(Bu öyküdeki kişi ve olaylar tamamen düş ürünüdür.)
Birinci kadın arabasını yolun sağına çekti, yeni açılmış alışveriş merkezine baktı. Hazır durmuşken bir iki telefon konuşması yapacak, akşamki toplantı için yeni mekanın yerini bildirecekti. Gözünü devasa yapıdan ayırmadan, herkesi aradı, buluşmanın adresini bildirdi. Arayamadıklarına da aradıkları haber verecekti.
Hiç yolda yürürken ayağınız çamura saplandı mı? Çamurlu bir yolda, ne kadar sakınsak da çamur gelir, vıcık vıcık ayağımıza bulaşır!
Şımardıkça şımarırlar…
Kardeşşş! sözcükleri…
Bir omuzu aşağıda…
Bu pislik düzenin “adam” sandıklarına bıraktıkları sözcükleri! aşağıda!
Bir gün Tanrıya sorarlar “yağmurları neden yarattın” diye. “Gökyüzü başka nasıl yıkanırdı ki?”der. Bu kez yıldızların niye yaratıldığını sorarlar. Tanrı, yanıtlar: “Geceyi aydınlatmak için. ” Bu sorular döner, dolaşır… “Peki düşünen insanı neden yarattın”a gelir. Tanrı şöyle bir bakar soru soranlara…”Onu ben yaratmadım ki!” der.
Bu hayat;
Kimyası bozulmuş aynaların,
Aynalara sırlanmış suretlerin
Kucağında bir ucube neyse; o!
“Her solcu genç, şiddeti tadacaktır!…”
İşte böyle buyurur hegemonya! Egemenlik, kayıtsız şartsız Allah’ındır diyen hegemonyacı hegemonya, yani kraldan çok kral, tanrıdan çok tanrı olan hegemonya; gözünü kör edip, karanlıklarda karanlıkla beslediği gençliği hegemonyacı hegemanyanın korumasına alır, kendisine benzetemediği gençliği ise yerlerde sürükler!
Kölesin..
Köle!..
Öğretirler önce!..
” Sen bir tanesin!..
Sadece sensin..
en güzel yemekleri yemelisin.. en sıcak.. en soğuk
ama bedelini ödemelisin!..
sonra teşekkür etmelisin!.. amin demelisin.. ardından bir soğan ekmek ve şükür etmelisin!..
Anasayfa
