Işık…

Sana; kaosu bol, ekonomisi çalkantılı, siyasetçileri dalavereci, gelir düzeyi dengesiz, hakları eşitsiz insanları yorgun ama yine de umutlu bir ülkenin en gürültülü şehrinden yazıyorum…

Burada yaşam zor. Sen, bu ülkenin küçük bir kentinden yıllar önce arkana bakmadan çekip gittiğinden beri daha da zor. Değişen değerler, kaybolan gelenekler, Avrupa ve Asya’nın arasında sıkışmış kültürüyle dengesini bulamayan, bocalayan halkı ne kadar suçlayabilirim? Ya da illâ birilerini suçlamam mı gerekiyor, artık emin değilim.

Senin yaşadığın ülkeyi hiç görmedim. Avrupa’nın her yerine sinmiş steril yaşamlarınızı ancak uzaktan; dergilerden, kitaplardan, filmlerden takip edebiliyorum. Bir de buraya gelen turistlerden. Empati kuramasam da anlamaya çalışıyor, lisanını hiç bilmediğim insanlarıyla kendi insanım arasında küçük de olsa ortak yön bulmaya çabalıyorum. Gurbetliğin ne demek olduğunu senin gibi bilmem mümkün değil. Aileye, toprağa, dostlara, sevdiğin bir sürü şeye hasretlik nasıldır, yaşamadığım bir duyguyu tanımlamam imkânsız. Hani hep deriz ya “kendini benim yerime koy…” İşte burada kendimi senin yerine koyamıyorum, bağışla. Çünkü ben kuralsızlıkların, yasakların, direnişlerin, kayıpların, darbelerin orta yerine gözlerimi açtım. İçimin asi çocuğu bu yüzden hiç uslanmadı, dik başını eğmeyi bilemedi.

Yıllarca birbirimizi hiç görmeden, seslerimizi duymadan, dokunmadan, göz göze bakmadan mektuplaştık. Hiç kimseye anlatamadıklarımızı, içimizde çürümüş kalmış, kurumuş ezilmiş, mutlu olmuş gülmüş ne varsa geçmişlerimizde, şimdimizde, gelecek hayallerimizde; kana kana içmek istercesine parmaklarımız ağrıyana, ellerimiz uyuşana dek yazdık, paylaştık. Birbirimizin kalbi olduk, kalbimizin derinliklerinden duyumsamaya çalıştık. Bana kalırsa başardık da.

Başardık ki; mesafelerin ve zamanın bizi örselemesine izin vermedik. Başardık ki; birbirimize olan sevgimiz ve inancımız koşulsuz devam ediyor.

Birbirimizi görmeye çok da gereksinim duymuyorduk. Çünkü önce yüreklerimiz tanıştı, buluştu, beyinlerimiz aynı anda düşündü, anladı, hissetti insana dair ne varsa.

Sonra sen geldin. Dokunuşum oldun. Kurumaya yüz tutmuş içimin pınarına çağlayan oldun.  Galata Kule’de gün batımının, şehrin üzerine çöken akşamın alacasının seyrine daldığımız sıra, tam da o  esnada ezan sesini duyup irkildin. Derin bir soluk alıp şehrin her yerinden yankılanan ezanı tüm hücrelerinle hasretle dinleyişin, dudağının kenarındaki o titrek kıvrım, gözlerinin buğusuyla hayretim oldun. İşte o zaman gördüm; karanlıkların ardına sakladığın, kimselere açmadığın kalbindeki sonsuz ışığı… O zaman anladım, köklerinden sökülüp başka topraklarda gövdesini kalkan yapan çınarın tarifsiz hüznünü… Ve bana çok benzeyen asi ruhunun inatçı gücünü.

Geldiğin ülkeye geri döndüğünde; her daim ensende küçük bir kuyruk yaptığın açık kumral saçların, hüzünlendiğinde neftileşen, mutlu olduğunda ise berraklaşan yeşil-elâ gözlerin, sarı pırıltılarla şavkıyan sakalın, bana göre dünyanın en şahane gülümsemesine sahip biçimli dudakların gözümün önünden bir an olsun silinmedi.

Geçenlerde, “bir şey oldu! Burada bir kaza geçirdim, ayaklarım tutmuyor! Kulaklarımda korkunç bir uğultu var, hiçbir şeyi net duyamıyorum. Sen yine de korkma, iyi olacağım” dediğinde titreyen puslu sesinle, önce sendeledim. Kızdım sonra sana. Çok sevdiklerine kötü şeyleri konduramayan, yakıştıramayan insanların çocuksu öfkesiyle kızdım. “Güçlü ol. Sen güçlüsün. Çok güçlü. Unutma bunu.” diyebildim sanırım.

Sonra yine arayıp iyi olduğunu, telaşlanmamı söyledin. Hala hastanede yattığını, belki ameliyat olacağını, henüz hiçbir şeyin netlik kazanmadığını en sakin ve kısık sesinle anlatmaya çalıştın. Bense avaz avaz bağırıyordum sesimi duy diye…

Sen iyiyim diyorsun ama ben inanamıyorum. Dün akşam servisle değil de dolmuşla eve dönüyorum. Kulağıma radyonun kulaklıklarını takıp, frekansı bozup cızırtıyı son ses açıyorum. Korna sesi, dışarının gürültüsünü duymamak için. Altı yol ağzı bir ana caddeden geçmem gerekiyor. Gözüm trafik ışıklarında, bana yeşil yanarsa geçeceğim. Kulağımı yırtan o cızırtıdan başka hiçbir şey duymuyorum. Önümden geçen araçları anlamsız izliyorum.  “Korna çalıyorlar mı? Sen de böyle mi hissediyorsun? Bak üzülme, bu gürültüyü duymuyorsun diye bir şey kaybetmiyorsun inan.. Sadece biraz şaşkın olduğunu söylüyorsun. Şükret ki gözlerin görüyor, ellerin tutuyor, yediğin yemeğin tadını alabiliyorsun. Yakında yürüyeceksin yine, bana koşarak geleceksin. Sımsıkı sarılacağız. Bak, bende duymayacağım senin uğultun düzelene kadar, hep böyle kulaklarımı kapatacağım dışarının seslerine, içimin seslerine kulak vereceğim bir tek… Çünkü onlar daha güzel şarkılar söylüyor…”

Dolmuştan indikten sonra yürüyorum, yürüyorum, yürüyorum… Seslerin daha az duyulacağı, sessizliğin hakimiyet kazandığı yere geldiğimde duruyorum. Kulağımdan kulaklıkları, ayağımdan ayakkabılarımı çıkarıyorum. Toprağa basıyor ayaklarım. Onlar sen iyileşene dek ikimizin ayakları. Ellerimi iki yana açıyorum. Gözlerimi kapatıyorum. Bedenimi bırakıyorum salınsın, karışsın, kaybolsun. Hafif bir rüzgâr esiyor. Parmaklarımın, saçlarımın arasından geçiyor, yüzümü okşuyor. Rüzgârın ninnisini duyuyorum. Arının mor salkıma aşk şarkısını duyuyorum. Kelebeğin papatyaya masalını ve benimle “bir tek Periler masal anlatmaz ya” diye alay edişini duyuyor, gülümsüyorum. Kulağımla değil, içimin ücrasınla duyuyorum. Bir yağmur boşalıyor aniden. Yağmurun yanağımdan boynuma doğru süzülüşündeki nihavent ezgiyi duyuyorum… Yüreğimin ortasında sıcacık, şefkatli elin… İşte buradasın. Hoş geldin ışığım, seni kucaklıyorum. Bu an hiç bitmesin istiyorum.

