sabaha karşı 04.30 suları…
kısa devre
uyku… sessizlik..
bir yerlerden kulağa çalınan horultu sesleri
pencere açık… kim bu?
bu evde kimse olmadığına göre başka bir evdeki başka biri.
kapat gözlerini ve duvarların yankısını dinle
olmadı
Sorarlar!…
Bir gün…
hesabını…
Mayısların.
1′ini
6’sını..
Yazının tamamını okuyun »
Erozyonu önce yüreklerde sonra beyinlerde yapacaksın ki şaşkına dönsün diyor üst yapı; varolan tüm araçlarıyla..
Otuz sekiz yıl öncesi gibi tıpkı heyecan lazım…. Herşey süt liman olunca, hem de hiç bedel ödemeden…utanmadan Otuz sekiz yıl öncesini pohpohlamak lazım…
İdama karşı çıkmak için bir otuz sekiz yıl lazım!…
Korku geçince konuşmak lazım!..
Toz halindeki alçıyı bir kaba koydu. Bir spatula yardımıyla sürahideki suyu yavaş yavaş karıştırarak alçıya iyice yedirdi. Hamur kıvamına geldiğinde durdu. Eldivenleri taktı. Sehpayı kanepenin yanına getirdi üzerine ayaklı bir makyaj aynası yerleştirdi. Yere, aynanın karşısına oturdu. Streç paketleme ambalajını yüzüne sardı. Burnunu açıkta bıraktı. Kireç beyazı alçıyı sürmeye başladı. Önce alnı, sonra yanakları, çenesi, burnu (burnunun alt kısmına nefes alabilmesi için sürmemişti), ağzı ve en son gözlerini kapatıp, kapalı göz kapaklarının üzerine koyu kıvam alçı hamurunu sürdü, iyice sürdü. Bu ilk denemesiydi. Başarıp başaramayacağını bilmiyordu.
Eldivenleri çıkarttı. El yordamıyla sehpaya koydu. Her şeyi öylece bırakıp yavaşça kanepeye uzandı. Saatlerce gözleri kapalı yattı. Tıpkı bir ölü gibi. Gömülmeye hazır bir ölü. Mezarına yerleştirilen bir ölü yalnızlığında ve soğukluğunda, elleri; biri göğsü üzerinde, diğeri hemen onun altında, bacakları bitişik, kıpırtısız, öylece saatlerce kaldı. Uyuya kaldı sonunda. Uyandığında yüzündeki alçının donduğunu hissetti. Gözlerini açmadı.
Bahar geldi. Yol boylarındaki ağaçlar, bakımsız çocuklar gibi kavruk, solgun… Düş tarlalarındaki ekinler, susuzluktan kurumuşlar.
Gerçek, gerçek değil ; düş kurmaksa yasak!
Terk etme duruşunun içinde epey birikim var…
Sevgiliyi, hayatı… Okumayı neden terk eder?…. Yazmayı, okulu… İşi… neden terk eder insan?…
Bir protestodur terkin ana amacı.. çekip gitmez, terk eder… Aşkını , işini, okulu…..
Yenilgi midir?… Hayır ! hiç bir terk yenilgi değildir özünde, hiç bir terkin sonucu bilinemez… terk eden bilir ancak sonucu.. terk edilense adı ne olursa olsun.. terk edilmiştir.
Neden terk eder insan?…
Kaçın!… Hayattan, sevgiliden, arkadaştan, okuldan, yazdan, kıştan… Kaçın!…. açlıktan, yoksulluktan, sömürüden Kaçın…
Kaçın!
Nereye? Durun diyenlerden kaçın!..
Neden bulun kaçın, nedensiz kaçın ama mutlaka kaçın…
Hiç ama hiç beklemeyin, hemen kaçın… Tartışmadan kaçın, sorundan kaçın, tatile kaçın, ülkeden kaçın…
Kalabalığın içi!…
” Saygılarımla, buyurun efendim… Ne demek siz öyle düşündükten sonra… Evet aynen dediğiniz gibi… düşünmem bile, siz dediniz ya…
Öyle beyefendi bir adamki maaşımı alırken bana her zaman gülümsemeyle bakar…. halimize şükr edelim soğan ekmek bulamayanlarda var… iftar kaçtaydı?”
Kalabalığın üstü!
“Fırsat herkese var… sen çalış göreceksin neler değişecek… size kredi kartı verdik harcasanıza… Kitap okuyun aşkı keşfedin…
Yeni bir sistem geliyor bu seferki çok farklı, kira öder gibi ev sahibi olacaksınız daha ne istiyorsunuz…
Şimdi tamamda enflasyon oranında zammı bile beğenmemek gibi şeyler olmaz değilmi? yakışmıyor…”
Arada kalanlara!…
Nasıl atlayacak sınıfı?…
Çok arada…
Bir yanda İhtişam
Bir yanda Paylaşma…
Dediler ki!…
” Sınıfının adamı olacaksın”
Yanıt hazırlayacak!…
Düşünüyor ama 
… (aslında düşünmemeye çalışıyor)
“Şimdiiii” diye başlamalı ama “kaba” çizgileri de olmamalı!…
Eveet bulduu!…
Ama halâ arada!… ( Arada olması, rüya yüzünden) bu “arada”…
“Siz neden kargaşa?…
Hem ben hemen isterim; oysa!…
Anasayfa
