Uyuyamıyorum geceleri, pembe rüyalarımı çaldılar… Onlar…”

Sekiz yıl önce öldüm ben. Yeniden yaşama hakkım varmış gibi bedenimi geri bıraktılar. Neden bıraktılar? Soramadım.

Kendimi kimseye ispat edecek halim, gücüm yok. Bilen biliyor ki; beni bulduklarında oturamıyor, titriyor, konuşamıyor, uyuyamıyor, kendime bir tek neden hala hayatta olduğumu soruyordum.

Yeniden hayata bağladı beni iyi insanlar. Bu dünyada iyi insanlar da var, dedim kendime. Bir tek kötü amcamlar yok. Kötü amcamlar… Benden geçmişimi, çocukluğumu,  geleceğimi, hayallerimi alıp götürürlerken; bana yaptıklarını sonradan kabuslarımda ben defalarca, defalarca, defalarca yaşarken! Adalet tecelli ettiğinde karşılarına geçip soracaktım: “Elinize ne geçti? Ne istediniz küçücük benden? Sizin kızınız, torununuz var mı? Vardır mutlaka. Şimdi böyle sizin gibi 26 kocaman bıyıklı, kelli felli amcalar toplanıp bana yaptıklarınızın aynısını sizin çocuğunuza yapsalar, ne hissedersiniz? Yaşattıklarınızın aynısını sizin canınızdan çok sevdiğiniz bir varlığa yaşatsalar siz ne yaparsınız? Sizin babalık duygunuz var mı? Hayır, bunun olmadığı şüphesiz! Sizler, geceleri nasıl rahat uyuyabiliyorsunuz? Sizler, insan sıfatıyla anılmayı hak etmiyorsunuz!  Elinize ne geçti, ne istediniz benden?” Soramadım…

Yavaş yavaş yeni bir hayata alıştırmaya çalıştılar beni. Bir dizi ameliyat geçirdim. 13 yaşında bir çocuktum ve tüm bir dünya, tüm bir evren, tüm bir insanlık benim küçük omuzlarımın üzerindeydi… Eziliyordum… Doktor ablalar elimden tuttu, terapiye aldılar. Konuşmaya çalıştım onlarla ama… Ne kadar konuşabilirdim yahut, nasıl desem… Anlatmakla anlamak; izlemekle yaşamak arasında derin bir uçurum var…

Benim yaşımdaki diğer çocuklar bana başka gözle bakmasınlar diye adımı değiştirdiler. Hiç değilse onların göz hapsinden kurtulacaktım. Tutundum o yeni hayata, çok çalıştım, çok uğraştım, evet, bir şekilde oldu ve yeniden bağlandım yaşama… Kitaplara, kelimelere sıkı sıkı sarıldım. En iyi arkadaşım oldu kitaplar ve tek paydaşımdı yazdığım şiirlerdeki satırlar… Yine de… ruhum ve bedenim bana ait değilmiş gibi geldi çok uzun zaman. Şimdi şimdi, ruhum ve bedenimin yarısı benim diyebiliyorum.

Sokakta gördüğüm ayakları tutmayan, gözleri görmeyen, her hangi bir uzvu olmayan özürlü insanlardan çok özür diliyorum ama biliyor musunuz sizlerin yerinde olmak isterdim ben! İsterdim; göğsümü gere gere özrümü taşıyabilmeyi, “ben, bu kadarım, yarım bir insanım!” diyebilmeyi. Çünkü bunda utanılacak, aşağılanacak hiçbir şey yok! Ya benim? Neden 26 adamın yaptığı ayıbın, işlediği suçun,  canavarca, insanlık dışı bir eylemin bedelini ben ödüyorum?

Adalet yerini bulacaktı. İnanıyordum! Siz, adaleti de mi satın aldınız? Yargıtay 13 yaşında bir çocuğun nasıl kendi rızasıyla böyle bir işkenceyi kabul edebileceğini düşünür ki? Anlamıyorum… Sizin hak ve hukuk sisteminizin, akli dengenizin yerinde olup olmadığından şüphe ediyorum? Soramıyorum… Soramıyorum…

13 yaşında bir ölüyüm ben… Önümde koca bir gelecek vardı, onu benden zorla aldınız… Ben hepinize inat yaşamak istiyorum…

Not:  Bu yazıyı bu şekilde kaleme almak benim için gerçekten çok zordu. Her ne kadar empati kurmaya çalışsam da N.Ç’nin yaşadıklarını anlatabilmem mümkün değil biliyorum. Böyle bir davada böyle bir kararı onayan Türkiye Cumhuriyeti Adalet, Hukuk ve Yargı Sistemi’ni eshefle kınıyorum!