Aşkın tek bir çeşidi olmadığını defalarca konuşmuştuk. Aşkın her türlüsünü saç diplerime dek hissedebildiğim için nasıl mutluyum…
…

Sana; her bir yerinden mantar gibi alış veriş merkezi türeyen, insanları tüketim çılgını haline gelmiş, trafiği, egzoz dumanı, insanın üzerine yapışan ağdalı sıcağı, düşüncenin değil, yapay zekânın klonlandığı ve beyinleri anti-virüs programı olmadan işlevselliğini koruyamayan; aşkı, sevgiyi ayaküstü yiyecekler gibi çabucak yenilip yutulan bir şey zanneden yeni nesil ile; gelenekçi, baskıcı eski nesil arasında sıkışıp kalmış, kültür karmaşası yaşayan bir dev kentten yazıyorum.

Bizim buralar, senin oralara hiç benzemiyor biliyorum. Ve her şeye rağmen, tüm zıtlıklara rağmen, gözlerimi kapadığımda nasıl ki seni görebiliyorsam, senin de beni duyabildiğini biliyorum.

Her şey iyi olacak. İnan. Yeter ki inan… Ben inanıyorum.

Haziran / 2010

elif eser

SezenAksu-Ah İstanbul, İstanbul olalı…

Başını ellerinin arasına almış, şilteye oturmuş, karışıklığın içinden görebildiği kadarıyla zemindeki karoya dalgın dalgın bakıyordu. Bütün kitaplar yerdeydi. Kitaplar gibi kendi düşünceleri de alt-üst olmuştu. Hiçbirini hiçbir rafa yerleştirmek içinden gelmediği gibi, hiçbir düşüncesini de değiştirmek, kendine teselli vermek istemiyordu.

Olan olmuştu… Bundan sonrası için yapılacaklar onun kontrolünün dışında gelişecekti. Tek bildiği buydu. Mutlaka küçük kara delikten onun yaptıklarını izleyen bir çift göz, sesini duyan yan duvarlar durumu birilerine bildirecekti. Ve bu noktada yaşadıklarına birileri tarafından müdahale edilecekti.

Ellerini başından çekti, rafları tamamen boşalmış sağ ve solundaki kitaplığa baktı. Derin bir iç çekti. Sonra bakışları yerde sayfaları açılmış, kapakları düşmenin etkisiyle katlanmış, ciltlerinden bağımsız destlere dönüşmüş, sayfaları dağılmış kitaplarına kaydı… Dört yıl öncesine gitti… Dört yıl önce yine böyle bir gece… Şimdiki kadar soğukkanlı ve duygusuzdu…

…

Hepi topu ona kalan dört metre kare alan… Dikdörtgen şeklindeki bu alanın karşılıklı iki uzun duvarı köşelerden birer metre boşluklarla tavandan zemine kadar raflı kitaplık. Diğer karşılıklı iki kısa duvarın birinde zincirlerle duvara bağlı, bir insan boyu uzunluğunda lata somyanın üzerinde şilte. Tam karşısında ise soğuk demir kapı. Kapıdan girişte hemen sağda, içinde temiz bir klozetin, duş armatürünün ve ufak bir lavabonun bulunduğu kabin. Tavandan sarkan ve de aslında çok da aydınlatmayan bir ampul.

Dört yıldır içinde yaşadığı sekiz metre kare alanın daralacağını umursamadan bu hale getirebilmek için epey kavga etmişti. Bir hücre mahkûmu için gereğinden fazla konfor talep ediyordu. Fakat müdüriyetle, gardiyanlar ve yan komşuları ile yapılan uzun görüşmeler neticesinde; öbür hücrelerdeki suçluların fikir uyuşmazlığına rağmen başarmıştı. Öyle veya böyle savaşmaktan yılmamış, kazandığı zaman ise sağ elini yumruk yapıp havaya sıçrayarak “Başardım!” diye zafer naraları atmıştı.

Onun kendine zarar vermeyeceğine, kaçmaya yeltenmeyeceğine, üstelik kâğıttan uçaklar yapıp herhangi bir küçük delikten küçülüp kaçmasının imkânsız olduğuna onları ikna etmeyi sonunda başarmıştı. Yüzüne tuhaf bakan gözlerin, arkasını dönünce “bunu yanlış yere getirmişler, tımarhanelik bu herif” dediklerini duymuş, yine de sesini çıkartmamıştı.

Otuz dört yaşına girmişti bugün. Dört yıldır bu tek göz hücredeydi. Gerçek adını müdür bile unutmuştu. Herkes ona ‘Saki’ derdi. Müebbetti… Çok fazla konuşmayı sevmez, sorarlarsa cevap verir, verdiği cevaplarla karşısındakini düşündürmeyi severdi. En çok gardiyanlar arasında merak uyandırırdı onun mizacı; “böylesine sakin görünüşlü bir adam… Nasıl olur?… Hayret doğrusu?!”

O şu an bunların hiçbirini düşünmüyordu. Düşündüklerini gerçekleştirmesi için özgürlüğe de ihtiyaç duymuyordu artık. Kendi durumunu çoktan kanıksamıştı. Birçokları gibi yeni çıkan kanunlar, af söylentilerine kulak asmıyordu. O kendi özgürlüğünü kendisi yaratmıştı zaten. Gecenin ve gündüzün ayırt edilemediği daralanda kendi kendinin efendisi olmayı başarmıştı… Meselâ Shaekspear’in bütün tragedyalarını ezberlemiş, tiratlarını kendi kendine oynuyordu. Oysaki oyunculukla ilgili daha önce hiçbir tecrübesi yoktu. Kurguyu kendi hazırlıyor, sonra yönetiyor, yönetirken oynuyor ve sonunda kendine dışarıdan bakmayı deneyip, oynadığını izliyordu… Böylece diğerleri gibi zamanı öldürmüyor, zamanı yaşıyor ve kendine yaşatıyordu. Çok da eğleniyordu. Aslında düşündüğünde başka türlüsü de mümkün değildi. Eğer kitaplarını yanına aldıramasaydı ‘kesin tırlatırdı!’ Aynen böyle düşünüyordu.

