Neredeyse bir yıl önce hep birlikte Tharıkof bahçesinde gezintiye çıkmıştık. Kasım ortasındayız. Pastırma yazı diyorlar ya, yine de yazdan kalma sıcacık bir gün… Yağmur yağar belki akşama… Ee o zaman da ıslanırız. Yağmurda ıslanmanın keyfi de başka! Hadi bakalım, tatilin tadını çıkaralım.
Bu balıklar acıkmış yine! Yem vermek için suya sol tıklamanız yeterli:))
Şerife Mutlu’ya…
Sen geldin… Hoş geldin, sefalar getirdin!
Çaylar da geldi Şerife!…
(Bu yazıyı kendim için yazıyorum. Yine de tüm yazanlar gibi paylaşmadan duramayacağımı şimdiden biliyorum…)
Kendi kendine konuşmak delilik değildir ki… Bir gece çocukluğunuzla konuşurken yakalarsanız kendinizi sakın korkmayın kendinizden… Bağdaş kurun yatağınızın içine ve izleyin siyah-beyaz cızırtılı sessiz filmi…
Karmakarışık. Neden? Bilsem… Düzelsin istiyor muyum? Öyle çok ki… Neden düzelmiyor peki? Bilmem…
Aşk; deniz üzerinde salınan bir geminin dümeninin ucunda sallanmak iken, sevgi aynı geminin dümenini otomatik kaptana bırakıp güvertede güneşlenmektir 
:)…
Ev deyince gülümsüyorum. Ev dediğin bol ışıklı olmalı. Ahşap seviyorum ben. Bir de çatı katı. Deniz gören. Hele bir de mevsimlerden baharsa değme keyfime…
Merdiven altını ve hemen yanındaki duvarı kitaplık yaptığımız iyi oldu. Bir CD seçiyorum. En sevdiklerimden. Ilık bir esinti yayılıyor verandanın açık kapısından, müziğin sesi de eklenince…
“Su olsam, ateş olsam/ Göklerdeki güneş olsam…
Konuşmasam, taş olsam / Yine de oynar mısın benimle?” Ortaçgil… Ne güzel insansın…
Son sürat hızla koşuyorum. Nereye? İşin aslı nereye olduğu belli değil. Biri beni önce bir güzel icat etmiş, sonra programı yüklemiş ve “başlat” butonuna basmış. Pek bir güzel çalışıyorum. Ortaçgil’in “mekanikleştirme beni” demesine benziyorum. Evet! Mekanik-im ben.
Bunu ne zaman fark ediyorum peki?
Bukowski’den kanatlı bir cümle; hem de sagapo eşliğinde….
Öylesine bir cümle gibi geliyor insana ;
Seni
Seviyorum…
Öyleyse neden bu kadar zor söyleniyor ?
Anasayfa