Kasım’11

elif eser

Tarihlerini okuyamayanlar
Geleceklerine,
Kıyameti yazarlar.
İleri gider zamanlar,
Geri düşer, akreple yelkovanlar.
 

Coğrafyalarını okuyamayanlar,
Deprem bölgelerini tanıyamaz,
Fay hatları arasında  asılı kalırlar,
 
Ahlak derslerini okuyamayanlar
Namaz kılarken,çimentoyu çalar
Evlerini başlarına yıkarlar.

Matematiği iyi yapamayanlar,
Geçmişi toplayıp,
Geleceği çıkaramaz
Dört işlemden
Sınıfta kalırlar.

Hayat Bilgisidir bu,
Dışardan bitirilemez
Mektupla öğretilemez,
KPS sınavlarıyla
Kader biçilemez.
 
Okulun dersine
Hayat benzemez,
Okulda bütünlemeye kalır
Eylülde mezun olursun,
Hayatın bütünlemesi
Zamandır,
Geçemediğin derslerinde
Rezil olursun.
 
Dikkat et (hay)at ateş elementidir
Oynamaya gelmez…
 
“Okullarda önce öğrenir, sonra sınav oluruz. Hayat önce sınav yapar sonra öğretir.”
 
                 

Şerife Karaçayır Mutlu, 

31.10.2011,  Antalya

Asırların gölgesinde, bin metre yüksekte, altı yüz yıllık çınar ağacının, isterseniz,  tepesinde  Tahtalı Dağı’nı karşınıza alarak çayınız yudumlayabilirsiniz.

Tahtalı Dağı, altı yüz yıllık çınar sana sevdalı, bazen nazlı bir gelin gibi örtersin bulutları yüzüne, iner tüllerin asırlık çınarın üstüne.

İsterseniz, bu asırlık çınarın tepesinde bin metre yükseklikte şöyle bir köşke uzanıp, karşınıza dağı alarak çayınızı yudumlayabilir, Rivera Park Restoranda aile sıcaklığında bir ortam bulabilirsiniz.

Antalya’nın Kemer ilçesine otuz kilometre uzaklıkta, Beycik Köyündeki Rivera Park Restoranın sahibi Ali Usta, güzel sunumuyla gözlerinize, taş fırında pişirdiği alabalık, lavaş ve nefis ezme çeşitleriyle damak lezzetinize hitap ediyor.

Ünlü gurmelerden övgü ve onay almış Ali Usta ve güler yüzüyle hizmet veren ailesi, anı defterinize kaydedebileceğiniz güzel bir gün yaşatıyor size.

Yolunuz Kemer ve yakınlarına düşerse, altı yüz yıllık çınar ağacının gövdesindeki asırlık albüme siz de dahil olup, gövdesinde bir hücre de siz olabilirsiniz.

Şerife Karaçayır Mutlu, 17 Ekim 2011. Antalya

Hiç belediye otobüsünde ıslak bir koltuğa oturdunuz da , o  hain ıslaklığı fark eder etmez ayağa fırladıktan sonra, hemen yanındaki koltuğa, münhal durumda olan; “Islak Koltuk Bekçiliği” kadrosuyla tayin oldunuz mu?
Her nekadar insanlara “Islanmış,oturmayın lütfen” demekten yorulmuş olsam da, bu durum bana; “Otobüste Boş Durumda Bulunan Koltuğa Yönelik İnsan Davranışları” konusunda minik bir “doğal gözlem” imkanı verdi..İşte izlenimlerim ve insan davranış çeşitlemeleri:

1. Önyargılı ve öfkeli tip:

Otobüse bindiği andan itibaren şahsımla öfkeli bir göz teması kuran , içinden çektiği”la havle” nidasını ve, “yan tarftaki koltuğa kaysan da millet de rahatça otursa be adam!” söylenmesini bakışlarıyla yansıtan abilerim, ablalarım, teyzelerim, amcalarım, size ne diyeyim? Allah aynı duruma düşürmesin..

