Erdal Eren’e

Doğmakta ölmekte insanlar için ama sen daha ne yaşadın ki?
Arkadaşların o gün kartopu oynarken, kardan adam yapıp elleri donarken, senin yaşama hakkını seni sevenlerin de yüreklerini dondurdular!
Öylesine çabuk gittin ölüme
Öylesine çabuk gönderildin ölüme…
Bu zayıf bedeninden mi korktular?
Bu masum kara gözlerinden mi ürktüler?
Bu incecik boynunla mı baş edemediler?

Anacığının dizinde yatıp saçlarının okşanılası yaşındaydın…
Sakalların çıksın diye gizli gizli günde 3 kez yüzünü traş etme yaşındaydın…
İlk kez sevdalanıp Kuğulu’da elini sevgilinin eline değdirme yaşındaydın…
Mahallenin toprak arsasında top koşturup penaltıydı değildi diye arkadaşlarınla kavga etme yaşındaydın…
Sınıfın kızlarını koruyup, gizliden sıra altından kopya çekip, teneffüste tuvalette iki fırt sigara çekip, hocalara dayılanıp sonrada okul koridorlarında ‘büyüdüm ben ya ‘ diye hava atma yaşındaydın…
Yalnızken karanlıktan, köpeklerden, gölgelerden korkup ‘ KORKMUYORUM’
Soğuktan donsan da ‘ ÜŞÜMÜYORUM’
Canının acısından dudaklarını kanatsan da ‘ ACIMIYOR’ deme yaşındaydın…
Sevdiğin artistleri, ağabeylerini taklit etme yaşındaydın…

Yani büyüme çağındaydın
Büyük değildin ki! Hele öldürülme yaşında hiç değil!

Ah be çocuğum…
Seni çocuktan saymadılar,
Seni evlattan saymadılar,
Seni kardeşten saymadılar…
Yani seni SAYMADILAR!
Ama ben seni SAYIYORUM…

Ve
Her sene saygıyla, acıyla öldürülen bütün çocuklar adına seni anıyorum…
Artık ana olan yanımla, yıllardır seni öpemeyen koklayamayan anan için her yıl 13 Aralık’ta delikanlımı öperken ‘ bu da ERDAL için olsun’ diyorum…
Ah be çocuğum!

Sevtap ÖZKAHRAMAN, 2011

Komik laflar yumurtlayarak, (kölelerinizi komik kılıklarla dolaştırarak), Arapların en cahillerine öykünerek, hastanelerle okulları yerle bir edip öğretmen ve doktor kılıklı hacılarınızı eğitimi ve sağlığı katletmeleri için ortalığa salarak, her mahalleye bir kuran kursu, her semte bir imam hatip okulu açarak, bu okullarda yetiş (tiril)en imamlara ülkeyi parsel parsel iç ve dış yiyicilere satma yetkisi vererek ATA’yı ÖLDÜRECEĞİNİZİ SANIYORSANIZ YANILIYORSUNUZ!

Islah olun ıslah!…

***

Bu video da lafla peynir gemisi yürüten 10 Kasım Atatürkçülerine…
Artık rahat bırakın onu!
Nefesinizi halk düşmanlarını ıslah etmeye harcayın!

…

Bir de baktım ki yaşlanmışım
Toprak gülümsüyor
Yerin hazır evlat, diyerek
Uzaklaşıyor gökyüzü usul usul
Okşuyor gönlümü şefkatli sesiyle doğa ana:
Maceran bitti oğlum
Ne yaparsın hayat bu.

Tümüne eyvallah
Yakışmaz ozan olana ölümden korkmak
Ama her sabah
Baktıkça balkonda ekmek kırıntılarını gagalayan serçelere
Kaygılanmadan edemiyor insan:
Bu yavrucaklar yokluğuma nasıl alışacak?
 
Ötelerin sesi geliyor içten, sıcak:
Gel gel!
Balkonuna bir de burdan bak.

