AnasayfaSanrı
Nazan Kutlu (güzaltı)
Yüzün yoktu aslında..
Onu ben çizdim sana.
Gür bir ormanı anımsatan kirpiklerini,
Ve arasına uzun yeşil gözlerini ben koydum.
Ağzını Ay,
Gülüşünü şiir yapan bendim.
“Yok”tun…
“Var” yaptım.
Aydınlık bakardın,
İçimin aynasından yansımaydın..
Kalbin de yoktu aslında
Bizi kandırdım.
İş seni silmeye geldiğinde;
Elime yüzüme bulaştın.
Şimdi biraz SENim…
Biraz BENim…
Ama, asla BİZ değilim…
OğuzAksaç-AşknNeDrnYrlrAçtı
Nazan Kutlu, Mart 2010, İstanbul
(güzaltı) Yazın “DÜNYA”sı
(2 oy, ortalama: 5,00 / 5)
Loading ...
18 Mart 2010, 01:27 tarihinde.
Ne diyeyim Güz!
“Biraz senim… Biraz benim… Ama asla biz değilim…” diyen biri, Karadeniz gibi dalgalı bir denizdir! Girdaplı bir denizdir! Birden derinleşir. Yüzme bilmeyenlerin vay haline! Çoğu kez de yüzme bilmeyenler boğulur o denizde. Yüzme bilenler de yaklaşmazlar pek. Zehir akıtanı da vardır, şiir yazanı da… Kuzey yıldızının şavkı vurdu muydu koyu karanlıklarına.. sevinir.. aydınlanıverir yüzü karadenizin. Kutup yıldızı mıydı onun adı? Gel artık… özledik seni.
18 Mart 2010, 12:58 tarihinde.
Hüzün; bir sahiplenememe hali olarak çıkar karşımıza genelde. Duyup duyamama, görüp görememe arasında gidip gelen bir yanılsamadan ibarettir çoğu zaman.
Ne yokluğa teslim olabilirsiniz mesela gönül rahatlığı ile koşulsuz bir şekilde ne de varlığına minnettar kalabilirsiniz dilinizde dualar eşliğinde. Neden sonra belki şarkılar belki İstanbul kimbilir belki sadece aşkın payınıza düşen kısmı ile var ettiğinizi anlarsınız hiç olmayanı.
Düzdüğünüz methiyeler kendi iç sesinizin duyulabilen ilk sözcükleri olur farkına varmazsınız, varamazsınız.
Kendi cümlelerinizin gizli öznesi olursunuz, kendinizi ele verirsiniz. Kendinizi tanıdığınızı sanırsınız ama bu da hüznün kendisi gibi büyük bir yanılsamadan ibarettir.
Asla biz değilim demişsiniz.
Yanyana güzel duran sen ve ben olmaktan öteye geçemeyen bir ruh halidir hüzün. Düş zengini yapar sizi , en güzel hüznün koynunda hayale dalınır mesela.
Ama bazen an gelir bir anı bir nota bütün yoksulluğunuzu vurur yüzünüze. Biz’in izi bile kalmaz geriye..
* 26/10/2009 tarihli yorum olarak duruyor kayıtlarımda. Aradan geçen beş aya rağmen okuduğumda yaptığım yorumu yeniden hissedebiliyorum. Belki de bu yüzden aynı yorumun altına imzamı atabiliyorum.
20 Mart 2010, 15:05 tarihinde.
Can Zelin… BİZ olmakla güzelleşiyor herşey… Ne varsa bölüşmek gibi… Sofran hep arıtıcı, arttırıcı senin… Özlemek ve özlenmenin tüm keyfini sürüyorum inan.. Yakında görüşmek umuduyla..Sevgimle kal güzel dostum…
Ahh Ümit… Sen gelince susayım istiyorum. Yorgun dilim bebek uykusuna yatıyor.. Yıllar sonra da okuduğumda hep aynısı olacak eminim..Sevgiler derin deniz balığım…