2. Dalgın ve düşünceli tip:

Artık kafasının içinde; kız meselesi midir, ödevini yapmadığı için hocadan yiyeceği fırça meselesi midir,”ülen bu gün de matematik sınavı var, zamanı akşam kahvede okeye verdik, hiç çalışmadık” meselesi midir.. ne varsa? Geçiş yolunu kapatmış olmama ve “ıslak kardeşim” uyarıma rağmen, direkt olarak gözü kapalı bir şekilde koltuğa yönelirken ayağıma basan, son anda geçişini kollarımla engelleyebildiğim dalgın öğrenci kardeşim,”Bu kafayla gidersen askere, biraz zor alırsın teskere” haberin olsun..

3. Uyanık ve “senin anan güzel mi” tipi:

O koltuk orada boşken ve bir sürü insan koridorda ayaktayken durumu bal gibi anladığı halde yanıma kadar gelip ,” abi yana kaysan da biz de otursak “ diyen uyanık tip.. sana verdiğim yanıt yukarıda yazıyor ..

4. Kararlı ve “Asacaksın Taksim’in göbeğinde üç kişiyi, bak bakalım terör merör kalıyor mu” tipi:

Yanıma kadar gelip,belki yüzüncü kez bıkkın bir şekilde söylemiş olduğum “koltuk ıslanmış” uyarıma rağmen, illaki o koltuğa oturacağım kararlılığıyla otobüstekilere, koltuğun üzerine sermek için okunmuş gazete soran ve kimseden ses çıkmamasıyla dumura uğrayıp, (sanki kendisinde varmış gibi )”yahu bizim millet de gazete okumaz ki” diye cık cık! layan beyefendi; otobüse sonradan binen öğrencinin koltuğunun altındaki gazeteye saldırmanızı anlayabiliyorum da, öğrenci kardeşimin: “ henüz okumadım abi..” ifadesiyle gazeteyi vermemesi karşısında, yine cık cık!layarak kendi kendinize,”bunlar da okuyup adam olucaklar” şeklinde söylenmenizi bir türlü anlayamadım..

5. Korkak ve utangaç tip:

En baştan o ıslak koltuğa oturduğu ve poposu ıslandığı için, o sabah giymiş olduğu açık gri pantolunun – altına çiş yapmış kıvamında- ıslak görüneceğinin, dolayısıyla gideceği yarım saatlik yolculuğun sonuna kadar- belki kurur umuduyla- yerinden kalkmaması gerektiğinin bilincinde olan ama, bir kadının ya da yaşlı birisinin ıslak koltuğa oturmak isteyeceği, “malesef ıslak” uyarısıyla birlikte, o kadının ve-veya yaşlı insanın, kendisi otururken yanında ayakta dikili vaziyette kalacağı düşüncesiyle ödü kopan bendenizin de kulağına küpe olur inşallah da, bir daha oturacağı yeri önceden dikkatlice bakarak seçer..

Son olarak; gece otobüsün camını yağmur altında açık unutarak o koltuğun ıslanmasına neden olan şoför kardeşime hürmetlerimi, gayr-ı kabul-ü olarak rücu ederim..

İsa BATUMLU
11 Ekim 2011-BURSA

 “Hayattaki en zor şey; geçeceğin köprülerle, yakacağın köprüleri ayırt etmektir.” (David Russel)

Çıktım Tanrıların Dağı
Olimpos’un zirvesine bu gece,
Çaldım Kutsal ateşlerini gizlice,
İndirdim yeryüzüne,
Geçeceğim köprülere selam olsun!
Yakacağım köprüleri veriyorum ateşe!

Bir çentik atalım,
Kaptanın seyir defterinde
Bu günün tarihine,
Pithsagor Amca
Kimbilir neler gizliyor,
sayıların SIRLI yüzünde?

