Beynimizin o gri hücreleri yok mu! Ne çekersek onlardan çekiyoruz. Benim gri hücreler de senin bu sayfanı hazırlarken “Batumlu”daki “U” yu çekip “Mogambo çok özledi seni. Ne sandın ya!”nın yanına getirmek istedi… ÖZLEM duygusunu bir “GONG!” sesi ya da “UFFFF!” çağrıştıran bir “U” eşliğinde vermek istedi!…
Benim çok bilgili (essah diyom) bilgisayarcı yeğenim gördü bunu ve dedi ki: “Şu “U” harfini yukarı çekem mi?” Ona şöyle dedim:
“Hele git işine!”
Niye biz böyleyiz acep? Böyle esrik… böyle dalgalı deniz… Niye Migimbiler.. Mogambolar.. Hidalgolar dolanıyor kafamızda?

Hidalgo!… O, Migimbi ve Mogambo’yu gördü! Mogambo’nun asla bu dünyaya dönemeyeceğini… dönerse bu öykünün biteceğini biliyor. Dahası da var! Mogambo ve Migimbi insan değil. Çünkü dağ dağa kavuşmaz, insan insana kavuşur Onlar GERÇEK AŞK’ı bulmuşlar, asla heder olmayacaklar. Sevgideğer Migimbi ve sevgideğer Mogambo’ya saygıyla..

Dostoyevski (aha! bir dosto daha) benim defalarca okumaktan bıkmadığım BUDALA’ sının ön sözünde şöyle der : ” Sayın okuyucum; bu romanımda muhteşem,sevgi dolu, geniş gönüllü ,mükemmel bir insanı yazmaya çalıştım..(Prens Lev Nikolayeviç Mişkin’ den sözediyor) Ancak öyle bir an geldi ki , romanımda ki bu karakter beni çok aştı ve roman artık kendi kendine yol almaya başladı..”
Burada da bu iş artık beni aştı ve olaylar kendi kendine gelişmeye başladı..Ne olacağını hiç bilemiyorum.Ancak bildiğim kesin birşey var ki o da Mogambo asla bu dünyaya dönemeyecek.Yani , bu Mogambo şimdiki ben değil.. onlar , insanlığın ilk çağlarında yaşamışlar..
Bu arada okuyanlar yanlış anlamasın burada yazan migimbi adlı birisi de yok..O da ilk çağlarda yaşamış ve nacizane benim tarafımdan dile getiriliyor..Çok karmaşık değildir umarım .. öyle gerekti ve öyle yazdım işte..Bazen beynimdeki gri hücreler acaip şeyler yapar.. Bunu da onlardan biri sayın ve bağışlayın lütfen..
Sevgiler

Kolay gelsin sana! İşin epeyce zor.. Bakalım nasıl çıkacaksın bu işin içinden? Nasıl döneceksin dünyaya? Migimbiye…

Bizi çok merakta bırakma!.. Her ikinize de sevgiyle..