Kitapları gelene kadarki geçen sürede delirmek üzereydi. Oysa kitapları geldikten sonra öyle miydi ya? Dört metre kare alan kalmıştı ona volta atacak ama olsundu. “Çok bile… Çok bile” diyordu.

Ta ki dört gün öncesine kadar…

Dört gün evvelinde; kitaplar raflarında, Saki hücresinde bir önceki günün benzerini takip ederek yaşayıp gidiyordu. Düzenli ve titiz bir adamdı. Pasak ve dağınıklığa tahammül edemezdi. Gün aşırı mutlaka hücresine berber gelir, tıraş ederdi. Her sabah kahvaltıdan sonra ve akşam yatmadan önce dişlerini fırçalar, duşunu alırdı. Dışarıda günlük hayatında nasılsa, burada da düzenini değiştirmemişti. İllâ birilerinin görmesi, fark etmesi değildi ki olay; kendini böyle iyi hissediyordu. Önemli olanda buydu. Artık yasaklarının çoğunun kalkmasına rağmen, odasından pek fazla dışarı çıkmıyordu. Hatta müdür bey, dilerse onu diğer mahkûmlarla beraber yaşayacağı bir koğuşa bile “iyi niyet halinden” aldırabileceğini söylemiş, Saki kabul etmemişti. Daha vardı… Daha vardı… Her şeyin mutlaka bir zamanı vardı. Zamanından önce yapılan işleri hep yüzüne gözüne bulaştıran kendisi değil miydi? Handiyse, savcı karşısına geçip; “oğlum, senin cezan doldu, af çıktı, artık özgürsün” dese dahi o burada kalmayı isteyecek durumdaydı. Önemli olan devletin adalet sisteminin verdiği ceza değil, kendisinin verdiği cezanın süresinin dolmasıydı…

O gece… o gece… O geceye döndü yine…

“Tam ayrımsayamıyorum… Büyük olasılık geceydi… Hah! Tamam, hatırladım… Akşam yemeği sonrasıydı. Demek ki gecenin ilk saatleri… Fahişelerle ilgili bir kitap okuyordum. Neden mi? Çünkü onları merak ediyordum. Sokak veya genel ev kadınlarıyla karıştırmayınız lütfen.’Fahişe’ diyorum! Onlar başkadır. Adamı delirtirler, tutsakları ederler. Gılgameş’in Engidu’sunu ormanların efendisiyken insanların arasına karışmaya hazırlayan o değil midir? İlk çağdan bu zamana dişil olanın eril olana karşı kullandığı cazibenin en büyük göstergesi ve de eril olanın dişil olana karşı duyduğu en büyük zaafı değil midir? Fahişeliği kutsamayan ruhlara lanet ederim! Onlar ki Tanrıça Kibele’nin evlâtlarına da ihanet etmişlerdir. Yani aslında kendi soylarına. Severim ruhlarındaki fahişeyi azat eden kadınları. Her önüne gelene değil, kendileri için özel olarak seçtikleri er kişiye sunar onlar bedenlerini. Aslında korkmalı onlardan; tek bir geceyi sabaha erdirmek değildir niyetleri. Onlar çırılçıplak severler ve yılkı atlarına benzerler… Esir alır, lâkin esir olmazlar. ”

Saki bunu zaman zaman yapar… Kendi kendine iç sesiyle konuşur. Şimdi de hazırlık yapıyordu. Ola ki biri gelir onu sorguya çekerse bunları anlatacaktı. Oturduğu somyadan ayağa kalktı. İncitmekten korkarcasına ayağına takılan kitapları sakince sağa ve sola diğer kitapların üzerine bıraktı. Şimdi sağında ve solunda iki küme halinde kitap yığını vardı. Ellerini arkasında birleştirip volta atmaya başladı. Adımlarını saymıyordu. Düşüncelerini toparlamaya, o geceyi detaylarıyla hatırlamaya çalışıyordu.

“En son duygularımı dört yıl önce onun kapısından çıkarken, onun odasında bırakmıştım… Hayır! Tanrım! Hatırlamak istemiyorum! Acı veriyor! Çok acı veriyor! Anlatmalıyım ama öyle değil mi? Anlatamazsam iyi edemem ki, kabuk tutmuş yaralarımı kökünden kazıyamam ki…”

Yere oturdu, bağdaş kurdu, ellerini apış arasına aldı. Onu en çok inciten mevzu, onu buraya getiren sebepti. Öne-arkaya sallanmaya başladı. Gözlerini sımsıkı kapadı… Ağzından tuhaf iniltiler çıkıyordu. “IIII…. Iıııı… Aahhhh! Aaahhhh…” Yine başlamıştı acı. Dört gecedir buraya kadar geliyor, bu kısmı bir türlü geçemiyordu. İç sesini, içteki acıyı bastırmak dayanılmaz hale geliyor, tüm direncini yitiriyordu. Kanı çekiliyor, bedeni boş bir çuval gibi olduğu yere yığılıp kalıyordu.

Onu bu hale getiren… Dört gece öncesindeki rüyaydı.

Fahişelerle ilgili kitabı okurken uyuya kalmıştı. Erken bir saatti. Rüyasında bir iskemlede oturuyordu. Karanlık bir mekândı. Fakat sorgu odalarına da benzemiyordu. Daha geniş, iç rahatlatan bir karanlıktı. Sadece Saki’yi aydınlatan projektör, gözlerini alıyordu. Işığa bakamıyordu. Karanlığın içinden bilgece, öğretici bir ses; sakin, munis, insanı dinginleştiren bir erkek sesi onunla konuşuyordu. Yalandan hiç hoşlanmadığını, yalan söyleyen insanların yaşamın hiçbir alanında var olamayacaklarını anlatıyordu. Adam konuştukça, Saki içinden kendisiyle muhakeme yapıyordu “bende yalan söylemeyi sevmem. Gerekmedikçe söylemem. Peki, ne zaman gerekir ki yalan? Mecbur kaldığımızda, beyaz, küçük yalanlar söyleriz ya bazen?”

Öğretici Saki’ye;
— Sen duygusal biri misin?, diye sordu. Hiç düşünmeden yanıt verdi Saki;
— Evet, oldukça duygusal bir insanım.

Öğreticinin gözüne girmek, onun tarafından saygın olmak için söylemişti. Fakat düşününce son dört yıldır hiç de duygusal bir insan olmadığını fark etti. Evet, evet! Eskiden olsa… Eskiden bambaşka bir adamdı Saki… Yaşama karşı sevgi dolu bir yüreği, hep gülümseyen bir yüzü, onu seven insanları ve de sevdikleri vardı… Ama şimdi öyle değildi. Öğreticiye yalan söylemişti… Utandı. Çok utandı. Ya da kendine kendini inandırmak için “iyi de, ben yine duygusal biriyim. Sadece, eskisi gibi duygularımı belli edemiyorum… Tamam, saçmaladım… Duygularımı orada, o evin kapısında bıraktım.”