…

Bu gün;
31.07.2011=6
Matematikçi Pithsagor, sayıların nesnel hayatın görüngülerinin ötesinde, öznel yaşamlarımızda, gizemli anlamlar taşıyarak, bize sembol diliyle, hayat amaçlarımızda, deneyimlerimize yol gösterici ışıklar tuttuğunu dile getiriyor bilgilerinde. Ve “6″için “mükemmeliyet seni değil, sen onu kontrol et” diyor.
Bir şablon alıp eline, ne gelirse oturtma hayatın üstüne, hayat bu, bazen şablondan taşar ölçüler, en iyisi mi, uy hayatın dansına, yaşamına gelen herşeye aç kollarını, hoşgeldin de ve solu hayatı, taaa ciğerlerine değsin, yaşamın sevinci, yüreğine!

…

“Doğum ölüm,
Bir kelebek ömrü
İkisinin arası,
Yosun;
Suyun taşa,
Özgürlük;
Kurdun kelebeğe
Sevdası!!!”
…

Şerife Karaçayır Mutlu, 31 Temmuz 2011, Antalya

Görsel: In Greek mythology, Prometheus

Bir şeyler söylemeli, empati konusunda eleştiri yapmalı, günübirlik anlaşmazlıklar için. Empati kuramadıkça iletişim sorun olacak biz insanlara.

Empati önemli.

Başkasının yerine kendimiz koymasak anlayamayız; susarak çözüm bulamayız, konuşarak anlaşır, anlaşılırız.

Çıkmazlarımız, zihinsel iletişimden kaynaklı. İnsan, bu cehennemden çıkmak için, zihin üstü iletişimi keşfetmek zorunda.

Tüm arazlar zihin hakimiyetinden kaynaklı. Zihnin üstüne çıktığımızda, durum düzelecektir.

“O şunu dedi, bu böyle yaptı…” türünden  zihinsel konuşmalarımız… bunlar hep şeytan yanımızın kışkırtmaları!… Böyle durumlarda, “Sus!” diye bir tokat atmalı zihnimize; başka yöne dönmeli! Her şey nasıl da değişir o zaman.Yoksa kurdukça, yani bir şey ikiye ayrıldığında, anla ki o bozulmuş bilgidir.

Dinler, yaratan ve yaratılan bölünmesiyle, insanın tanrı yanını yadsımayı kodladılar beyinlere. İkiye bölünmüş her şeyi saptırdı beyinler, teklik bilinci kayboldu. Dünya, ikiliğin tuzağına düştü, ayrıldı.

Çünkü insanoğlu ayrılacaktı artı eksi kutuplu pil olabilmek için, Türk Kürt Alevi Sünni ayrılacaktı ki artı eksi pil olsun yerküre!

Bu da bizim cehennem bilincinde kalmamızın tuzağı!

Ne yapmalı peki?

Kendi programını kuracaksın elbette.

Tüm bilinç altı takıntı ve virüsleri… benliğimizde taşıdığımız,  bize kadar gelen, atalarımızın farkında olamadığı ve temizleyemediği tüm yüklenmiş virüsleri ışığa çıkarıp temizlemek gerekiyor.

Bu takıntıları, bastırılmış duyguları, her türlü sağlıksız kayıtları ışığa çıkardığımızda aydınlanma başlar.

Ve sen dostum; duygularına, tutkularına kurduğun hakimiyetle bunların üstesinden geldikçe, artık sistemin tuzağı yerine kendi düşündüklerini yaratmaya başlarsın.

Artık sen bir piyon değilsin! Tanrı=arıtan; yani temizleyen olmaktan çıktın artık.

Ataların virüsleri, senin üzerinde hükümsüzdür.

Özgürleşmeye başladın.

Ve Allah=la hali  durumuna dönüyorsun.Yani evrenin virüslerini temizlemek yerine “la hali”ni bulmuş, En-el hak, yani yaratan sıfatına kayıyorsun.

la haline gelmiş bir bilinç kendi kendini korumaya almıştır demektir.

Çünkü o aydınlanma haline gelmiş, gerçek ve sanalı fark eden durumuna ulaşmıştır. Artık o, yazılanı oynamaz.

