseyle hesabı olmasın, ahını almasın.

Öyle bir dünya olmalı ki, yaşarken yaşatılsın…
Gördüm, duydum, bildim.
Bendim, sendim.
Senim.

Yazının tamamını okuyun »

Gelip gördükçe, uzaktan tanıdıkça sevmeye de başladım.

Çevresindekiler için, hemen hemen hiçbir şey ifade etmiyor. Çarşıda, şurada burada gördüğünüz, belki bir çok kez gördüğünüz ama tanımadığınız, herhangi birisi…

Ne zaman gelsem burada. Buraya ait. Mekanın sahiplerinin… Ama mekanın kendisi ve içindeki eşyalar gibi değil. Hatta orada çalışan o diğer ikisi gibi de değil.

Adı Durmuş. Zamanın içinde durup kalmış. Sanki hep böyleymiş; çocuk olmamış hiç, bir ana-baba yanında büyümemiş, delikanlı olmamış. Onu gören herkes için, gördükleri ilk kezden beri, sanki hep böyleymiş.

Yazının tamamını okuyun »

Nartlar uzun ömürlü insanlarmış, bununla söylencelerde sıkça karşılaşıyoruz. Yaşlanan Nart  yiğidi elden ayaktan çekilince,  ata binmez, ava gitmez,  gelir evinin köşesinde oturur, ölümünü  beklermiş.

Herkes tarafından bilindiği üzere  Kafkasyalılar uzun ömürlü insanlardır. Nartlar zamanında insanlar çok çok uzun yaşadıkları için bedenleri küçülür, elden ayaktan düşer, bir bebek gibi bakıma muhtaç kalırlar. Nartlar bu yaşlıları bir salıncağa yatırıp ağızlarına su ve süt damlatarak beslerlermiş.

Yazının tamamını okuyun »

 Tülin Aksoy, 1 Eylül 2009, Antalya

Yazının tamamını okuyun »

Çözebilsem şu evrenin dilini

rüzgardan esmeyi

Kuştan uçmayı

Çiçekten

Açmayı öğrensem.

Yazının tamamını okuyun »

Code:

Başın sadece 90 derece dönebilir ve ancak bedenin dönerse ardın yöne dönersin.

Atak ettiğin, kendin yönünü bulmaksa, onun nedenini de bilmelisin.

Kendin yönün, varına erek yönün olacaksa ki sonunda:

Önceden şu saklın yönü de görmelisin.

Yazının tamamını okuyun »

Nart Mitolojisinde kahramanların hiçbirinin ölümü eceliyle olmamıştır. Sosırıko çok ünlenmiştir. Nartlar Sosırıko’yu kıskanırlar, ondan çekinirler. Sosırıko’yu biz yok etmesek o bizi yok edecek endişesiyle Sosırıko’yu öldürmeye karar verirler. Aralarından Sosırıko’ya karşı gelecek, onunla kavgaya tutuşacak kimse bulamazlar. Akıllarına, bize bir yol çare bulur diye Cadı  Boşboğaz (Werserij)’e gidip danışmak gelir. Nartlar Werserij’e gidip danışırlar. Werserij yedi gün yedi gece düşündükten sonra:

“Sosırıko’yu yarışma düzenledik diye Haremeoşhua’ya davet edin siz. Ben o güne kadar Sosırıko’nun zayıf(ölümcül) yerlerini öğrenirim.” der.

Yazının tamamını okuyun »

O sabah Halil, sanki günlerdir uyuyormuş da uykusu iyice kanmış gibi birden uyandı. Ellerini başının altına koydu, tavandaki ışık demetine dikti gözlerini. Perdenin aralığından giren ışık demeti, dümdüz bir yol izleyip, tavana vuruyor, tavanda kımıldayıp duruyordu. Işık, gözüne canlı bir varlık gibi göründü. Hani elini uzatsa, bir iki zıplayıp kaçacaktı neredeyse.. Ortaokulda haşarı bir arkadaşı vardı. Cebinde küçük, yuvarlak bir ayna taşırdı. Öğle teneffüsünde okulun bahçe duvarının üstüne tüner, bahçedeki kızlara ayna tutardı. Öyle ustalıkla yapardı ki bu işi, kızlardan hiçbiri ayna tutanın kim olduğunu öğrenemezdi. Aynadan yansıyan ışık zıplayıp dururdu. Tavandaki ışığa bakarken, bunu anımsadı.

Yazının tamamını okuyun »

Sosırıko büyür, delikanlı olur. Zaman zaman Tlepş’i ziyaret eder. Tlepş’in atölyesindeki yere çakılı örsü ile oynar. Örsü yerinden oynatır. Seteney oğlunun yeterince büyüdüğüne; onu, kendisini utandırmayacak kadar evinde eğittiğine inanmaktadır. Bir gün oğlunu Hase’ye gönderir; ancak oğlu içeri alınmaz. Bir başka gün Nart kahramanları, Nesren Jak’e liderliğinde  yola çıkacaklardır. Sosırıko onlarla birlikte gitmek ister, buna gene izin vermezler.  Sosrıko üzgün bir ruh haliyle eve döner, durumu annesine anlatır.

Yazının tamamını okuyun »

Her birini; hayatımızın bir döneminde yaşamın kıyısına savurduğumuz düşlerimiz var bizim, dizi dizi…
Hep ertelediğimiz hayallerimiz olduğu gibi…..

Kendi hikayelerimizi; ne yazmayı, ne de okumayı beceremiyoruz ;
b a k a m a d ı ğ ı m ı z d a n
k e n d i
y ü r e k l e r i m i z i n
y ü z ü n e . . .

Beklentilerimizi çoğaltıyoruz habire hayattan; onun beklentilerini yok sayarak….

Yazının tamamını okuyun »