Çocukluğumun

yaban ön bahçesi

yüzümde açan

iilk çiçeklerim…

Açarken kanatmasın diye

aşı olduğum,

patlarken tomurcuklarım,

yüksek ateşimden ağladığım,

kabuk bağlarken,

anneme sarıldığım…Bahçemde açarken

yüzümde solduğunda

sevindiğimmm!

İlk ÇİÇEKLERİM !!!!

 12.01.2012 Antalya

 Şerife Karaçayır Mutlu

*”Elbet acı duyar tomurcuklar açarken, acı duyar herşey büyürken zorlanır.” (Karin Boye)

Güzel insan Duygu Perdeci’nin oğluşu sevgili DERİN; bu günlerde ön bahçesinde açan çiçeklerle doğaya ilk hediyesini verdi.Şifa ve sağlık dileklerimle öpüyorum onu yanaklarından…

*Bu şiirim D E R İ N’e sevgiyle!

Çocukken sana şiirler yazdım,

şarkılar söyledim,kalpli resimler çizdim,

tarifini bulmak için.

Çocukluk işte,

…oysa seni bulmak değil, duymak

hissetmek gerekmiş öğretmenim.

Seni anlatan, şiirler yazsam,
 

şarkılar söyleyip, resimler çizsem

notalarda,çizgilerde, sözlerde

sınırlanmış olursun.

Oysaki sen!!!!

Öylesine engin, öylesine derinsin ki,

Sen GEÇMİŞSİN, GELECEKSİN, ŞİMDİSİN, ÖĞRETMENİM ♥

Şerife Karaçayır Mutlu, 24 Kasım 1999, Antalya

(Tüm öğretmenlerin GÜN’ünü kutluyorum.)

…

Göğü delen

Aydınlık bir huzme

Üzerine yağdığı

İnsanları

Okşuyordu

Şövalyelerse

Meydan okurcasına

Kılıç salladılar

Karanlık ormanlarda

Gökhan Öztürk, 8 Kasım 2011, Akçakoca

Küflü bir duvara

Pusla yazdığı şiirde

Diyordu ki tanrı

Sonbahar bile güzel

Akçakoca’da…

Gökhan Öztürk, 8 Kasım 2011, Akçakoca

Boynunu bükmüş
Her yaprağın için
Bir damla yaş düşse
Gökyüzünden
Bahara yine GÜLer yüzümüz

Oysa…
Betondan omuzlarını
Her silktiğinde
Senin için
Biraz daha eskiyip
Yıpranacak

Gökhan Öztürk, 8 Kasım 2011, Akçakoca

Bir haşere ısırganlığı gibi
Tatlı ve tacizkar
Bir dokunuştu önce
Gözlerindeki esrar……

Dağdan kopan bir çığ gibi
Sonra büyüterek içimde
Seherin ak gelinlikli sarhoşluğunu…
 

Aydınlık, üryan ve bahtiyarım artık,
Dağılıp gider her bakışında
Yorgun göğsümdeki efkar… 

 …

Asırların gölgesinde, bin metre yüksekte, altı yüz yıllık çınar ağacının, isterseniz,  tepesinde  Tahtalı Dağı’nı karşınıza alarak çayınız yudumlayabilirsiniz.

Tahtalı Dağı, altı yüz yıllık çınar sana sevdalı, bazen nazlı bir gelin gibi örtersin bulutları yüzüne, iner tüllerin asırlık çınarın üstüne.

İsterseniz, bu asırlık çınarın tepesinde bin metre yükseklikte şöyle bir köşke uzanıp, karşınıza dağı alarak çayınızı yudumlayabilir, Rivera Park Restoranda aile sıcaklığında bir ortam bulabilirsiniz.

Antalya’nın Kemer ilçesine otuz kilometre uzaklıkta, Beycik Köyündeki Rivera Park Restoranın sahibi Ali Usta, güzel sunumuyla gözlerinize, taş fırında pişirdiği alabalık, lavaş ve nefis ezme çeşitleriyle damak lezzetinize hitap ediyor.

Ünlü gurmelerden övgü ve onay almış Ali Usta ve güler yüzüyle hizmet veren ailesi, anı defterinize kaydedebileceğiniz güzel bir gün yaşatıyor size.

Yolunuz Kemer ve yakınlarına düşerse, altı yüz yıllık çınar ağacının gövdesindeki asırlık albüme siz de dahil olup, gövdesinde bir hücre de siz olabilirsiniz.

Şerife Karaçayır Mutlu, 17 Ekim 2011. Antalya

Hiç belediye otobüsünde ıslak bir koltuğa oturdunuz da , o  hain ıslaklığı fark eder etmez ayağa fırladıktan sonra, hemen yanındaki koltuğa, münhal durumda olan; “Islak Koltuk Bekçiliği” kadrosuyla tayin oldunuz mu?
Her nekadar insanlara “Islanmış,oturmayın lütfen” demekten yorulmuş olsam da, bu durum bana; “Otobüste Boş Durumda Bulunan Koltuğa Yönelik İnsan Davranışları” konusunda minik bir “doğal gözlem” imkanı verdi..İşte izlenimlerim ve insan davranış çeşitlemeleri:

1. Önyargılı ve öfkeli tip:

Otobüse bindiği andan itibaren şahsımla öfkeli bir göz teması kuran , içinden çektiği”la havle” nidasını ve, “yan tarftaki koltuğa kaysan da millet de rahatça otursa be adam!” söylenmesini bakışlarıyla yansıtan abilerim, ablalarım, teyzelerim, amcalarım, size ne diyeyim? Allah aynı duruma düşürmesin..