Senaryoyu kendi yazar aydınlanmış insan; artık sistemin piyonu değildir. Hangi düşünür söylüyordu, anımsamıyorum şimdi…“İnsanın en büyük cehaleti yalanlara inanmayı seçmesidir, çünkü dünyanın sistemi, enerjilerimizi çalan, bizi kullanan sistemdir, sömürü düzenidir! Aydınlanmış insan, artık statü kazanmıştır.

Öfkenin, duygularının hakimiyetini sisteme yem olarak vermeden, insan kendisini asla cennete layık görmezmiş. Böyle diyor filozof…

Yanlış! İnsanı kendisine suçlu hissettiriyor sistem. Aslında hatalı programı yüklemiş, durmadan aküye “hadi pil üret ya kulum… ya kulum…” demekte.

Sen yanlış yap, sistem enerji alsın!

Oysa, sisteme enerjiyi kaptırmayacak kadar farkındalık ve büyüme gerekli.

Sen dostum, aydınlanmaya gitmek zorundasın. Sistem seni hem kışkırtıyor, hem tuzağa düşürüyor, hem eğitiyor! Evet…işin içinde bir eğitim kesin var. Ama sen farkında olunca da sistem sana yardıma geçiyor. Bu sefer yiyeceğin kazıklara da sana yardım anlamında göz kırpıyor, işaret gönderiyor. Buna sembol dili deniyor; işaret dilini okumak da bir marifet tabii.

Mevlâna, Yunus bunları çözmüş.

Düşünürsen, günlük yaşamda insanların uçurumun kenarında olduklarını görüyorsun; çünkü sen epey yol aldın, bu kez onları uyarmaya kalkıyorsun.

Faydası yok bunun! Uykudaki kişi, deneyime programlı. İllaki parmağını yakması gerekiyor. Seni duymuyor! Sen de içerleyip, bırak yaksın, diyorsun. İşte o zaman tanrısal gözünle görmeye, düşünmeye başlıyorsun.

“Başkasının deneyimine müdahale etme! Zira o elini yakarak öğrenme sürecine bağlı, senin bilincini duyacak kadar uyanık değil!”

Tak bilgelik gözlüğünü

Gör sendeki evreni,

Evrendeki seni,

Sen bir evren kitabısın

Oku kendini,

Makro onda,

Mikro sende.

De Te Fabula Narratur‘u, manifesto albümümüzü yayınlamamızın üzerinden tam iki yıl geçti. Özgürlük, eşitlik, dayanışma, adalet çağrı ve mücadelesinin içinde yer alma inadımız sürüyor. Güvencesiz çalışma koşulları ve sömürü devam ediyor, kapitalist saldırganlık had safhada, eğitim ve sağlık paraya havale edilmiş, yaşamımız satılıyor, mahallelerimiz mutenalaştırılıyor, ekolojik yıkım ve nükleer felaket gündelik hayata damga vuruyor, cinsiyetçilik ve ayrımcılık liberal maskesinin altında silikleşiyor, kolektivizm unutturuluyor, faşizm yükseliyor, şiddet olağanlaşıyor, inkâr politikaları işliyor, örgütlenmenin önü kesiliyor, halklar bombalanıyor, haklar ellerden alınıyor. Lakin dostlar, yoldaşlar, öğrenciler, dereler, iklim adaleti eylemcileri, kadınlar, lgbtt’ler, mülteciler, kâğıtsızlar ve sayılamazlar direniyor. Sınırsız, ulussuz, sürgünsüz bir dünyanın içinden, mazi, gelecek ve şimdiden gelen onlarca sesi duyuyoruz, hep birlikte haykırıyoruz; vardık, varız, varolacağız! Daima!

***

It had been exactly two years since we released our manifestation album, De te Fabula Narratur. Our persistence on to be a part of freedom, equality, solidarity, justice call and struggle still continues. Unsecured working conditions and exploitation continue, capitalist aggression is at its highest level, education and health are assigned to money, our lives are being sold, our neighbourhoods are being gentrificated, ecological catastrophe and nuclear disaster leave their mark on daily life, sexism and discrimination are becoming indistinct behind the mask of liberalism, collectivism is pushed to be forgotten, fascism is rising, violence is becoming an ordinary fact, the politics of denial are on process, to get organized is blocked, peoples are bombed, rights are taken away. However friends, comrades, students, rivers, climate justice activists, women, lgbtts, refugees, sans papiers, and the uncountables are still resisting. From a world with no borders, no nations and no exiles; we hear dozens of voices echoing from the past, the future, and the present, all together we shout out; we were, we are and we shall be! Forever!