A.Kadir Paksoy, 1 Kasım 2011, ANKARA

Tarihlerini okuyamayanlar
Geleceklerine,
Kıyameti yazarlar.
İleri gider zamanlar,
Geri düşer, akreple yelkovanlar.
 

Coğrafyalarını okuyamayanlar,
Deprem bölgelerini tanıyamaz,
Fay hatları arasında  asılı kalırlar,
 
Ahlak derslerini okuyamayanlar
Namaz kılarken,çimentoyu çalar
Evlerini başlarına yıkarlar.

Matematiği iyi yapamayanlar,
Geçmişi toplayıp,
Geleceği çıkaramaz
Dört işlemden
Sınıfta kalırlar.

Hayat Bilgisidir bu,
Dışardan bitirilemez
Mektupla öğretilemez,
KPS sınavlarıyla
Kader biçilemez.
 
Okulun dersine
Hayat benzemez,
Okulda bütünlemeye kalır
Eylülde mezun olursun,
Hayatın bütünlemesi
Zamandır,
Geçemediğin derslerinde
Rezil olursun.
 
Dikkat et (hay)at ateş elementidir
Oynamaya gelmez…
 
“Okullarda önce öğrenir, sonra sınav oluruz. Hayat önce sınav yapar sonra öğretir.”
 
                 

Şerife Karaçayır Mutlu, 

31.10.2011,  Antalya

En çok dokuz yaşımı özledim
Badem çiçeklerini bir de…
Kimsenin olmadığı kadar
En çok sen kaldın içimde…

Kimseler duymadı sen dahil
Şiir dilli çocukluğumu …
Ve sana olan sevdamı
Görmediler en günahsız biçimde…

Çocuksun sen hala
Bir yanın gelincik nazlısı
Menekşe kokusu tepelerin ardından
Bir yanın ömrümün kül kurusu..

Cafer Demirtaş, 24 Ekim 2011, Mersin

Bir haşere ısırganlığı gibi
Tatlı ve tacizkar
Bir dokunuştu önce
Gözlerindeki esrar……

Dağdan kopan bir çığ gibi
Sonra büyüterek içimde
Seherin ak gelinlikli sarhoşluğunu…
 

Aydınlık, üryan ve bahtiyarım artık,
Dağılıp gider her bakışında
Yorgun göğsümdeki efkar… 

 …

Merhaba Sayın Özdil, 
 
Sözü hiç uzatmadan direkt konuya girmek istiyorum. Şimdi aşağıda anlatacağım olay, bizzat gece yarısı şahit olduğum ve hala etkisinden kurtulamadığım bir konudur ki altının çizilmesi gerektiğini önemle vurgulamak isterim.
 
Tarih : 06 Ekim 2011
Yer : Kartaltepe Mah. – Bayrampaşa / İstanbul
Saat : Geceyarısı 01.30 suları
 
Burası huzurlu ve sakin bir mahalle. Komşulukları uzun yıllara dayanır. Bitişik nizam apartmanlarda yaşayanların çoğu birbirini en az 20 yıldır tanır.

 Sinan, Cemil ve Akın… Yaşları 28 ilâ 30 arasında üç genç adam. Aynı sokakta, karşılıklı ve yan yana binalarda oturuyorlar. Muhtemel iş çıkışı uğradıkları mahalle kahvehanesinden geliyorlar. Kendi halinde, işinde gücünde insanlar üçü de. Cemil ve Akın içeri girince Sinan anahtarı olmadığını fark ediyor ve evinin önünde cep telefonuyla annesini aramak istiyor. Ne oluyorsa o sırada oluyor. Yanına yaklaşan 4 Çevik Kuvvet Polisi (!) Sinan’a “ver o telefonu, kimden çaldın sen onu?” diye küfürler ederek üzerine yürüyor. Sinan “kimseden çalmadım, anahtarım yok annemi arayacağım, burası benim evim.” diyor. Polisler tartaklamaya başlayınca anne ve babasına sesini duyurmak için bağırıyor.
 
