“Konuşamıyorum kimseyle. Konuşma hakkımı elimden aldılar.
Uyuyamıyorum geceleri, pembe rüyalarımı çaldılar… Onlar…”
Sekiz yıl önce öldüm ben. Yeniden yaşama hakkım varmış gibi bedenimi geri bıraktılar. Neden bıraktılar? Soramadım.
Kendimi kimseye ispat edecek halim, gücüm yok. Bilen biliyor ki; beni bulduklarında oturamıyor, titriyor, konuşamıyor, uyuyamıyor, kendime bir tek neden hala hayatta olduğumu soruyordum.
Tarihlerini okuyamayanlar
Geleceklerine,
Kıyameti yazarlar.
İleri gider zamanlar,
Geri düşer, akreple yelkovanlar.
“Hücre olsam bir çınarın gölgesinde**Asırlara tanık olmayı öğrensem.”
Ş.Karaçayır Mutlu
Asırların gölgesinde, bin metre yüksekte, altı yüz yıllık çınar ağacının, isterseniz, tepesinde Tahtalı Dağı’nı karşınıza alarak çayınız yudumlayabilirsiniz.
Hiç belediye otobüsünde ıslak bir koltuğa oturdunuz da , o hain ıslaklığı fark eder etmez ayağa fırladıktan sonra, hemen yanındaki koltuğa, münhal durumda olan; “Islak Koltuk Bekçiliği” kadrosuyla tayin oldunuz mu?
Her nekadar insanlara “Islanmış,oturmayın lütfen” demekten yorulmuş olsam da, bu durum bana; “Otobüste Boş Durumda Bulunan Koltuğa Yönelik İnsan Davranışları” konusunda minik bir “doğal gözlem” imkanı verdi..İşte izlenimlerim ve insan davranış çeşitlemeleri:
Çık özünün dağlarına (2)
“Hayattaki en zor şey; geçeceğin köprülerle, yakacağın köprüleri ayırt etmektir.” (David Russel)
Çıktım Tanrıların Dağı
Olimpos’un zirvesine bu gece,
Çaldım Kutsal ateşlerini gizlice,
İndirdim yeryüzüne,
Geçeceğim köprülere selam olsun!
Yakacağım köprüleri veriyorum ateşe!
Bir şeyler söylemeli, empati konusunda eleştiri yapmalı, günübirlik anlaşmazlıklar için. Empati kuramadıkça iletişim sorun olacak biz insanlara.
Empati önemli.
Bugün bu ülkede yaşayan vatandaşlarımızın çok büyük kısmı, bu ülkenin geleceğine dair fikrini söylemekten çekinir hale geldiyse… Ülkenin geneline bir korku hakim olduysa… Ülkenin yarısından çoğu fakir, daha da fazlası gelecekten kaygı duyar haldeyse… Birlik ve bütünlüğümüz, neredeyse her alanda keskin çizgilerle ayrışmışsa… Kardeşliğimiz risk altındaysa… Ortada bir sorun var demektir.
Her şeyden önce, korku, doğru karar vermenin, sağlıklı düşünmenin önündeki en büyük engeldir. Öyleyse gelin, önce korkularımızdan arınalım. Korkunun bizi yanlış yönlendirmesine izin vermeyelim. Sağlıklı düşünmenin önündeki engelleri kaldıralım. Madem demokrasiyi dilinden düşürmeyen bir hükümetimiz var, demokratik haklarımızı sonuna kadar kullanalım. Böylece demokrasimizi ve bizi yönetenlerin samimiyetini de test etmiş oluruz.
Bizler, yüzlerce yıl etle tırnak gibi birbirine bağlı, bir arada yaşamayı başarmış yurttaşlar olarak, bu birlik ve beraberliğin gücünü tüm dünyaya bir kez daha ispatlayalım. Sorunlarımızı, dertlerimizi, sıkıntılarımızı tek bir eylemde birleştirip, sesimizi önce bizi yönetenlere, sonra da tüm dünyaya duyuralım.
1 Mayıs 2011 tarihinden itibaren, her akşam, saat 21.00’da, tekrar tek yürek, tek ses olalım. 1 Mayıs’tan, 13 Haziran’a kadar, her akşam saat 21.00’da, ışıklarımızı 1 dakikalığına açıp kapatarak, geleceğimize sahip çıkalım. Bir olursak, başaramayacağımız şey yok. Bu ülkenin geleceği, birlik olmaktan geçiyor. Sen yoksan, bir eksiğiz, unutma!
Sevgisiz bir yürek taştır. insanlığın uyanış sürecinde, kuru nutuklar ve katı şablonlar zemin bulamamaktadır artık. Sevilenin bile sevgiden korktuğu bir dünyada yaşıyoruz ne yazık ki!
Son tahlilde mesele, can feda edilen amaçlarda; kimlerin insanca yaşayıp yaşamadığı, kimlerin devran sürdükleridir. Aç insan doyurulur ama, aç göz doyurulmaz. Bulanmadan, donmadan akmak ne güzeldir. Gönül kafesini kıralım, sevgi kuşlarımız kurtulsunlar tutsaklıktan! Emek, sevgi, üretim ve özgürlük paylaştıkça çoğalır; acılar ise paylaşıldıkça azalır. İnsanın insana kulluğu, insan onuruna yakışmayan zillettir!
YGS’deki haksızlığa karşı isyan eden liseliler bugün boykotta. Liseliler, aileleri ve öğretmenleri ile birlikte İstanbul Beyoğlu’nda Galatasaray Lisesi önünde toplandı. Binlerce liseli memleketin geleceğinin aydınlık olduğunu gösterdi. (15 Nisan 2011)
Anasayfa