***

Yarın geceyarısından sonra idam edileceğiz, … Kaybetmiş olmamız ve ölmek zorunda olmamız, biz ve ailelerimizle gösterdiğiniz büyük dayanışmaya duyduğumuz takdir ve minneti eksiltmez. Dostlar ve Yoldaşlar, bu davanın trajedisi artık sona eriyor, şimdi tek bir yürek olmak lazım. Ölecek olan sadece ikimiziz. Gayemiz ve siz yoldaşlarımız, milyonlarca insanla yaşamaya devam edeceksiniz; yenilmedik, kazandık. Acımızı, kederimizi, hatalarımızı, yenilgilerimizi, tutkumuzu gelecekteki mücadeleler ve daha büyük bir özgürleşme için muhafaza edin. … Bizim için dünyadaki tüm dostlar ve yoldaşları selamlayın. Hepinizi kucaklıyor;  kalplerimizdeki aşk ve muhabbetle sizlere büyük bir elveda diyoruz. Şimdi ve daima, uzun yaşasın tüm dostlar, Yaşasın Özgürlük. Yaşam ve ölümde kardeşleriniz!

***

After tomorrow mid-night, we will be executed, … That we lost and have to die does not diminish our appreciation and gratitude for your great solidarity with us and our families. Friends and Comrades, now that the tragedy of this trial is at an end, be all as of one heart.  Only two of us will die.  Our ideal, you our comrades, will live by millions; we have won, but not vanquished.  Just treasure our suffering, our sorrow, our mistakes, our defeats, our passion for future battles and for the great emancipation. … Salute for us all the friends and comrades of the earth. We embrace you all, and bid you all our extreme good-bye with our hearts filled with love and affection.  Now and ever, long life to you all, long life to Liberty.  Yours in life and death!

Bartolomeo Vanzetti-Nicola Sacco, Massachusetts Cezaevi İdam Hücresinden Mektup/Letter from the Death House of the Massachusetts State Prison, 21 Ağustos/August 1927

***

İnkârın Şarkısı

Nisan olmadı, güney yolunda hiç insan olmadı
Tarih tanıktı, o bile bir taraf olmadı
Halep’te, Şam’da, Beyrut’ta, Arjantin’de
Tanıdık bir şarkı çalmadı, hiç olmadı

Ocak olmadı, kan hâlâ hiç sıcak olmadı
Tarih tanıktı o bile bir utanç duymadı
Nice sokak, nice mevsim, nice toprakta
O zulüm, cinayet olmadı, hiç olmadı
Nice cesur, nice korkak, nice yoldaş
Faşistler elinde ölmedi, hiç olmadı!

söz: Bandista
müzik: Bandista

24 Nisan 1915’te Ermenilere yönelik başlayan ‘operasyon,’ Hrant Dink’in 1 Kasım 2004 tarihli Birgün gazetesi köşe yazısında “Buna kimileri ‘Katliam,’ kimileri ‘Soykırım,’ kimileri ‘Tehcir,’ kimileri de ‘Trajedi’ diyor. Atalarım Anadolu diliyle ‘Kıyım’ derdi… Ben ise ‘Yıkım’ diyorum” cümleleriyle anılıyordu. Yıkım, varlığını çok iyi bildiğiniz, dilinizde, bedeninizde, hafızanızda, öfkenizde taşıdığınız bir şeylere yokmuş muamelesi yapıldıkça, inkar edildikçe devam ediyor, taş üstünde taş kalmıyor ta ki “Gerçek hakem halklar ve onların vicdanlarıdır. Benim vicdanımda ise hiçbir devlet erkinin vicdanı, hiçbir halkın vicdanı ile boy ölçüşemez” diyerek inşaata başlayana kadar. Sınırsız, hudutsuz, sürgünsüz bir dünya şiarıyla yoldaşlarımızla, bazen fiziken olamasa bile omuz omuza, adımlamaktayız dünyanın her bir sokağını, meydanını, ovasını, dağını. Tarihin sadece geçmişe değil, bugüne ve geleceğe de dair olduğunu bazen acıyla da olsa tekrar tekrar deneyimleyerek.