Uykusundaydı. İlk sanrıyı o an yaşadı. Deprem oluyordu! Deprem! Deprem içinde oluyordu! Deprem içinde olurken, bir an kendisini hücresinde gördü. Uyanmamıştı, uykusunda öğreticinin yanından ayrılmış, hücresine ışınlanmıştı. Raflarındaki kitaplar sarsıntıyla yerlere dökülüyordu. Gümbür gümbür gümbür! Kitapları tutmak istedikçe kitaplar üzerine devriliyordu. Kalbinden midesine, midesinden bağırsaklarına bütün organları yer değiştiriyordu. Bulantı, baş dönmesi, ani ter basmaları… İyi değildi.

Aniden tekrar öğreticinin yanında, aynı göz kamaştıran ışığın altında, iskemlede otururken buldu kendini. Hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordu. Öğreticiye bir şey belli etmek istemiyordu.O yine bilge sesiyle duygusal insanların âşık olabileceklerinden bahsediyordu o sırada. Çok olağanmış gibi gayet safiyane;

— Sen hiç âşık oldun mu?, diye sordu bu kez.

İkinci büyük darbe! Saki, gözleri karanlığa alıştıkça öğreticinin karaltı halindeki siluetini seçebiliyordu. Biraz daha dikkatli baktığında, bir kaç adım ötesinde, başka bir iskemlede oturan öğreticinin güleç yüzünü iyice ayrımsamaya başladı. Kırlaşmış saçları, çenesindeki sakalı ve bıyığıyla, orta yaşlı ama yaşından oldukça genç görünen bir adamdı. Zayıf, uzun boylu bir adamdı. İnce uzun parmaklı ellerinden birini çenesinden şakağına doğru dayamış, diğerini de çenesindeki eline destek yapmış konuşuyordu. O konuşurken hem huzur buluyor hem de yıllardır ağlamadığı kadar çok katılırcasına ağlamak geçiyordu içinden Saki’nin. Öğretici, karşısındaki insanın üzerinde yarattığı etkiden, sorularının onu ne denli harap ettiğinden habersiz konuşuyordu.

Saki yutkundu. Tam cevap vermek üzereydi ve bu kez doğruyu söyleyecekti ki, öğreticinin arkasında başka bir karaltının varlığını sezinledi. Asla, asla güvenmediği kişilerin yanında duygularından söz etmekten hazzetmezdi! İkinci karaltının kim olduğunu zerre kadar merak etmiyordu da; nedense içgüdüleri o bir çift gözün Saki’yi ziyadesiyle merak ettiğini söylüyordu. Öğretici öyle değildi. O meraktan çok, karşısındakini rahatlatmak için soruyor gibiydi sorularını. Sesi bile uzun zamandır unuttuğu huzuru hissettiriyordu Saki’ye. İşte bu yüzden güven veren bakışlara çekincesiz hayatının her evresini anlatabilirdi. Sanki öğretici, yıllardır, bu dört metre karelik hücrede onunla birlikte yaşıyordu. Oysa hayat gereğinden fazla acımasızdı ve insanlara güvenmemesi gerektiğini öğretmişti ona. Yine de, tedirgin edici, meraklı bakışlarla, içten samimi olanları ayırt edecek kadar tanırdı insanları… Bu yüzden ilk gördüğü kişilerle az konuşur, az laf ederdi.

Bu düşüncelerle, içi burkularak, allak bullak bir halde;

— Hayır! Hiç âşık olmadım, deyiverdi. Buz gibi çıkmıştı sesi.
— Ya? Aşk çok güzel bir duygudur. Bir insanın hangi yaşta olursa olsun tatması gereken bir duygu… Acı çekersin, çok canın yanar, yüreğinde kor ateş taşırsın. Fakat aynı zamanda korkunç mutluluklarda yıkanırsın… Bir gün mutlaka âşık olmasın…, diye yanıt verdi bilge ses aynı içtenlikle.

Sesi titredi Saki’nin, gülmeye çalıştı, ağzı abuk bir şekilde çarpıldı;
— Dua mı ediyorsunuz, beddua mı?, dedi güçlükle.
— Beddua olur mu canım? Dilerim, dilerim bir gün yaşarsın…

İşte tam bu esnada uyandı Saki. Sırılsıklamdı. Rüyasındaki öğreticiye yalan söylediği için pişmanlık duyuyordu. Keza, onun ölü sandığı duyarlıklarını harekete geçirdiği için kızıyordu da. Sonra hemen affediyordu “onun ne suçu var ki? O bende yarattıklarını bilmeden konuştu.” Sanki bütün o beş-on dakikalık gibi gelen -fakat aslında belki de en fazla beş saniye süren- rüya; rüya değil de gerçekti. Saki, anlık da olsa gerçekle düşü birbirine karıştırmış, düşü gerçek, gerçeği düş yapmıştı havsalasında. Şoktaydı. İç organları şiddetle ve hızlı devinimleriyle yer değiştirmeye devam ediyordu. Kitapları en üstten en alta kadar yerlere atmaya başladı… Hırsla, öfkeyle, acıyla, kanayarak, içi kan kusarak, haykırarak alaşağı etti raflarda ne varsa…

Keşke şu an rüyasındaki öğretici yanında olsaydı ve söylemek zorunda kaldığı yalanlar adına ondan özür dileseydi.

— Evet, âşık oldum! Delicesine sevdim. Öyle çok sevdim ki; sevgim, aşkım beni aştı. Öldürdüm onu! Duygularıma karşılık bulamadım. Söyle bana; aşk sevdiğin kadar sevilmek midir? Yoksa sevdiğin kadar sevilmemek mi? Sevdiğin kadar sevilip kavuşamamak mıdır aşk? Yoksa duyguların, kendi kendinin duvarına çarpıp geri döndüğünde mi hissedersin aşkı can evinde? Ah bilemezsin, sapır sapır dökülüyor ciğerim… Affet beni yalan söyledim. Keşke o yaşasaydı ve ben yine burada cezamı çekseydim…

Sonunda olmuştu! Çektiği sancılardan konuşarak kurtuluyordu! Dağıttığı kitapların arasında yer açmaya çalıştığı küçücük alana çöktü. Dört gün, dört gecedir aynı soluk kesen işkenceyi yaşamıştı. Hezeyanlar, nefes daralmaları, terleme nöbetleri, yorgun uykular, kâbuslar… Yıllardır düşünmekten kaçtığı, unuttu sandığı ne varsa geri geliyordu. Ruhunu her gece ayrı bir işkence aletinde tımar ediyor, bir türlü başaramıyordu… Bu gece, tazyikli su etkisi yaratmıştı onda düşünceleri. Görünmez biri, hücrenin kapısını açmış ve o daha ne olduğunu anlamadan bedenine hortumla tazyikli suyu vermişti. İşte o an, çamurun içinde yatan ne kadar ikircikli, sahte, gamsız, nihilistliğini pekiştiren kötücül düşünce varsa hepsi açığa çıkmaya başlamıştı. Su, gerek kırbaç etkisi yaratıyor, gerekse tarifsiz acılar veriyor ama işe yarıyordu.

