küçük işler

Deklanşöre basıyorum. Klik. Bir martı yakalanıyor kareye, bir tekne, bir serçe ağzında kırıntı, bir çocuk en masumane gülüşüyle tertemiz ve bir kedi yalnız, vakur…

Fotoğrafın çekenle çekilen arasındaki ilişiği bir anlık… Hayat gibi. Klik. Belki de bu yüzden her şeyi, her şeyi alabildiğimce karelere sığdırmaya çalışıyorum. Gülümsüyorum; çam kokularını, denizin iyodunu içime çekerek “iyi ama, sizi sığdıramam ki bir küçük kareye. Bu çocuk kahkahasını, bu martı çığlığını, bu ızgaradan yayılan mis gibi balık kokusunu bir de rokayı, bir de rakıyı… Hangi kare betimleyebilir kokunun ayrıcalığını?” Naif, sessiz, utangaç kendime kalanlara sarılıyorum.

Yazının tamamını okuyun »

Misketlerimi ütenler, kurşun askerlerini kırdıklarım…
 
Kedimin canını yakanlar,  kuşlarını özgür bıraktıklarım…
 
Kan karıştırıp kardeş olduklarım, bir ünite kan için yalvardıklarım…
 
Bisikletten yuvarlandığımda yaralanan dizlerime tükürüğünü merhem yapanlar,
kurşun yarasına gözyaşımı bastıklarım…

Yazının tamamını okuyun »

İç Konuşma!..

kucukislere yazı?..
…
yazacak!..
 
Aşağıda!..
 
Sağol !.. ne demek ?..

Öğrettiler herkese..

“Sağol deme!..” diye!..

Yazının tamamını okuyun »

Ankara’dan… Sevgideğer Muzaffer Tokmak dosttan bir armağan. Sevgi ve saygılar Muzaffer dost!

Bu güzel armağanını Tharıkoflu bütün dostlarla paylaşıyorum izninle… İyi ki varsın, dost! (ZA)

Yazının tamamını okuyun »

Kızımın ilkokula gittiği yıllardı. O günlerde öğretmeninden sürekli şikayet ederek, öğretmeninin sınıfta hep bir arkadaşları ile ilgilendiğini, diğerlerine yeterince ilgi göstermediğini söylüyordu. Çocukluğun verdiği duygular da işe karışınca şikayet uzadı. Ben de sorunu yine kendisinin çözebileceğini, öğretmeniyle konuşmasını söyledim. Öğretmenin bu yaşlarda çocuğun algılarında ne denli kutsal, apayrı bir yeri olduğunu kendi çocukluğumdan anımsadığım için, bunun imkansız olduğunu biliyordum. Nitekim konuşamayacağını söyledi.

Birgün onunla vitrinlerin önünden geçiyorduk, heyecanla koştu, vitrindeki bir barbi bebeği göstererek,  almamı istedi,  sonra da ekleyerek, “ maaşını alınca değil mi?” diye kendisi cevapladı.

Yazının tamamını okuyun »

Zaman zaman yazdıkları hakkında “ahkâm” kestiğimiz, bu sayfalara renk veren, kendi renkli, hayatı da renkli gören bir sevdiğimiz benden bu sayfalara yazı yazmamı istedi.
Düşündüm, düşündüm de…
Hâlâ yazılmadık cümle kalmış mıdır?
Her insanın ayrı bir hikâyesi var derler. Bu hikâyelerin hepsi yazılmış mıdır?
Dağlar yüksek, ovalar engin, dereler coşkun şimdi.
Dağda yatan kurdun, ses veren kuşun, uzun kışı bir köknar ağacının altında geçiren yaban geyiğinin hikâyesi yazılmış mıdır?

Yazının tamamını okuyun »

 (Lütfen önce 10 okunsun..)

Nemrut, bir sinek yüzünden öldüğünde attı beni eteklerinden..

Ondan beri;

Her gün başka yerde uyanırım..

Bakmışsın Urfa’da balık olmuşum, göldeyim..

Hz.İbrahim’i yaktıkları ateşe düşerim..

Yazının tamamını okuyun »

Yolların  o “gelgel “eden çağrısı başladımı birkez… gitmek istersin..

Bir de bakarsın ki kurumaya asılmış ıslak bir çamasır gibi mandallanmışsındır yaşamın ipine.

Yekinirsin,çabalarsın  ..ı-ıııh! bir türlü  gidemezssin..

Güçlü  bir yel beklersin çaresizce..Bir küfür  sallarsın rüzgar tanrısı Hermes’e ,”göndersin güçlü poyrazını da söksün mandallanmış bedenini , kurtarsın bu mel’un  ipten “diye..

Yazının tamamını okuyun »

Yazının tamamını okuyun »

Kazdağlarından(bin pınarlı İda dağı) bir yel gelir ki; ipil ipil kekik kokusuna, binbir pınarının binbir çiçeğini harman etmiş… yetmemiş, zeytin yapraklarıyla nemini aldığı bol  oksijeni  boca etmiş içine…

Yazının tamamını okuyun »