küçük işler

“Hiç sen bir su değirmeninin içini dolaştın mı adaşım?..Görülecek şeydir o… Yamulmuş duvarlar, tavana yakın ufacık pencereler ve kalın kalasların üstünde simsiyah bir çatı… Sonra bir sürü çarklar, kocaman taşlar, miller, sıçraya sıçraya dönen tozlu kayışlar… Ve bir köşede birbiri üstüne yığılmış buğday, mısır, çavdar, her çeşitten ekin çuvalları. Karşıda beyaz torbalara doldurulmuş unlar…

Taşların yanında, duman halinde, sıcak ve ince zerreler uçuşur. Halbuki döşemedeki küçük kapağı kaldırınca aşağıdan doğru sis halinde soğuk su damlaları insanın yüzüne yayılır…

Yazının tamamını okuyun »

   (Bir Ahmed ARİF şiiri) 

   Bir ufka vardık ki artık
   Yalnız değiliz sevgilim.
   Gerçi gece uzun,
   Gece karanlık
   Ama bütün korkulardan uzak.
   Bir sevdadır böylesine yaşamak,
   Tek başına
   Ölüme bir soluk kala,
   Tek başına
   Zindanda yatarken bile,
   Asla yalnız kalmamak.

Yazının tamamını okuyun »

Yazının tamamını okuyun »

Gün ışığını yitirip, geceye teslim olduğu anlarda, ay geceye inat aydınlıklar doğurur, dans eder yıldızlar…Hayatta böyle değil midir? Gecelere inat güneş doğurmak gibi ve hayatın orta yerinden akıp giden Munzur suyunun asiliği, köylülüğü, asilliğini taşırlar bedenlerinde gecelere inat güneşler doğurmak için ve yansıtırlar halaylarına bu yaşamı sert vururlar toprağın alnına her adımda bir duygu sahnelenir…

Yazının tamamını okuyun »

Türkülerimizi söyletmiyorlar bize

Korkuyorlar Robson, şafaktan korkuyorlar

Görmekten, duymaktan, dokunmaktan korkuyorlar

Sevmekten korkuyorlar bizim Ferhad gibi sevmekten…

Yazının tamamını okuyun »

 
Kızıl bir uğultu tırmalar dimağımı,
Bir sıla mektubu kadar sevdalı.
Ve görkemin en zirvesinde
Özlediğim can diyarları…
 
Kaf dağı ve düş cenkleri…
Utkuların en çok nişanlısı.
Yiğit ve inançlı onur insanı olmak:
Biteviye ve enstantane bir kıvılcımdır;
Çokça böyle şeyler duyumsadıklarım.

Yazının tamamını okuyun »

Islak çimenler üzerinde çıplak ayaklarla yürüdün mü hiç?

Yağmur yağmış. Sabahın ilk ışıklarıyla, ışık bilyeleri yuvarlanıyor,  geceden yıkanmış yaprakların üstünde. Yaprağın ucunda bir damla, kararsız beklemekte. Orada öylece kalıp sabah güneşinin tadını mı çıkarsın, yoksa yavaşça çimenlere yuvarlanıp, oradan da toprağa mı ulaşsın?

Yazının tamamını okuyun »

Mavi bir özgürlüktür

Çocukluğumuz

Maskeler takarız

Yüzlerimize

Güler, güldürürüz.

Yazının tamamını okuyun »

Uykuyla uyanıklık arasındaki o masalsı yolculuktayım. Kimilerinin uyku sersemliği yaşadığı o anlarda, bilincim, karıncanın su içeceği kadar durgun bir deniz gibi berrak.
Aylardır ne kadar da derin düşünceler içindeyim diye düşünüyorum. Kendimi ve yaşamın anlamını hiç bu kadar çok sorgulamamış, bilinmeyene bu kadar meraklı olmamıştım. Sabah; henüz şehir uyanmamışken, kuşlar güneşi selâmlamamış, ekmek ve gazete dağıtıcıları yollara düşmemişken, o masalsı yolculuktayım işte.

Yazının tamamını okuyun »

Eğer gerçekten bir Susam Sokağı varsa, o bizim sokağımızdı. Sokağımızın başında demirciler vardı. Küçük bir çocuk için demirci demek; yüzüne koyu renk pencereli koruyucusu olan kaynak maskesini dayamış, eli, yüzü, giysisi kararmış adam demekti. Tabii aynı zamanda kaynak makinesiyle rengarenk kıvılcımlar ve cızırtılı sesler çıkaran adam da demekti. Okul dönüşü demircilerin maskeyle baktığı kıvılcımlara çıplak gözle bakmak oyun gibi gelirdi bize.

Yazının tamamını okuyun »