Yontu: Şerife Mutlu
Bir bir kaybediyorlarsa değerlerini,
Uzaklaşıp gidiyorlarsa özlerinden,
Bırakalım gitsinler, sevgiyi özçekirdeğine geçiremeyenler!..
Biz bize yeteriz! Belki de kabuk değişimimizdir gidenler…
Ezginin Günlüğü’nün bir şarkısı var dinlediniz mi bilmiyorum.
Şarkının sözlerini özellikle yazıyorum, lütfen hep birlikte söyleyelim n’olur…..
Musluğu çevirdim, sular akıyor
Perdeyi araladım, güneş duruyor yerli yerinde
Kapıyı açtım, savaş-mavaş çıkmamış hala
Oh be dedim, her şey yolunda
Telefon çaldı, sevgilim, beni unutmamış
Bakkal gazete koymuş kapıya, çalan olmamış
Hava lodosa dönmemiş, trafik açık hala
Oh be dedim, her şey yolunda
Her şey yolunda, her şey yolunda, her şey yolunda bu sabah
Her şey yolunda, her şey yolunda, her şey yolunda bu sabah
Bugün aşk yüzünden ölmedim
Serseri bir kurşun da düşmedi payıma
İmamın kayığına binmedim daha
Oh be dedim, her şey yolunda
Uyandım ter içinde, dünya karanlık
Bir sinek başımda dönüp dönüp duruyor
Bir çocuk yüzü ekranda paramparça
Oh be dedim her şey yolunda
Her şey yolunda, her şey yolunda, her şey yolunda bu sabah
Hicran makamında sözsüz bir şarkıyız biz seninle.
Hayat aralarına upuzun esler konmuş, ufacık mutluluklardan bestelediği bir şarkıyı yapıyor yıllar içinde hepimize. Her notada uzuyor yalnızlığımız. Öksüzlüğümüz sol anahtarı oluyor hayatın seyir defterine.
Kime ait olduğu bilinmeyen, anonim bir keder dolanmış dilimize. Göğsümüzün en ücra yerinde çığırıp duruyor geçmiş zaman aşıkları. Çocukken içimize kazınmış bir bozlakla, yurttan sesler korosundayız adeta. Avaz avaz yırtılıyor ciğerlerimiz Ayyy Dost! Diye…
Yazının tamamını okuyun »
“Eti yok, kanı yok bir uçar kuştur / O kuşun adını bilenler gelsin”
(Pir Sultan Abdal)
Tüylerini okşamaya, gagasından öpmeye doyamadığım, mis kokulu mavi kuşum… Küçücük bir kuş, kocaman bir dosttu o.
Nice dost geldi geçti dost kervanımdan. Kimi, acısını bırakıp geride.. çekip gitti. Unuttuklarım da oldu belki, unutturduklarım da..
Işık giderek azaldı,
Ortalık zifiri karardı,
İkiliğin gölgesi
Düştü İNSAN üstüne,
Kadın,erkek,
BİRLİK sarardı,
İNSANLIK karardı,
Zaman zaman yazdıkları hakkında “ahkâm” kestiğimiz, bu sayfalara renk veren, kendi renkli, hayatı da renkli gören bir sevdiğimiz benden bu sayfalara yazı yazmamı istedi.
Düşündüm, düşündüm de…
Hâlâ yazılmadık cümle kalmış mıdır?
Her insanın ayrı bir hikâyesi var derler. Bu hikâyelerin hepsi yazılmış mıdır?
Dağlar yüksek, ovalar engin, dereler coşkun şimdi.
Dağda yatan kurdun, ses veren kuşun, uzun kışı bir köknar ağacının altında geçiren yaban geyiğinin hikâyesi yazılmış mıdır?
-Sevgiliye mektuplar- 
………Saatlerin gece suskunluğunu gösterdiği anlarda ürkerek açık kalan apartmanın sokak kapısından süzülüp kapına çocukluğumun masum yüzünü asıyorum… Ürkekliğime masum cesaretimi ekleyerek üçer beşer merdivenlerden atlayarak noktası olmayan yollara düşüyor, çocukluğuma doğru üşüyorum…
………Esnafın dükkanını yeni açtığı saatlerde kimsenin geçmediği, bilmediği yollar arıyorum, yönü yalnızlığımda keşfetmek, onca hatalar içinde doğruyu ve gerçeği ve bulmak için… Onca yanlış içinde bulduğum tek doğrum, uzun karanlık yolda tek ışığım ol diye, ruhumu, beynimi varlığınla öyle gebe bırak ki doğrularımı doğurayım sancılarımda diye… Her doğumda hep eksik, hep yarım kalan yanlarım, çocuksu yaralarım kapansın diye…
Düşüyoruz…
Çevik bir sperm,
şanslı yumurta isek,
Ana rahmine..
Oradan ana kucağına..
Büyüdükçe;
Bir kalbe..
Akla..
Aşk’a.
Anasayfa
