küçük işler

İlk  arkadaşlar

Valizimi alıp, yatakhaneye çıkan merdivenlere yöneldim. Boğazımda bir düğüm… Biri bir şey söylese sağanak yağmurlar boşanacak!.. Babam beni bırakıp giderken, öylece kalakalmış, sessizce bakmıştım ardından. Tez zamanda ziyaretime geleceğini söylemişti, giderken.

Hava kararmaya başlamıştı. Merdiven aralığındaki tavana yakın  pencereden, loş bir ışık vuruyordu merdiven basamaklarına. Dışarıdaki ek binalardan birinden, bir aceminin çaldığı mandolin sesi geliyordu. Biraz daha uzaktan da bir flüt sesi…  Yeni bir yaşam başlıyordu yatılı kız okulunda…

Yazının tamamını okuyun »

 Bir zamanlar, sizin sıcacık yuvanız olmuştuk biz iki ev.
 
Ben Sıla; görebileceğiniz en şirin köy evlerinden biriyim. Beni yapan usta ulu bir ağacın gövdesine dayamış sırtımı. Tonlarca demir ve betona rağmen yıkılan evler var. Ben ise sırtımı dayadığım ağaçtan güç alarak ayakta duruyorum. Aslında ben ağaca, ağaç da bana yaslanıyoruz sayılır. Ben ona dayanmasaydım, onca ağaç içinde kim farkederdi ki onu?
 
Benim tek komşum, yanımdaki çınar ağacı. Ustam beni yapmadan önce de varmış orada. Çocuklar dallarında kolan vursunlar diye çınar ağacının yanını seçmiş olmalı ustam.

Yazının tamamını okuyun »

Sevgili Zelin Düşünen Evler için sağol. Kırk yıl düşünsem aklıma gelmezdi. Ne güzel aklıma getirdin, sağol. Düşünmeyen bir ev gösterdin sonunda.  Hem düşünmeyen, hem “düşünmeyin!” diyen.. hemde duygusuz bir ev.

(Muzaffer dosto, o evi gösteren “Mavili” ydi, bense ad verdim yalnızca.. Bu arada sorayım, kim bu “pembeli” bebek? Ada mı yoksa? ”

Yazının tamamını okuyun »

Tülin’den mektup geldi!  Kuşları yazmış.. Bu güzel mektubun bazı bölümlerini  paylaşmak istedim, küçük işler okurlarıyla.(Z.A.)

“(…)Balkondan sepeti indirmeye başladım. Bir yandan da aşağıya bakıyordum, komşuların balkonuna takılmasın diye. İp birden alt komşunun metal balkon siperine çarptı ve o anda çanak antenden korkudan çırpınarak bir kumru uçtu. Sepeti geri çektiğimde hemen salonun penceresine koştum. Nasıl şaşırdığımı anlatamam sana. Bu kez başka bir kumru yumurtlamış çanak antene:)

Yazının tamamını okuyun »

Sevgi neydi…

Sahiplenmek mi? Emek vermek mi?

Yeni doğan bir bebeği gerçekten bizim olduğu için mi, doğduğu andan itibaren seviyoruz? Bağrımıza basıyoruz. Canım diyoruz.

Yazının tamamını okuyun »

Bir bir kayboluyorsa

Değerleri

Uzaklaşıp,dışlanıyorlarsa

ÖZLERİNDEN

Varsın yokolsun

Sevgiyi

Özçekirdeğine

Geçiremeyenler

Yazının tamamını okuyun »

sadece iki kelime
 
ama insanın dili içine kaçınca
söyleyemiyor
kaleme sarılıyor…
başlıyor bir hışımla yazmaya
yüreği bir yandan aklını karıştırıyor…
kalem ne yapsın…

akıl zehir zembelek cümleler sıralıyor
SOLDAN SAĞA…

yürek öylemi ya
ne yapıp ediyor
harflerden yeniden yaratıyor sevdasını
YUKARDAN AŞAĞI …

Yazının tamamını okuyun »

Benim elim ve senin elin

Bizim elimiz olunca

Ne çok kuş konuyor ellerimize

Hiç korkmadan…

Yazının tamamını okuyun »

Hayatıma yön veren dizelerle tanıştığımda , 20 yaşındaydım…

Nerden bulmuştum, ya da kim okumamı sağlamıştı hiç hatırlamıyorum .

“ Ey benim beyaz boynu kırışan kızım,
imkansızdır ihtiyarlamamız bizim.
Etin gevşemesine başka bir tabir gerek,

Zira ki İHTİYARLAMAK ;

KENDİNDEN BAŞKA KİMSEYİ, SEVMEMEK DEMEK…

Yazının tamamını okuyun »

“Kedi  baktı bana

 ben de ona..”

Yazının tamamını okuyun »