Ve sen, tanrının kelamıyla
Habil’i Kabil’le yok eden nefret;
Yırtılır gülistanda
Barışın taç yaprakları
Ekilir tohum tohum
Kin ve acı.
Bugüne gelinsin diye,
Ve bir kefen sallanır
Mendirekte sevgi görünür m’ola?
Çok sözleri söyleyecekler var!..
sıraları gelmedi!.. “henüz”
Sosyoloji bir tarafsız bilim!..
Gri sakallı söz etti kanıtlanmış..
Sonra bir kitap yazdı…
Emekçi gururu, Vladimiryiç ön adlı Lenin..
Ulusların kaderlerini tayin hakkı adıyla…
Ömer, askere çağrıldığında Kızı Luisa yeni doğmuş beşikte yatıyordu. Genç karısı ve kızını geride bırakıp cepheye
gitmişti. Naziler var gücüyle Sovyetlere saldırmış, ülkenin ortalarına kadar ilerlemişlerdi. Bütün erkekler cepheye çağrılıyor, genç yaşlı demeden, herkes savaşa gidiyordu. Ömer de bu askerlerden biri olmuştu.
Stalin tüm askerlere şu emri vermişti. “Mermilerinizden birini ayırıp ve göğüs cebinizde saklayınız. Esir düşmek zorunda kalırsanız eğer sakın teslim olmayın göğüs cebinizde sakladığınız mermiyi namluya sürün ve kendinizi öldürünüz.”Esir olmak insana daha çok acı verir ölümden.
v a p u r d a y ı m…
yanımda yüreğim, karşımda martılar ve deniz…
elimde orta şekerli, bol köpüklü bir fincan kahve
kahve bitene kadar ikimizin de ağzını bıçak açmıyor…
biten fincanımı ters çeviriyorum alışkanlıktan.
şair olmak istedi
şair ceketli çocuk oldu
masallarla büyüdü
ninesinden dinlediği.
masalla büyüyen
başkaları gibi
hayatın da “başka”
olduğunu
çok sonra öğrenecekti…
insan = sanı
Sanal dünya
ne sanalsın
gerçek değil
bir sanısın
sanıyı sınasam dedim
bir ekran da ben istedim
SEVGİYİ tuşlayın
yeter dedim
Ürkmeyi, korkmayı anlarım
“ben” çıkarcılığını anlamak
ne kötü şeylerden…
“ağlıyorum”, “ölüyorum”u
anlamam…
Korkmak,
“henüz”
saygı duyulacaklardan…
Ürkmek
saygı duyulacaklardan..
Bir yazımda dünyada saf bir dilin, ırkın ve kültürün olmadığını, olmayacağını söylemiştim. Hala bu inançtayım. Mitolojiler ait olduğu halkın ortak aklının ürünüdür. Halkları birbirinden farklı kılan ise dilleridir. Halkın kendi dili ile anlattığının adına ister mitoloji, epope, söylence; ister masal deyin, bunların hepsi de halkın ortak aklını, yaşam felsefesini, tarihini yansıtır.
Kapıyı açtım. Habersiz gelmişti. Kapıdan uzattı kafasını, “Ne o hala çalışıyor musun?” dedi.
Belki fazla oturmaz diye düşünerek, “gelsene biraz laflarız” lafı çıktı ses tellerimden; isteksizliğimin belli olmamasını umarak. Yüzü yere bakıyor, gözleri, başımın biraz üstünü nişanlıyordu. Başını azıcık eğse, göz göze gelecektik. O zaman da sağa sola oynatacaktı onları biliyordum. Son olaydan sonra gözlerini bir türlü görememiştim. Yazının tamamını okuyun »
Anasayfa
