küçük işler

 

En çok bir araya geldiklerinde ve oyunlar oynarken seviyorum çocukları. Ama şu günlerde, bunu bile görmeye tahammülüm yok.

Aralarından üç-beş ot başını uzatmış, bir de ortasında küçük, mahzun, tek bir ağaç bulunan, sitenin iki apartmanı arasındaki kare biçimli otoparkında, oynamaya çalıştıklarını gördükçe üzülüyorum.

Koca tatillerinin çoğu zaten gitti. Onların en yaratıcı hallerinin bile, içinden birşey çıkaramadığı bütün gün boyunca, gölge peşinde şaşkın sokak kedileri dolanıp durduklarını görüyorum ve canım sıkılıyor.

Sigara içmek için balkona çıktığımda, bazen gölgede kalmış arabaların kaputlarında oturuşlarını, bazen toplarını güneş altında tekmeleyip, ter içinde ve yorgun yeniden gölgeye kaçışlarını izliyorum.

Boşa giden zamanlar… İlle çocukların ellerine zorla kitap tutuşturulup, ya da müzik derslerine gönderilip değerlendirilemeyen zamanları kastetmiyorum.

İçlerinden geldiğince, arada kafalarını yarıp, kolunu bacağını kıracak riskleri bile göze alıp oyunlarını oynayacakları bir ortamları yok. Onlara yaratıcıklarını, insanın en önemli özelliğini sergileyip, serpilecekleri olanakların hiç biri yok ortalıkta.

Kuzeye bakan cephemizde, bazı köyler ve Toros’ların ilk yükseltileri görünüyor. Kaldı ki, bu sitede yaşayanların oralarda köyleri de var biliyorum. Neden götürüp doğaya atmazlar çocukları, sorup duruyorum kendime.

“Ne işi var çocuğun köyde, biz ne bulduk ki onlar bulacak, kent insanı olacak onlar” diye düşünüyorlardır, belki de.
Çok zarar veriyorlar çocuklara, çok. Bari çocuklar, gölge peşinde tek sıra beton cangılında gezeceklerine, müziğe, spora, satranca, kitaba yönlendirilsinler. O da yok.

Belki olanakları yoktur diyeceğim ya, değil, olanakları var biliyorum.

Tipik bir Türk insanı olarak yetişiyorlar. İçlerinde acısını hep duyacakları, ama nedenlerini hiç bilemeyecekleri boşluklar büyüterek.

Aslında olması gerekenden az çocuk var ortalıkta. Bu ortalıkta olmayanların çoğunun nerede olduğunu da biliyorum.
Dinlerini öğreniyorlar. Ana-babalarının, yaşamlarında en önemli yer tutması gerektiğini düşündüğü şeyi. Sanki çocuğun dini olabilirmiş gibi. “Çocuk dinini öğrensin” diyorlar. “Benim dinimi öğrensin” diyemediklerinden. Çocuklara neden felsefe öğretilemeyeceğini hiç biliyorlar mı acaba? Bilmeseler de seziyorlar.

Çünkü öncelikle şunu çok iyi biliyorlar; Çocuk dogmalara zorlanmazsa, kişilikleri gelişip, özgür ve sorgulayan bireyler olduklarında, nelere yöneleceği denetlenemez.

Dogmalarla işleyen dinle, sorgulama alanı olan felsefe arasındaki ayrımı -aslında net karşıtlığı- sezgisel de olsa biliyorlar.

Sonuçta o garibanlar; yeryüzünün en değerli pırlantaları, insanın oluşmaya başladığı en değerli zamanlarında, başıboşlukla dayatmalar arasında, ne olduğunu bilemedikleri bir ortamda büyümeye devam ediyorlar.

Ne yazık ki, daha çok bir bitki gibi…

 

Richard Clayderman- Adeline

 

Haşmet Şenses, Eylül 2009, Mersin

http://blog.milliyet.com.tr/hasmetsenses

431 okunma

Bu yazı Cumartesi, 05 Eylül 2009, 01:30 tarihinde ebrulî, gümüşî, limonî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.