2. Dalgın ve düşünceli tip:

Artık kafasının içinde; kız meselesi midir, ödevini yapmadığı için hocadan yiyeceği fırça meselesi midir,”ülen bu gün de matematik sınavı var, zamanı akşam kahvede okeye verdik, hiç çalışmadık” meselesi midir.. ne varsa? Geçiş yolunu kapatmış olmama ve “ıslak kardeşim” uyarıma rağmen, direkt olarak gözü kapalı bir şekilde koltuğa yönelirken ayağıma basan, son anda geçişini kollarımla engelleyebildiğim dalgın öğrenci kardeşim,”Bu kafayla gidersen askere, biraz zor alırsın teskere” haberin olsun..

3. Uyanık ve “senin anan güzel mi” tipi:

O koltuk orada boşken ve bir sürü insan koridorda ayaktayken durumu bal gibi anladığı halde yanıma kadar gelip ,” abi yana kaysan da biz de otursak “ diyen uyanık tip.. sana verdiğim yanıt yukarıda yazıyor ..

4. Kararlı ve “Asacaksın Taksim’in göbeğinde üç kişiyi, bak bakalım terör merör kalıyor mu” tipi:

Yanıma kadar gelip,belki yüzüncü kez bıkkın bir şekilde söylemiş olduğum “koltuk ıslanmış” uyarıma rağmen, illaki o koltuğa oturacağım kararlılığıyla otobüstekilere, koltuğun üzerine sermek için okunmuş gazete soran ve kimseden ses çıkmamasıyla dumura uğrayıp, (sanki kendisinde varmış gibi )”yahu bizim millet de gazete okumaz ki” diye cık cık! layan beyefendi; otobüse sonradan binen öğrencinin koltuğunun altındaki gazeteye saldırmanızı anlayabiliyorum da, öğrenci kardeşimin: “ henüz okumadım abi..” ifadesiyle gazeteyi vermemesi karşısında, yine cık cık!layarak kendi kendinize,”bunlar da okuyup adam olucaklar” şeklinde söylenmenizi bir türlü anlayamadım..

5. Korkak ve utangaç tip:

En baştan o ıslak koltuğa oturduğu ve poposu ıslandığı için, o sabah giymiş olduğu açık gri pantolunun – altına çiş yapmış kıvamında- ıslak görüneceğinin, dolayısıyla gideceği yarım saatlik yolculuğun sonuna kadar- belki kurur umuduyla- yerinden kalkmaması gerektiğinin bilincinde olan ama, bir kadının ya da yaşlı birisinin ıslak koltuğa oturmak isteyeceği, “malesef ıslak” uyarısıyla birlikte, o kadının ve-veya yaşlı insanın, kendisi otururken yanında ayakta dikili vaziyette kalacağı düşüncesiyle ödü kopan bendenizin de kulağına küpe olur inşallah da, bir daha oturacağı yeri önceden dikkatlice bakarak seçer..

Son olarak; gece otobüsün camını yağmur altında açık unutarak o koltuğun ıslanmasına neden olan şoför kardeşime hürmetlerimi, gayr-ı kabul-ü olarak rücu ederim..

İsa BATUMLU
11 Ekim 2011-BURSA

17 Haziran 1950′de bir ay doğdu yeryüzüne…

Bu sabah Ebru Şallı’nın “Ebruli”sabah kuşağı proğramında yirmi santim boy uzatan
ayakkabıdan söz edildi. Gülerek izledim; aklımdan, yaşam koçlarının işi iş diye düşündüm.
İnsanların bilinçaltlarının karanlık dehlizlerine gizlenmiş, ne kadar boy kompleksi varsa, hepsini su yüzüne çıkaracak bu haber, tetikleyici olacağa benzer.

Boy konusunda barışık olmayanların ayağını burkacak, doktorlar ayak bileği kırıkları, yaşam koçları da ruh kırıkları ile uğraşacaklar…:)

Astroloji konusunda bilgili değilim, bu günlerde tepemizden hangi gezegen geçiyor, merak ettim.Satürn ve Jüpiterin eli bayağı sopalı imiş…:) Komplekslerin, kendi farkındalıkları ve bilinçleri ile düzeltmeyenlerin ayakları burkulma ve kırık ikazı yiyecek; komplekslerini, daha önceden farkedip, onlarla yüzleşip, üstesinden gelenler ise, ne dilerlerse o olan, dilek kabulü ödülüne layık görüleceklermiş.
Nur içinde yat Nasrettin Hoca, şimdi anlıyorum, hikmetli fıkralarının kaynağını.

Günümüzde çok şükür sağlık için yürüyenlerin sayısı bir hayli yüksek, bilinçlenme adına sevindirici ama nereye yürüdüğümüz önemli. Barışık olmanın anahtarı kalbimizde saklıymış.
“Aklın yoksa yandın, ya kalbin yoksa, hepten yandın.”

(Mevlana)

Kalple görmeyi kendine doğru yürüyenler becerir, kalbimize doğru yürümek
doğru olsa gerek.

Aslında bir yansımadır yaşamlar
Görüntüler ters düşer önümüze
bir ömür boyu çabalarız
Görüntüyü düzeltmeye.

(Şerife Mutlu)

Kendimize doğru yürümek ne kadar ters gelse de denemekte yarar var…:)
 
 

16.05.2011 Antalya
Şerife Karaçayır Mutlu

***