O sırada evlerine henüz girmiş olan Cemil ve Akın Sinan’ın sesini duyup girdikleri gibi dışarı çıkıyor. Sinan’a zorla kelepçe takarak apartmanlardan birinin duvar dibine sıkıştırıp coplarla dövmeye başlayan polislerden arkadaşlarını kurtarmak istiyorlar.. 4 polis, 3 savunmasız sivile karşı!  Ve arbede başlıyor.
 
Olay bununla kalmıyor. Çevik Kuvvet Polislerimizden birisi hemen diğer ekiplere telsizle anons geçiyor “yetişin bizi öldürüyorlar!” (???) Mahalle sakinleri gece yarısı uykularından bağırma seslerine uyanıyor ve sokak bir anda en az 40 (bu sayı fazla da olabilir ama kesinlikle daha az değildi) kadar polisle doluyor ve 3 kardeşimize karşılık 40 polis insanlık dışı bir eylemle saldırıya geçiyor. Havaya ateş ediyorlar!
 
Havaya ateş ediyorlar Yılmaz Bey! Bitişik nizam apartmanlarda dairelerin her birinden olayın şokuyla donmuş insanlar bakıyor! Silah sesiyle neye uğradığımızı anlayamadan pencerelere fırlıyoruz görebildiğimiz kanlar içinde biri, kendisine saldırmış 20 polisle mücadele ediyor. Diğerleri başka apartman diplerinde aynı kargaşayı yaşıyor! Ve silah sesi yankılanıyor! Bina merdivenleri, duvarları kan-revan içinde!
 
Olay durmak bilmiyor… Anneler ağlıyor. Çocukların ailelerinin yüzlerine biber gazı sıkılıyor. Akın’ın abisi ve Cemil’in erkek kardeşi “Abi durun yapmayın, önce bir olayı anlayın” dediği için yere yatırılıp coplanıyor. Keza Akın’ın annesi de aynı şekilde ağır cop darbesi alıyor.
 
Saat 03.00 sularında zorla ekip araçlarına bindirilen bu insanlar (ve olaya karışan yakınları) en yakın polis karakoluna götürülüyor. Sinan’ın bu sabah çıkan hastane raporuna göre; Akciğer ve Karaciğerinde iç kanama olduğu tespit ediliyor. Cemil en çok yüzüne darbe almış! (Bütün gece o halde nezarette tutuluyorlar.) Hepsinin ellerinde raporları var.
 
Aileler başta 4 polis ve olaya karışan diğerleri hakkında Savcılığa suç duyurusunda bulunuyor. Polislerin savunması şu “biz o çocuğu terörist sanmıştık.” Bizim oturduğumuz bölge Rumeli göçmenlerinin ağırlıklı olduğu bir yerdir. Ve yanı sıra İç Anadolu’dan göç almıştır. Burası kendi halinde bir semttir, terör bölgesi değil! Kaldı ki sarışın, mavi gözlü, eli yüzü düzgün kendi halinde birini cebinden cep telefonunu çıkarttı diye küfürle üzerine yürüyemezsin! Arkasından ikinci savunmaları daha da içler acısı “Bütün bir mahalle bizi dövdü, üzerimize saldırdı.” ??? Öyle ise sizin hastane raporlarınız, aldığınız darbeler neden ortalıkta yok? 40-50 kadar polis vardı Yılmaz Bey! Ve 3 gencin aileleri toplasanız 10 kişi etmezler… Çünkü silah sesinin korkusundan ve ortalığa sıkılan biber gazından kimse yerinden kıpırdayamadı! Evlerimizin içinde yerlere yattık! Olay yerinde 18 boş mermi kovanı bulundu. (Bu arada sıkılan mermi sayısı 20′den fazlaydı!)Yanılmıyorsam bir olay sırasında polis iki kez uyarı ateşi etmenin dışında kimseye silah çekemez ve ateş edemez! Yanılsam bile o boş kovanların balistik raporlarının da alınması gerekir!!
 
