AnasayfaSebebim sadece çocuklar…
Nazan Kutlu (güzaltı)
Seni hala seviyorsam, bilesin!..
Sebebim sadece çocuklar!..
Esmer bahtlı, aç bir çocuğun, kırık oyuncağı en değerlisi ya…
Sırf onun yoksulluğu için seviyorum seni…
Ki bence;
O çocuğun karnı guruldadığında, bir fayı kırılıyor insanlığın…
Ağladığında, sel basıyor plazaların üst katlarını.
Düşüp yaralandığında, savaşlar kaybediyor büyükler…kaleleri yıkılıyor zenginlerin.
Tanrının değil, çocukların ahı tutuyor zalimlerin yakasını…
Ki bence
Çocuklar tanrının elleri…
Az önce bombaların yağdığı bir meydana inmeye görsün çocuklar..
Lunapark kuruluyor hayatın çirkin göğsüne.
Bu pisliğe batmış dünya üzerinde…
Onlar bu kadar duru gülümserken,
Küsmesinler diye,
Seni sevmeyi bırakamıyorum ben..
Seni hala seviyorsam bilesin!..
Sebebim sadece çocuklar!…
BabaBugünDağlarYeşilBoyandı
Nazan Kutlu, Şubat 2010, İstanbul
(güzaltı) Yazın “DÜNYA”sı
(2 oy, ortalama: 5,00 / 5)
Loading ...
19 Şubat 2010, 04:43 tarihinde.
Sevgili Guzalti,gulumsettin beni demistin ya hani;sevinmistim bir dudak hareketine.Bak simdi gozlerim aglamakli ,nasil yazsam dedim,ne desem?Uzuun uzun baktim penceremden kalakaldim,olmadi cikip dolastim karli yollarda;soguk islemedi bile bana,”duru gulumsemeler,tanrinin elleri”askina …Sana.
19 Şubat 2010, 19:50 tarihinde.
Şeker kız… Kıyıda köşede unutulmuş gülümsemelerimi çıkartıyorsun güz ışığına… Aynı durulukta gülümseyen bir hayat diliyorum bende sana…
19 Şubat 2010, 21:10 tarihinde.
Ah, o Çocuklar, ah, o dünya güzeli Çocuklar, yüzlerindeki kirle büyüklerin çirkin ve iğrenç dünyasını yıkayan çocuklar… Ah, o çocukluklarını yaşayamayan, yaşayamadan büyümek zorunda kalan Çocuklar! Yaşadıkları dünyanın acı gerçeklerini görüp tanıdıkça çocuklukları ellerinden (ç)alınan Çocuklar! Ne güz’el şeysiniz sizler… Ve sen, sevgili Güz; ne Güz’el anlatmışsın onları… Küsmesinler onlar, Güzaşkına izin verme buna…hep gülümsesinler mutluluk içinde. Güz’leri ışıldasın, sesleri eksik olmasın sokağından. Bu sabah otobüse yanıma oturdu birisi. 3-4 yaşlarında bir kız Çocuğu. bütün giysileri PEMBE… pembe botlarının bağı çözülmüş. Dayanamadım, annesinden önce davranıp ben bağladım. Nasıl tatlı tatlı gülümsedi bana bilsen.. İçimden: ” Aferin ulan sana! Bak bi Çocuğu mutlu ettin işte!” dedim kendime. İnerken otobüsten, elimi salladım, utandı, güzelim, karşılık vermedi bana… Ama içinden sallamıştır, biliyorum. Kocaman bir mutluluk yaşadım bu sabah onunla. O Güzel yüreğin dert nedir görmesin Sevgili Güz, etrafından Çocuklar eksilmesin hiç. Sevgimle.
.
20 Şubat 2010, 12:48 tarihinde.
Ah! Güzüm,o esmer tenli çocuğun kocaman kara gözlerinin içindeki kapıdan girdim,yürüdüm yüreklerine kadar, bu derin anlatımın ışığa açılan evreniydi, çocukların yüreği. Anlatılmaz, anlatımlar içinde, yine beni vurdun dibe…., çıkardın, Güze:))))…öperim yüreğinin çocuğunu. sevgimle…
20 Şubat 2010, 20:58 tarihinde.
İşte bir Güz şiir-yazısı daha! Sadece “çocuk”lardan kaynaklanan bir sebeple dağlar delinir, denizler aşılır, dünya yeni baştan kurulur! Bu nasıl bir yürek zenginliği ki kalemini yine güneşe saplamışsın, güneşi on ikiden vurmuş, ışık ışık bölüştürmüşsün çocukların üzerine!