Oturduğu yerde öne-arkaya sallanırken apış arasında sıktığı yumruklarıyla yeri dövmeye başladı. Uluya uluya, kendine ilene ilene ağlıyordu Saki… Ruhunda koca koca gedikler açılmış, açılan gediklerden oluk oluk kan boşalıyordu…

— Güzeldi… Çok güzeldi…, diye inledi. Sevdiği kadın karşısındaymış gibi bir elini ışığa doğru uzattı. Bakışlarından acısı, yüzünde beliren çizgilerden acısının şiddetini görmek mümkündü.

— O benim balamdı… Esmer tenine hep kırmızı entariler giyerdi… Salınarak her yürüdüğünde eteklerinde savrulur erirdim…

Başını öne eğdi, utanır gibi;
— Fahişeydi…, diye mırıldandı.
— Ben onu çok sevdim. Çok ama çok sevdim. O gece… Onu evinde, odasında… Giyinmiş, süslenmiş öylecine görünce… Aklım başımdan gitti. Beni aldattığını düşünüyordum… Odanın içinde elinde şarap kadehiyle dolanıp, kendi kendine konuşuyordu. Birini bekler gibi bir hali vardı. Benim anahtarla kapıyı açıp girdiğimi duymamıştı bile… Uzun süre onu seyrettim… “Sayın yargıç” diyordu… “Mevsimler” diyordu… “Hayır, ben öldürmedim” diyordu… “Son mevsimim” diyordu… Anlamıyordum.  Sonra? Sonrasını hatırlamıyorum… Elinde kadehi, bileklerinden sızan kanla yerde öylece yatıyordu… Ben yapmıştım! Nasıl yapmıştım peki? Hatırlamıyorum…

Saki oturduğu yerden ağır ağır kalktı. Demir kapıya doğru yürüdü. Kapıyı yumrukladı;
— Gardiyan! Gardiyan!

Dışarıdan yere sürterek yürüyen bir ayak sesi duyuldu. Kapının sürgülü penceresi gıcırtı ve pas kokularıyla açıldı;
— Bıyır Saki gardaş, bi diyeceğin mi var?
— Gardiyan, bi cigaran var mıdır?

Gardiyan pos bıyıklarını aşağı sarkıtarak, ağzını açmış, gözleri fer fecir yuvalarından fırlamış bakıyordu;
— Buluruz gurban… Yeter ki sen iste…

Saki’nin dört yıldır kimseden bir şey istediği görülmüş şey değildi. Hücresine tüm masraflarını karşılayarak, yalvar yakar yaptırdığı kitaplığın dışında. Bankada, çalıştığı dönemlerden faize yatırdığı epeyce birikmiş parasının olduğu söylentileri kulaktan kulağa dolanıyordu. Ne bir yakını vardı, ne gelen bir mektubu, ne de onu arayıp soran birileri… Kendi halinde bir adamdı… Adı sanı unutulmuş… Saki…

Cebindeki sigara paketinden bir dal sigara çıkartıp yaktı gardiyan, sürgülü pencereden uzattı.
— Sağ olasın gardiyan… Bütün acılarımın üstüne ilaç niyetine içeceğim cigarayı… Sağ olasın…

Pencerenin sürgüsü kapandı… Derin bir nefes çekti sigarasından… Sönük ışıklı ampule doğru üfledi… Gülümsedi…
— Sağ ol öğretmen… Sağ ol… Sayende yıllardır ertelediğim, yok saydığım, görmezden geldiğim acılarım geri tepti…

“Gün gelir bir gün
başka bir mevsim, başka bir takvim, başka bir ilişkide
o eski ağrı geri teper.
dilerim geri teper.
yoksa gerçekten
bitmişsinizdir…” (*) der şair dizelerinde. Belki o eski ağrıyı yaratacak kalbe dokunmadım henüz. Gene de sen o ağrıların kapısına anahtar oldun. İnsan, müebbet bile olsa umudunu yitirmemeli değil mi öğretmen? Bir gün, gün ışığına kavuşacağının, yeniden sevebileceğinin, yeniden yaşama sevincine kavuşacağının umudunu yitirmemeli. Kim bilir? Belki bir gün buradan çıkar, bulurum seni… Karşılıklı Efe Rakısı içeriz… Söz öğretmen, içki masamızın hesapları da benden, sakiliği de… Ant olsun, buradan çıkma şansım olursa, bulacağım seni ve beni bir yerlerde hâlâ bekliyorsa şayet, bekleyen yâri…

Sabaha dek özenle, isim sırası ve bölümlere ayırarak yerdeki kitapları birer birer raflarına yerleştirdi.

Gün doğarken, hücredeki ilk umut dolu güne “merhaba” dedi.

(*) Yalnız Bir Opera / Murathan Mungan
Nisan/2005

elif eser

Ezginin Günlüğü-ver elini (eski arkadaş)

Bakmayın Anadolu’nun içinde, ülkenin tam ortasında olduğuna… Tıpkı doğunun öksüz şehirleri gibi kalbi kırıktır Ankara’nın. Ne vakit uğrasam, acıyla büyüyen bir çocuk gibi gelir bana bu gariban şehir. Hep “keşke daha fazla büyümese acısı” diye geçiririm içimden, o gri çehresine bakıp.

İşte yine, hüznümün başkentindeyim. Ortak bir dilimiz var bu şehirle, artık eminim. Kalbimizin kırıklığının yarattığı dil!… Ve ben büyüdükçe tıpkı onun gibi, acının yüzölçümünü büyüttüm bunca zaman. Şair diyor ya, “insan yaşadığı şehre benzer”, artık burada yaşamıyor görünüyorum ama, ruhum hala Ankara’da sokakta dolaşan, küçük, kirli suratlı kız çocuğu galiba.
 

Gün Pazartesi, ay Mayıs… Hiçbir zaman iliklerinize kadar hissedemediğiniz bir bahar uğramış yine Ankara’ya.  Gururlu ama yorgun bir devrimci gibi adımlıyorum Sakarya’yı,  kepenklerini yeni açmaya başlayan çiçekçilerin sokağında. Bir gülümseme kırılıyor dudaklarımın kenarında, tezgaha çıkan ilk papatya demetine baktığımda. “Böyledir sanırım, devrimciler hep yorgundur değil mi dostum!” diyorum papatyaya. Ölü olduğunu unutmuş, O da bana gülümsüyor aynı kırıklıkla.
 
