Bir kere sizin mahallenin serserisi DJ’ye bayıldım:) Zaten fotoğraftaki kediciklerin hepsi de yaşadıkları bahçede müzik eşliğinde dolaşıyorlar. Müziğe aşinalar yani. Aslında bir yazıyı yazdıktan sonra, o yazıyla ilgili ne kadar anı varsa sonradan üşüşüyor insanın beynine. Meğer ne çok anım varmış kedilerle ilgili. Biri aklıma geldikçe hem üzülür, hem de gülerim. Dayım bir kediciğin kuyruğuna ağustos böceği bağlamıştı. Zavallı kedicik kelimenin tam anlamıyla delirmiş, kendi ekseni etrafında onlarca kez tur atmış, boş su kanaletlerinin içine koşmuştu can havliyle.

Şu Fırfır prense imrenmemek mümkün mü? Ev halkından kaç kişi istediğini yaptırabilir? Bence yazımdaki gibi, Fırfır da kendisini Tanrı sanmış olmalı:)

Kedinin gam almasına gelince; Televizyonda rahmetli Altan Erbulak’tan dinlemiştim bunu. Kediyi ya da köpeği severken tüylerini okşuyoruz ya? Bedenimizdeki elektrik yükü bu okşamayla azalıyormuş. Nedenine gelince; bu tüy okşama bir çeşit topraklama oluyor. Hani bir kalemi kazağınıza sürttüğünüzde elektrik yükler ya? Bu yük ancak topraklama ile boşalır. Kediyi sevince patileri bizim artı elektrik yükümüzü toprağa iletiyor. Teknik bir konuyu anlatmakta beceriksizim sanırım:)

Sevgiler değerli can dostlarım…

“(…) Bahçe serinlesin diye hortumla suluyordu gençler. Ansan’ın yavru kedileri sulama işini oyun sandılar:) Özellikle biri öyle şirin ki yavruların…(…)”

Evet Tülincan, bu yazındaki sevimli varlıkların hepsi de senin kamerana poz veren sevimli kediler.

Biri hariç tabii!.. Şu kulaklıkla DJ’lik yapan ve en alttaki müziğe de miyavlamalarıyla eşlik eden serseri… bizim mahallenin serserisi Beni dinlemedi, “Bana ne, benim arkadaşlarım var orada.. onlara DJ’lik yapacağım!” dedi ve fırladı yazının ortasına.. Artık idare edin..

Sevgilerimle…