http://tayfabandista.org/

01.05.2011  

Bugün bu ülkede yaşayan vatandaşlarımızın çok büyük kısmı, bu ülkenin geleceğine dair fikrini söylemekten çekinir hale geldiyse… Ülkenin geneline bir korku hakim olduysa… Ülkenin yarısından çoğu fakir, daha da fazlası gelecekten kaygı duyar haldeyse… Birlik ve bütünlüğümüz, neredeyse her alanda keskin çizgilerle ayrışmışsa… Kardeşliğimiz risk altındaysa… Ortada bir sorun var demektir.

Her şeyden önce, korku, doğru karar vermenin, sağlıklı düşünmenin önündeki en büyük engeldir. Öyleyse gelin, önce korkularımızdan arınalım. Korkunun bizi yanlış yönlendirmesine izin vermeyelim. Sağlıklı düşünmenin önündeki engelleri kaldıralım. Madem demokrasiyi dilinden düşürmeyen bir hükümetimiz var, demokratik haklarımızı sonuna kadar kullanalım. Böylece demokrasimizi ve bizi yönetenlerin samimiyetini de test etmiş oluruz.

Bizler, yüzlerce yıl etle tırnak gibi birbirine bağlı, bir arada yaşamayı başarmış yurttaşlar olarak, bu birlik ve beraberliğin gücünü tüm dünyaya bir kez daha ispatlayalım. Sorunlarımızı, dertlerimizi, sıkıntılarımızı tek bir eylemde birleştirip, sesimizi önce bizi yönetenlere, sonra da tüm dünyaya duyuralım.

1 Mayıs 2011 tarihinden itibaren, her akşam, saat 21.00’da, tekrar tek yürek, tek ses olalım. 1 Mayıs’tan, 13 Haziran’a kadar, her akşam saat 21.00’da, ışıklarımızı 1 dakikalığına açıp kapatarak, geleceğimize sahip çıkalım. Bir olursak, başaramayacağımız şey yok. Bu ülkenin geleceği, birlik olmaktan geçiyor. Sen yoksan, bir eksiğiz, unutma!

 …

Sevgisiz bir yürek taştır. insanlığın uyanış sürecinde, kuru nutuklar ve katı şablonlar zemin bulamamaktadır artık. Sevilenin bile sevgiden korktuğu bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki!

Son tahlilde mesele, can feda edilen amaçlarda; kimlerin insanca yaşayıp yaşamadığı, kimlerin devran sürdükleridir. Aç insan doyurulur ama, aç göz doyurulmaz. Bulanmadan, donmadan akmak ne güzeldir. Gönül kafesini kıralım, sevgi kuşlarımız kurtulsunlar tutsaklıktan! Emek, sevgi, üretim ve özgürlük paylaştıkça çoğalır; acılar ise paylaşıldıkça azalır. İnsanın insana kulluğu, insan onuruna yakışmayan zillettir!

Ki, kulluk, esaret yaşamın her alanında karşımıza çıkmaktadır. Konumuza denk düşen veciz bir sözle konumuzu açalım; TANRI, İRADESİNİ HAKİM KILMAK İÇİN YERYÜZÜNDEKİ İYİ İNSANLARI KULLANIR. YERYÜZÜNDEKİ KÖTÜ İNSANLAR İSE KENDİ İRADELERİNİ HAKİM KILMAK İÇİN, TANRI’YI KULLANIR…

Kirlilerin başa, temizlerin de taşa çekildiği çelişkili, isli puslu dönemi yaşıyoruz heyhat! İnsani değerlerle taçlanmış bir yurt toprağında vatan parçası bir anlam kazanır ancak!

Ki, insanlar aç oldukları zaman inançlarını bile yerler! Oysa ki amaç, yaşlanarak değil, yaşayarak ölmekdir. Sevgi ve sanatla nakış nakış süslenmiş dostluk , umut ve paylaşımla bezenmiş kilimlerde şekillenmiş bir ideoloji ve inanç ulvileşir, yücelir ancak.