Gideceğim adresi bildiğim halde, köşedeki simitçiye soruyorum yolu. Kendim ve papatya sesinden başka bir sese ihtiyaç duyuyorum. Bezgin bir sesle tarif ediyor simitçi adresi. Belki de,  günlerden beri içimde tuttuğum o cümleyi ilk simitçiye söylemeliyim. “DOSTUM!..RUHUMUN MEDENİ HALİNİ DEĞİŞTİRDİM. YALNIZLIĞIMI SİLDİM.  “
Vazgeçiyorum… Biraz daha tutmak istiyorum kelimelerimi içimde.
 
Evet… Uğramaktan hiç hoşlanmadığım, buz gibi duvarları, içinde mutsuz yüzlerle hayata kızgın memurların doluştuğu devlet kurumunun kapısından girerken, kederden yüzü siyaha dönmüş, orta yaşlı, esmerliğine inat sarıya boyadığı saçlarla bana bakan o kadına söylemek istiyorum o sihirli cümlemi! Sanki onu da mutlu eder, yüzünün siyahlığı seyrelir belki diye düşünüyorum.
 
Sıra bana geldiğinde, kimliğim değişiyor!…Hayat değişiyor!…Sanırım Ankara değişiyor!… Öksüzlerin şenliği başlıyor Anakara’nın karnında…
Ama kadının siyahlığı açılmıyor beklediğim gibi. Ona “iyi bir gün” yerine “iyi  bir hayat diliyorum size” deyip,  kaçar gibi çıkıyorum soğuk duvarlı binadan…
 
Hemen eve dönmek istemiyorum. Biraz yürümek, dinlenmek ve kendime şiir yazmak istiyorum. Evet evet! Yanlış duymadınız,  kendime şiir yazmak istiyorum!…
 
Şimdiye kadar sakladığım, zümrüt rengi birkaç kelime arıyorum içimde. Dünyanın en güzel mısralarını  hediye etmek istiyorum kendime. Birden hiç olmadığı kadar yakın ve sırdaş hissediyorum tanrıyı kendime. Sıcak bir el gibi değiyor omuzlarıma rüzgar. Sanırım şiirimi tanrıyla konuştuktan sonra yazacağım.
 
“Biliyorsundur tanrım ama, ben yine de söyleyeyim. Çok korkuyorum… Hiç korkmadığım kadar korkuyorum kalbimin kırılmasından, canımın yanmasından. Lütfen! Bu kez barışık ol benimle… Hayatını birine emanet eder gibi, sana aşkımı emanet etmek istiyorum. Ona sahip çık, koruyup kolla, büyüt olur mu? Aniden geldiği gibi, aniden gitmesine izin verme! Ya da gidecekse birgün , mutlaka bir bağbozumu zamanı gitmesini sağla ne olur!… Ancak o mevsimde biten bir aşka dayanabilir küçük kalbim.  Tıpkı dalından kopan üzüm salkımları gibi, ancak o zaman bereketli ağlayabilirim. Ancak o zaman canımın acısı baş edilebilir olur. Söz ver bana!…Aşk benden gidecekse, şiir gibi bir Eylül de, bağbozumu zamanı gitsin!”…
 

Güvenli bir eve, çocuğunu bırakmış anne gibi dönüyorum, ruhu ruhuma eş olmuş kocamın yanına. Benim içimin coğrafyasını  bildiği için, anlıyor yüzümdeki dingin duruşu. Sanırım o da tanrıyla konuşmuş, benziyor yüzlerimiz, kalplerimiz gibi birbirine. Artık yoldaşız, hayat arkadaşıyız ve sevdalıyız.
 
Toprak yeşil, gök maviyi kızıla boyamış!… Ak bir denizdeyim. Gözlerimde bal rengi bir umut, aynaya bakar gibi ufka bakıyorum. Güzel bir film izler gibi izliyorum güneşin denize gömülüşünü. O filmin başrol oyuncusuyum artık. Ödülüm AŞK. Bu film, insan var oldukça bitmeyecek biliyorum.
 

Ey Sevgilim!
Tüm renkleri unuttum, eflatun bir güneş yuttum!
Nefesim ebruli…
Naneli bir rüzgar öpüyor alnımdan…
Hayat savaşının madalyasız kahramanları üşüşüyor elime,
Elim yanıyor…
Ak bir denize değiyor parmak uçlarım
Akdeniz yanıyor…
Havada buram buram aşk
İçimde bir çocuk çığlık çığlığa saklambaç oynuyor
Önüm arkam sağım solum SEN…

Nazan Kutlu Gülek (güzaltı), Haziran 2010

Cumparsita-Milva
 

Ev deyince gülümsüyorum. Ev dediğin bol ışıklı olmalı. Ahşap seviyorum ben. Bir de çatı katı. Deniz gören. Hele bir de mevsimlerden baharsa değme keyfime…

Merdiven altını ve hemen yanındaki duvarı kitaplık yaptığımız iyi oldu. Bir CD seçiyorum. En sevdiklerimden. Ilık bir esinti yayılıyor verandanın açık kapısından, müziğin sesi de eklenince…

“Su olsam, ateş olsam/ Göklerdeki güneş olsam…
Konuşmasam, taş olsam / Yine de oynar mısın benimle?” Ortaçgil… Ne güzel insansın…

Kırmızı rugan pabuçlarının içindeki minik ayaklarıyla koşarak yanıma geliyor;

- Ne yapıyoyşun buyda?
- Hiç… Seni bekliyordum tatlım.
- Hadi beni yukayıya çıkayt.

Önünde yarım bir reveransla eğilip;

- Elbette küçük hanım. Önden buyurunuz lütfen.
- Şimdi buyası bizim mi?
- Evet… Bizim.

Tek tek çıkıyor ahşap basamakları. Hep önce sağ adımını atarak. Tırabzana tutunuyor sol elinle. Minik, yumuk elleri, gamzeli tombul dirseklerine bakıp alt dudağımı ısırıyorum bu şahane sevimlilik karşısında. Bukleli kumral saçları neredeyse beline gelecek.

- Peki benim odam yukayda mı?
- Evet tatlım yukarıda.
- Ben hey gün nasıl çıkıcam bu meydivenleyi?
- Sen iste, ben seni indirir, çıkarırım.
- Olmaj! Ben kendim çıkmak istiyoyum ki.

O böyle biraz asabi söylenerek çıkarken, üst katın tavanı ahşap çatı katının holüne varıyoruz. Balkon kapısının tülleri uçuyor içeri doğru. Balkonda rengârenk balonları, her renk tül kurdeleleri görünce… Bir çığlık atıyor, minik ellerini çırparak;

- Hiiih!! İnanmıyoyum! Bunlay da neyden çıktı kiii Peyi?

