Uzun zamandır dinlemediğim bir şarkının eşliğinde daha önce defalarca okuduğum bu yazı kesiyor bu kez soluğumu.

Aşkı ölümle eşitlemenin o tuhaf denkleminde değer bile verilemeyen bilinmeyeni oynuyorum satır aralarında. Hangi keskin zekâ çözebilir bende ki yarım kalmışlığı, kestiremiyorum.

Bugüne dek defalarca denenmiş formülleri deniyorlar üzerimde. Kimisi paydamı eşitliyor çarpanlarım ile kimisi sadeleştiriyor ruhumla beraber bedenimi de.

Tam bölünemiyorum be benzediğim kadın, sonucum hep kalanlı.

Söylediklerin bir temenni mi bir beddua mı hala çözmüş değilim.

Ama bil, ne yana gitsem yanlızlığımı taşıyorum yanımda bir gölge gibi. Gittiğim yerlerde beni bir sayıyorlar, yalnızlığımı bir. Sende ki yarım kalmışlığıma inat artık adamdan sayıyorlar bu hüzünden kimliğimi.

Hüznüm ölümüme benziyor sanırım. Yolda ki bir çift göz anında kaçırıyor bakışlarını gözlerimden, camda ki çocuklar gölge görmüş gibiler adeta. Sana benzediğimden beri boşluğa bakıp, boşluğa konuşur gibiyim. Koca şehir benden ibaret sanki. İstiklâl’de bir ben yürüyorum, Çamlıca’nın keyfini bir ben sürüyorum ve mavi sadece bana gösteriyor tüm güzelliklerini.

Daha önce de yazmıştım sana; kalabalıklar arasında da yalnız kalınır ama bildiğim yalnızlık tek kişilik yaşanırmış, haklıymışım.

Meczup gibi mi görünüyorum emin değilim ama yalnızlığı koluma taktığımdan beri yüzsüz olduğumdan eminim. Yere düşecek bir yüzüm dahi yok artık.

Kadınlar tanıdım senden sonra. Kimisi gözlerinin ardına gizlediği derin hüznünü akıtıyordu gözbebeklerimin içine kimisi dokunduğunda tüm acılarının resmini çiziyordu çıplak tenime. Ve hangi kadına hüznümü boşaltmak istesem boyumu aşıyordu kaçtığım o derin sularım. Kendi hüznümde boğuluyordum.

Ezberimdeki alfabeden çıkarılabilecek o kadar güzel sözcük varken sensizlik, yalnızlık ve hüzün çıkıyordu dudaklarımın arasından. Haklıydın derin denizim, bunların hiçbiri herhangi bir sıvının içinde eriyip gitmiyordu, ayrışıyordu.

İşte şimdi yanıldın, kendimi öldürmek için kendimi tuttuğumu ihbar edeli çok oldu bu halime.

Elim tetikte kendimi bekliyorum, o ayrışan yanlarımın hakkını veremediğim an öldüreceğim beni ben yapan herşeyi.

Kendini öldüren kadınların sebebi diye anacaklar beni ama bilmeyecekler, aslında en çok sana benzedim.

Ve sen sızılı gecelerimin yadigârı..!

Bundan sonra yok artık bir farkı günün geceden. Sızım solumdan gelir, inceden. Şimdi sana benzeyeceğimi söylüyorsun ya, bahtiyarım. Bilirim, ne gelirse gelsin iyi gelir senden..

En çok da yalnızlıktan korkan korkaklardır insanı yalnızlığa itenler! Kendi yalnızlıklarını ört bas etmek için “her şeyim var şükür..” diyen insanların sokağında, tasma(lı)larla gezintilere çıkarlar.

Evde, işte, yolculukta, uykuda.. “ben”lerini hiç unutmazlar! Onların unuttukları tek şey insanlıklarıdır. O nedenle de ödünç aldıkları insanlıkları giyerler üzerlerine, ödünç insanlıklarıyla salınırlar kalabalıklar içinde! Ödünç aldıkları insanlıkları “büyük” gelir üzerlerine! O nedenledir burunlarını havaya dikip dolanmaları… Başlarını eğdikleri anda boğulacaklarını bilirler, ödünç ve büyük giysilerinin içinde! O nedenledir insanlar arasında yürürken “g.tleriyle köy yıkmaları!…

Can güz… Alev alev tutuşup kıvılcım saçan kalemin Küçük İşler’in onuru; sen ise Tharıkof soframızın kızıl saçlı bacısısın! Daima…