Son sürat hızla koşuyorum. Nereye? İşin aslı nereye olduğu belli değil. Biri beni önce bir güzel icat etmiş, sonra programı yüklemiş ve “başlat” butonuna basmış. Pek bir güzel çalışıyorum. Ortaçgil’in “mekanikleştirme beni” demesine benziyorum. Evet! Mekanik-im ben.
Bunu ne zaman fark ediyorum peki?
Bukowski’den kanatlı bir cümle; hem de sagapo eşliğinde….
Öylesine bir cümle gibi geliyor insana ;
Seni
Seviyorum…
Öyleyse neden bu kadar zor söyleniyor ?
Bak!.. dedi..
Baktı..
Kedi… bir de yavrusu!..
baktı, onlara!..
Annesinin kuyruğu ile oynadı küçük kedi..
Çay içecek!.. (kedi değil, o…) 
Çay içme yerinde bir kaç kişi var!..
…
…
…
Yorgun ve sessiz bir gökyüzü gibi geldin
Ilık bir rüzgar gibi estin içimde…
Gözlerin biraz eylül, ellerin temmuzdu
Mavi yakamozlar dökülüyordu saçlarından
Gülüşün imgeleri çalınmış yasak bir şiirdi
Işgalci bir geceydi masum duruşların sanki
Hüzünlü bir ıslık gibi dokundun düşlerime
Ayakları bedenine direnmeye başlamıştı yokuşun sonunda. Üç beş adım daha çıktı mı tepeye varacaktı. Durdu. Ellerini beline dayayıp soluklandı. Ne olacaktı ki üç adım daha yükseğe çıkınca! Büyüyecek miydi! Vazgeçti çıkmaktan. Olduğu yere çöktü. Ellerini arkaya, toprağa dayadı, ayaklarını yokuş aşağı sopa gibi dümdüz uzattı. Yanında biri varmış gibi sesini yükseltip, “Ne olacak ki üç adım daha yükseğe çıkınca? Büyüyecek miyim?! Yetmedi mi büyüdüğüm?” dedi.
Koca bir yaşamı sözcüklerden inşa edebileceğimize inanacak kadar saf çocuklardık. Yüreğimizde yeşeren karşılıksız ve çıkarsız sevgilerimizi fakirlere ve kimsesizlere dağıtacak kadar cömert ve de yürekli… ”Yere oturma! Sırtını duvara yaslama! Zemin, duvar nemdir çeker ciğerlerin…” derdi, sokağımızın ihtiyar bilgesi. Söz dinleyecek kadar akıllıydık, uysaldık. Masal kahramanlarının aramızda dolaştığını düşünecek kadar da hayalperest…
kara kaşları ve
kara gözleriyle
karaya vurmuş
bir şarkıydı yalnızlık…ve ben bir doğulu çocuktum
çocukluğumun doğusunda
pus tutmuş eteklerinde yalın ayak
ve yaşamak ya da ölmemek korkusunda;
Eş zamanlarda düşmüşler aydınlık dilimli uzantılardan pat edip karanlık bir yola. Yan yana yürümüşler epey bir süre. Beriki ötekinin gölgesi, öteki berikinin sureti. Yürümüşler, yürümüşler. Bir arpa boyundan daha fazla yol gitmişler. Dokunmadan, bakmadan, görmeden.
Karşılarına başkaları çıkmış. O başkaları “merhaba” demiş ikisine de yakın süreçlerde. İkisinin de başı ya hep önde ya hep karşıdaymış. Bu sebeple başkalarını selamlamışlar da, yana doğru bakmayı akıl edememişler. Beriki sağa, öteki sola çevirse başını göreceklermiş birbirlerini halbuki, ama demek ki bu gayri ihtiyari devinimi düşünememişler.
Anasayfa