Adı Masal. Bana Peri der. Boncuk gibi iri iri cam mavi gözleri var. Minicik kiraz dudakları, pembe yanakları. Üç yaşında henüz. Dünyayı keşfediyor. Yeryüzünün renklerine her seferinde mucizevi ışıltılarla bakıyor. En çok kırmızı seviyor. Meyvelerden çilek. Masallardan “Polyanna.”  Yemek seçmiyor, insan ayırmıyor. Her yaşta insanla sohbet edebiliyor. Konu sıkıntısı çekmiyor. Onun, her zaman anlatacak bir şeyleri var.

Kırmızı fırfırlı elbisesinin eteklerini yanlardan tutarak dans edip şarkı söylüyor. Holün kanepesine ilişip ona gülümsediğimi fark edince koşarak yanıma geliyor. Ellerinin yardımıyla kanepeye, yanıma konuşlanıp başlıyor ayaklarını sallamaya;

- Bi şey mi vay bugün Peyi? Payti mi yapıyoyuz? Kimley geliyoy? Ablamın aykadaşı Keyem’de gelecek mi? O bana bayılıy ama bi sıy veyeyim sana… Ben onu seviyoyum ki… Madem payti vay ben neden bilmiyoyum peki?
- Dur tatlım, sakin ol… Tüm sorularına cevap verebilmem için tek tek sormalısın, unuttun mu?
- Haklışın tatlım, özüy dileyim. Ama… ama… çok heyecanlandım, ne yapabiliyim?

Bazen, onun bu kadar fazla bilmesi beni ürkütüyor. Bu yaşta bir çocuk için soruları, yanıtları, sorma biçimi, tepkileri şaşırtıcı! Fakat baktığımda, kendi neslimle, büyük kızımın nesliyle bile kıyaslayamayacağım bir farkındalığa sahip olduğunu görüyorum. Bazı çocuklar seçilmiş olarak dünyaya gözlerini açıyor, bu yadsınamaz. Masal’da bu çocuklardan biri ve ben her gün ondan yeni bir şeyler öğreniyorum.

Sorularını yanıtlıyorum. Yeni evimize taşınmamızın şerefine, dostlarımızla bir araya gelmek istediğimizi anlatıyorum.

- Sen bu evi çok sevdin.
- Evet Masalcığım. Çünkü biz bu evi hak edebilmek için çok çalıştık.
- Sen sevdiysen benim de seveyim. Yalnız şu meydiven işi biyaz canımı sıkacak gibi.
- Merak etme, ben sana yardımcı olacağım. Hem benim odamda senin odanın hemen yanında biliyorsun.
- Yıldızlaya ve denize bakacağız hey gece… Ne güzel. Hah haaa!

Bir çocuğun kahkahasını duyabilmek için neler feda edebileceğimi düşünüyorum.  Küçücük şeylerden böylesi büyük mutluluklar yaratan kaç yetişkin var? Olanların adını da “deli”ye çıkartmıyor mu, diğerleri? Onun gözünden bakabilmek için tüm algılarımı sonuna dek açıyorum ve aynı coşkuyu içimde duyumsamaya çalışıyorum.

- Babam neyde?

Daldığım düşüncelerimden sıyrılmam birkaç saniye alıyor. Anlamsız bakıyorum yüzüne:

- Efendim? Anlamadım?
- Buyda ikimiz olduğuna ve duvaya konuşmadığıma göye, sana söylüyoyum Peyi, benim babam neyde?

İrkiliyorum. İncecik bir sızıyı, kalbimin düzensiz atışları takip ediyor. Bir anda buz gibi oluyorum. Oysa, bir gün bana bu soruyu soracağını ve zamansız ve böyle sapmasız soracağını biliyordum. Cevap vermemi beklemeden atılıyor;

- Bana doğyu söylemelişin Peyi. Yalan kötü bi şey. Heeyy jamaan, heeyy yeydee düyüst olmalıyız. Kelebekleye soydum geçen gün bahçede, “Peyi’ye soymalışın” dediley. Evet? Şeni dinliyoyum?
- Masal… Bunu sana şu an izah etmem gerçekten çok güç. Şimdi ben sana bunu açıklamaya çalışacağım, sonra sen başka bir soru daha soracaksın.
- Çok basit Peyicim şekey payem, tek soyu; baa-baam neee-yeee-dee?
- Bilmiyorum.

Kaşlarını kaldırıp gür kirpiklerinin altındaki gözlerini daha da kocaman açıp, minik ağzını büzerek beklemediği bu cevap karşısında afallıyor.

- Ne demek bilmiyoyum?

Birazdan patlayacak… Bu ifadeyi çok iyi tanıyorum. Yüzümü buruşturup oturduğum kanepeden başımı suçlu gibi öne eğmiş yan gözle ona bakıyorum. Yanakları al al oluyor, bir eliyle omzuna gelen bukleyi hışımla arkasına itiyor. Masal bu… Büyüdüğünde ne cevval olacağı şimdiden belli. Tezimi kendime doğrularcasına yutkunuyorum, çünkü nefes almadan beni azarlamaya başlıyor;

- Peyi! Şen benim annem olduğuna göyee, benim biy de babam olmalı! Ablamın bi babası vay! Başka bi yeyde ama ablam onla telefonla konuşuyoy! Biy keye de ben konuşmak istemiştim, bana kıjdı! “Duy Masalcım, o şenin baban değil” dedi! O jaman benim babam neyde?
- Senin baban… Çok uzakta bir tanem…
- Ne kaday mesela? Yıldızlay kaday vay mı?
- Hayır… O kadar değil ama yine de çok uzakta…
- Neyde?
- Bilmiyorum!

Meltem nerede kaldı? Masal’ın hakkından gelebilen, onun aklını başka şeylerle oyalayan tek insan Meltem. Meltem benim manevi kızım. Biz, dört kız, hepimiz aynı evde yaşıyoruz. Bir süre sonra, sırayla Meltem, Bahar ve Masal bu evden ayrılacaklar. Kendi düzenlerini kurmaları gerekecek. Masal benim son umudum. Hayatla aramızdaki yıpratıcı savaşta galip gelmemi sağlayan son kalem.

- Ben onu tanımak iştiyoyum anne!

Bana nadiren anne der. Çok istediği bir şey olduğunda, yanımda uyumak istediğinde, çok mutluysa…

- Bebeğim, bazı gerçekleri net olarak sana söyleyebilmem için zamana ihtiyacın var…
- O dediğin ne ki? Yeniyoy mu?
- Hayır, hayır… Büyümen gerekiyor.
- Büyüdüm ki ben! Bak, elleyimi uzatınca kocaamaan oluyoyum ki hemen! Hadi anlat.

Bir de bu kadar sabırsız ve inatçı olmasa… Bir de bir şeyi sonuna kadar götürmese… Hani orada bıraksa… Yok… Olur mu? İkna olana dek böyle diretecek.

- Bak ne diyeceğim, Meltem gelecek birazdan. O geldiğinde çilekli dondurma yemek ister misin?
- Tamam yeyiz ama önce soyuma yanıt veyiy misin yica etsem?