Bu minvalde polis teşkilatının hepsine elbette mâl edemem bu konuyu. Fakat merak ediyorum; Akademi’de veya açılan sınavlar sonrasında aldıkları eğitimlerde bu arkadaşlarımıza ne öğretiliyor? Çevik Kuvvet Polisi böyle bir durumda sokaktaki herhangi birine müdahale edebilir mi? Merak ediyorum!
 
Ben 37 yaşındayım; dün gece 4.üncü kattaki evimden gördüklerim beni ve ailemi ve bütün bir mahalleyi dehşete düşürdü. 80 darbesi sırasında yaşananlar geldi aklıma –ki küçüktüm o zamanlar- 1980 yılından beri değişen hiçbir şey olmadı mı? Merak ediyorum! Saat kaç olursa olsun, evine gitmek isteyen birine yapılan muamele bu mudur? Merak ediyorum! Bu ülkede polise de güvenmeyeceksem kime güveneceğim Yılmaz Bey? Ben bir kız çocuk annesiyim, ona hangi değerleri öğreteceğim? Ve daha yüzlerce soru sorabilirim size bununla ilgili ve eminim siz de soruyorsunuz kendinize.
 
Bu olayın üzerinin kapatılmasını kesinlikle ve kesinlikle istemiyoruz. İnsan hayatının bu kadar ucuz olduğunu düşünmesin hiç kimse! Gerekirse İnsan Hakları Mahkemesi’ne kadar gidileceğini belirtirim. Yeter ki suçlular (sıfatları ve yaptıkları iş ne olursa olsun) hak ettikleri cezayı bulsun. Aileler işin peşini bırakmayacaklarını söylediklerinde dört arkadaşlarını korumak isteyen amirleri “şikayetçi olmayın, gelin bu işin orta yolunu bulalım” demiştir (!)
 
Saygılar sunar, size ve Türk Halkına huzurlu, emniyetli günler dilerim.
 
 

Elif Eser
7 Ekim 2011, İstanbul

Bırakıp deli sularına kendini hayatın

Uzaklaşmaktan korkma kıyısından.

Tutunacak dal kalmayabilir bazan

Kalp atışlarından başka…

Derin maviliklere içir ruhundaki kuşları

Derin yalnızlıklara sür umut tayını.

Her kıvılcımda bir ihtimal var unutma!

Lakin her yangın aşktan değildir…

Sen bilincinin zümrüt koylarında yüz!

Bil ki; her çiçek dalına yaraşır.

Korku bir fahişenin ıslak kasıklarında sefalettir

Kafa tutamaz zemherilere…

Hayat perdesi ve sahnesi olmayan bir oyundur.

Bazan ağlarken de güzeldir.

Yara almaktan korkma! acımaktan da;

Alış kanamalara,

Zira hayat; ölümün doğum sancısıdır…

Cafer Demirtaş, Ekim 2011, Mersin

Vanessa Mae- Because

Sen uyu çocuk!…
Ölüm azar azar gelir.
Ölüm;
Karanlık bir gece gibi sessiz,
Davetsiz bir sürüngen gibi hain pusuda
Korkak ve gürültüsüz….

Danışıklı ihanetin belalı ayrık otları..
Azar azar gelirler.
Azar da gül bedeninde bir koca yara;
Savrulursun sarı benizli yapraklar gibi,
Düşersin dalından kimliksiz ve ruhsuz
Bir diyardan bir diyara…
 
Sen uykuyu sür ruhunun paslı namlusuna,
Iskalanmış bir ömre düşsün sevgili düşlerin..
 
Sen uyu çocuk
Sen uyudukça gözlerindeki
Kızıl uçurumlar büyür…

CAFER DEMİRTAŞ