Özgürlük hem herkese, hem de hiç kimseye ait olmayan bir ırmakdır. Hangi vadiyi takip edeceği belli değildir. Kıvrılıp döküleceği körfeze varması zaman alır.

Özgürlük, sevgi, emek çıtasını düşük tutalım, herkes atlayabilsin diye. Yüksek tutarsak, sadece bir kaç profesyonel atlar; gerisi dökülür.

Her can hem şahdır, hem de şahan. Özgürlük, emek, ekmek ve sevgi bir buket oluşturur ise güzel olur canda. Kuş tek kanatla uçamaz. Gövdemin kırk yaşı ile, hayatımın kırk yaşı arasında doğrudan bir bağ kurmuyorum. Beşeri İlahlardan illallah dedik artık. Sevdalarımızı yaşamadık, duygularımızı erteledik. Gülelim dedik, oysa zordur zorda gülmek.

Gülüşü gül eğleyelim. Şefkat, sevgi orkestrası oluşturalım el ele, can cana…

Can Dostlar, bütün karanlıklar birleşse, bir mum ışığını söndüremezler!

Umudu, erinci, sevinci yeşertmeliyiz can sevgili; düğün evinin tefçisi, ölü evinin yasçısı olmamalı sevginin, özgürlüğün, umudun ozanı, yazarı.

Tutsaklık salt egemen düzenlerden gelmez, önce kafalardaki karakolları yıkmak gerek. Geçmiş kanlı tarihlerinde puta tapanları katledenler, günümüz dünyasında yeni putlar yaratmadılar mı sanki?! Geçmişin firavunu, ortaçağın yezid’i, modern kılıflarda sürdürüyorlar bu gün zulümlerini.

Dünyamız’da her gün bir yeni Kerbela, her yerde firavunlar tezahür ediyor. Zulmü, sömürüsü, işgalleri ve katliamları ile… Matruşka bebekleri gibi açıldıkça, içinden başka görüntüler çıkıyor.

Aslında sizin güldükleriniz, bizim ağladıklarımızdır. Unutmamalı, hile ile iş gören, mihnet ile can verir. Ozon tabakası yırtıldı, güneş lekelenmeğe yüz tuttu. Sular eskisi gibi çağlayıp akmıyor . Sadece doğamız değil, insanların yürekleri de kurumuya, sevgileri solmağa yüz tuttu gayri. Aslolan her fikrin, her inanç ve yorumun putunu yıkabilmektir. Çığlık atalım, çığa dönüşmeden.

Ama, gene de, her şeye karşın, umut çiçeklerimiz açıyor, her gün biraz daha serpilmiş ve renklenmiş olarak.

Sevgi Emek, Umut Barış…

Dost cemali kabe`mizdir
Hac’ca gerek yoktur bizde
Sevgi oduyla yanarız
Sac’a gerek yoktur bizde!

Sudan tatlı alın teri
Ölmeden öldük biz diri
İnsan dünyanın veziri
Taç’a gerek yoktur bizde

Gün doğar güller al olur
Yaralı kuşa dal olur
Dost sevdamızın şavkından
Ay hicap eder lal olur!

Güzel bir dünya kuralı
Olmasın renkler karalı
Dördü de tutsak yaralı
Sevgi Emek Umut Barış!

Şiar, zulmü zay ederiz
Karanlığı ay ederiz
Biri kırka pay ederiz
Aça gerek yoktur bizde…

Sevgili can dostlar, kuşların kanadında yolladığım sevgi, özgürlük, esenlik yüklü şiir ve türkülerle kalın, umudunuz solmasın!
 

Ozan Şiar Ağdaşan
http://www.siarcan.com

“Yamore” de Salif Keita et Cesária Évora 

YGS’deki haksızlığa karşı isyan eden liseliler bugün boykotta. Liseliler, aileleri ve öğretmenleri ile birlikte İstanbul Beyoğlu’nda Galatasaray Lisesi önünde toplandı. Binlerce liseli memleketin geleceğinin aydınlık olduğunu gösterdi.    (15 Nisan 2011)