Aşağıdan rüzgâr çanının sesi duyuluyor. Meltem kapıyı açmadan önce ona elinin ucuyla sertçe vurur. Derin bir nefes alıyorum.

- Aa! Haydi aşağı inelim, bakalım Meltem bize neler getirmiş?
- Sen git bak, ben seni buyda bekliyoyum.

Minik asilzademiz, bacak bacak üzerine atmış, üstteki bacağını sallayarak burnunu yukarı kaldırıp dudaklarını büzmüş, kollarını da göbeğinin üzerinde düğümlemiş ifadesiz karşı duvara bakıyor.

Hızla merdivenleri iniyorum. Panik bir ifadeyle kapıda eli kolu dolu Meltem’e bakıyorum. Elindekileri girişte bir kenara bırakıyor. Sessizce koluma giriyor.

- Canım, iyi misin ablacığım?
- Ben… İyiyim… Sen nerede kaldın?
- Alış veriş uzun sürdü. Masal’ı almışsın yine kucağına? Hayırdır?

Merdivenin başına çöküyorum. Elimden sarkan kırmızı elbiseli, mavi gözlü, uzun bukleli saçlı porselen oyuncak bebeği dizlerime koyuyorum. Gözlerimden süzülen yaşlar elbisesine damlıyor.

- Yaşasaydı… Bugün onun doğum günü olacaktı…
- Tamam canım, ne olur ağlama… Bak birazdan Bahar gelecek, seni böyle görmesini istemezsin değil mi?

Elimle yüzümdeki yaşları siliyorum. Gülümsüyorum;

- Haklısın tatlım… Hazırlıklara başlasak iyi olur. Kızlara haber verdik… Bahar’ın arkadaşları gelecek… Bu gece Masal’ın şerefine her şey çok güzel, kusursuz olmalı… Fakat bunu bir tek ikimiz bilmeliyiz…
- Elbette… Az şey mi yaşadık seninle? Canım Ablacığım, sakın üzülme… Hayatımızın geri kalanı hep mutlulukla dolu olacak, öyle söz verdik biz birbirimize.

Sarmaş dolaş mutfağın yolunu tutuyoruz… Ortaçgil devam ediyor fonda;

“Uzadıkça uzamakta dört kişilik düşüm
İçimdeki sancım büyüdükçe büyümekte…”
 

…

Mayıs/2010
elif eser

SertapErener – Yara

Duygular duygular,

Duyu ile gelen

DuyGu ile içselleşen

Hem uçuran

Hem uçurtan

İki ucu keskin bıçak

DuyGular,

Yoğunlaşan yerlerimde

Fay hattı,

Kırılan bölgemde

Deprem olurlar

Atomlarım

Bu dili anlamalılar

Bu beni yeniden

Yaratmalılar…..

 …

Ay, balık burcunda

Dolunayda med-cezir
Olur duygularım
Denizlerle
Kabarır okyanuslarım
Tüm anılara o zaman
Büyüteçle bakarım.
 
Zamanın bıçak sırtına biner
Tehlikeli dagalarda
Sörf yaparım
 
Anılardan yana,
Mutluluğa dokunursam
Aya çıkarım
Acılara dokunursam
Dibe vurur
Kayalara çarparım
Parçalanır bedenim
Kanar her yerim,
Hesaplaşırım hayatla
Meydan okurum yaşama
Duygularda mastırımı
Yaparım dolunayda…
 …

Şerife Karaçayır Mutlu, 22, 10, 2002,  Çıralı

http://blog.milliyet.com.tr/Ay_balik_burcunda/Blog/?BlogNo=245885

Da troppo tempo- Milva

Beyköylü Ali Bey- Anadolu’nun Kayıp Şarkıları

bağlar kollarını
Sivaslı bir jandarma…

bir cigara yakar beklerken avluda
Urfalı Nazif baba…

niye girmiş bilinmez,
sırdır bakışlarındaki hüznün kaynağı…

köşede,
iki yıl öncesinin savrulmuş mektubunu
uzatır bana
yanaklarının engebeli arazisi
ıslanır o anda…

daha on yıl var
dile kolay
on yıl sırada…
beride Kastamonulu Fikret
geceleri suallere fikir
sevenlere ibret
ne haşin sevmiş bizim deli Fikret
kızı da kaçırmış aklını da…

ve esmer karan
yeni dünyan
çatlak dudaklın
oğlun
yazgılın,
mahpustayım ana…

ne şefkatli senin gibi
ne parmak(lık)ları, tutulmaktan yana…
daha üç gün oldu
ayrı kaldığım,
ne zalimmiş bu zindan!
iki hece iki bin işkence
yok, yok ben iyiyim
Nazif babayla her gün voltada
turlarız bu daraltılmış dünyada…

gene yazarım
ana
beni merak etmeyin
mahpusluk koymuyor
her şey hasretlikten yana…

Yucel Yarımbatman (sokak şairi) Mayıs 2010, İstanbul

Bir kadın, bir sokak, bir kent

Birinci Basım: 19.03.2008

Efkan Şeşen- Kırmızı gül

ağır adımlarda bir telaş gizlidir

ve kaldırımlarında yitik aşklar bu sokağın

adına nice şairin şiir yazdığı

ve nice rutubetli rastlantının kol gezdiği bu kent’in…

kimi zaman eşkıya

kimi zaman politika muhabbetler içeren..

burası her köşesinde farklı bir ayrılığın

tanık lambalarıyla ışık saçan

karanlık bir rastlantı..

her adımda farklı bir hüznü

kıyılarına çıkarma yapar geceleri..

banklarında uyur bazen bir filozof

ya da dalgasında kaybolur birileri..

bir yolcu için güzergah

bir gemi için mavi.. burası içerilerde gömülü bir hazinemin

yani ömrümün en tenha sevdasının

battığı liman…

Yucel Yarımbatman (Sokak Şairi), Mayıs 2010, İstanbul

***
Söylesem seni kaybederim, söylemesem kendimi
Birinci Basım: 14.06.2007
ISBN: 978-975-01694-0-3        

İstanbul Strait Up- H. Senlendirici

Kendime yeni yalnızlıklar arıyorum
Savuruyorum ütopyalarımı sonsuz bir boşluğa
Ve başlamadan bitiyor,
nedense en uzun yolculuğum
Yaslanıyorum kimsesiz bir çocuk gibi anılarıma..

Mevsimler alıp götürüyor lacivert akşamlarımı
Bir çağı daha konuk ediyor Ege’li geçmişim
Ve saçlarını tarıyor firari bir rüzgar, Asya’lı kimliğimin
Uyanıyor kollarımda uyuyan Akdeniz’li gençliğim  

Karahan Yılmaz, Mayıs 2010, Metz, FRANCE

Enrico Macias – Oriental