Bu yazı başlığı, ne zamandır heybemde duruyordu da, bir türlü fırsat olmamıştı açığa çıkarmaya. Bu yazım, yaklaşmakta olan “Sevgililer Günü”ne de kapak olsun!
İşine geldiğinde “emekçi”yi pöhpöhleyip, işine gelmediğinde “mezbelelik” sayan zihniyet, yaşadığımız çağa çok uyan bir fotoğraf karesinde kendine de bir yer bulduğu anda hemen “çağdaşlaşır” ve emekçiyi çağdışı ve “sevgi” kavramını da emekçinin dilinde “fazlalık” ilan eder!
“Merhabalar… yeni yılın ilk ayının son günü zaman nasıl da izafi, tanımsız geçip gidiyor. Dünyayı izlediğimde öfke ve şiddetli davranış görüntüleri dikkatimi çekiyor. Acaba bu bilinç altımızdaki kontrolsüz korkularımızdan mı kaynaklanıyor diye düşünmekten kendimi alamıyorum. Geçim derdi, sevilmeme korkusu, aldatılma kaygısı, para-iktidar hırsı kısacası karmalarımızda var olan törpülememiz gereken bir parça huzur ve sağlığa değişilmeyecek kavramlardan mı? İçimize bir dönebilsek…
Pegasus , (hani şu kanatları olan beyaz at ) aramızın limoni olduğu bu deniz tanrısı Poseidon’un oğludur. Bir söylentiye göre şiirsel ilhamı bu at getirirmiş. ( Bu atın aynı zamanda tanrı Zeus’a yıldırımları getirme görevi de olduğu söylenir.)
İşte bu Pegasus şahittir aramızdaki kavgaya.İnanmayan varsa gitsin ona sorsun diye yazdım.
Gelelim şimdi kavgamızın nedenine:
Zamanın ötesinin ötesinin ötesinde ,Poseidon efendi, Baştanrı Zeus’un zoruyla yılan saçlı Medusa adlı bir tanrıça ile evlenmiş.
Bir hançerin keskin sırtına
Dokunur gibi ürpertir
Mestane zaman kulvarları..
Kirli saçlarıyla iklimler
İntihar hazırlığında…
Ve kan kokar bu şehrin sokakları…
Ak bir gelinlik içinde
Tümden yalan hayatlar,
Yıkar acıyla sırça saraylarımı….
Kardeşşş!.. sözcükleri..
Bir omuzu aşağıda..
Bu pislik düzenin “adam” sandıklarına bıraktıkları sözcükleri!.. aşağıda!..
Kardeşşş!..
hade bakem!..
ulan!..
karı!..
uzar gider!..
Yazının tamamını okuyun »
Y a n y a n a 
g e l e b i l m e y i
b a ş a r a b i l s e l e r d i
A y n ı
y ö n ü
g ö s t e r i y o r
o l a c a k t ı
i ş a r e t
p a r m a k l a r ı
H i ç
b i l e m e d i l e r…
Yüzyıllardır;
Kaç kez indiniz
Karanlık vadilerine
Bumerang dilli ateşiyle yoksulluğun?
Ve yobaz gericiliğiniz kaç kez biledi
Damarı paslı hançereleri?
Neden duyulur hala
Köhne tarih gıcırtıları?
Pervazı dökülmüş pencereler kadar
Hoyrat gözlerinizle
Neden hala çevirirsiniz geceye
Herkese ait bu dünyayı?
Can Şerife’nin şu dizeleri çok etkiledi beni:
“Yetimin hakkı, emeğin alın teri geçtiyse üzerine….”
“Kurban olması gereken kuzular değil, nefsin….”
“Nefsine gücün yetmez, kuzular olur diyetin….”
…
Öyle bir isyan duygusu dolanıyor ki yüreğimde, sormayın gitsin!
Be hey gözü kana doymayanlar! Be hey cennetin anahtarını kanlı törelerin, çağdışı gelenek ve göreneklerin örtüsü altında arayanlar! Be hey karanlık dünyalarında karanlık uykularına doyamayanlar!
Yeter gayrı insana… hayvana… yeşil doğaya ettiğiniz zulüm!
Anasayfa
