küçük işler

Köy yollarında

Cipin tekerlekleri buz tutmuş yolda sağa sola kayıyor, dönemeçlerde patinaj yapıyordu. Ön koltukta, Afife Hanımla Eğitim Şefi asık suratlarıyla, alçak sesle konuşuyorlardı. On kız, balık istifi gibi arka koltuklara doluşmuş, idam mangasının kurşuna dizmeye götürdüğü mahkumlar gibi bekleşiyorduk. Nereye götürüyorlardı bizi? Yola çıkmadan önce çok kısa bir toplantı yapmışlar, bizi Nilüfer Köyü diye bir köye götürdüklerini söylemişler, soru sormamıza izin vermemişlerdi. Biz, okulda kargaşa çıkarmaya çalışan, disiplinsiz, asi öğrencilerdik. Soru sormaya hakkımız yoktu.  

 

O zamanlar, Yüksek Öğretim öncesi on bir yıllık eğitimin beş yılı zorunlu ilköğretim, altı yılı ortaöğretimdi. Ortaöğretim de üç yılı orta okul, üç yılı lise olmak üzere altı yıl sürerdi. Ortaöğretimde, Ortaokul birinci sınıfa birinci; lise son sınıfa altıncı sınıf denirdi.

O yıllarda bizim okulumuz, ülkede Yabancı Dil öğretiminin yapıldığı tek “pilot” Öğretmen Okuluydu. Sekiz saat asıl, iki saat de seminer olmak üzere haftada on saat Yabancı Dil dersimiz vardı.

Son sınıflar ortalama onar kişilik gruplara ayrılır, köy okullarında staj yapmak üzere köylere dağıtılırdı.

Çok sevdiğimiz, uğruna baş koyduğumuz Fransızca öğretmenimiz idareyle takışıp ücra bir kasabanın ücra bir okuluna sürülmüştü. Fransızca derslerimizin boş geçmesi, haftada on saat dersimizin boş geçmesi anlamına geliyordu.

Kurada bizim sınıfa 15 Mart-15 Nisan dönemi köy stajı çıktığı halde, yeni bir Fransızca Öğretmeni ataması yapılıncaya kadar köylere dağılmamızı ve staj dönemimizi İngilizce sınıflarından biriyle değiştirmeyi uygun bulmuşlardı. Bu durumda kara kışta.. yani 15 Şubat-15 Mart döneminde sürgüne gönderilme piyangosu  “Fransız Devriminin yeni kuşak Bursa versiyonu”, 6-G sınıfına vurmuş oluyordu.

Kuyruklu yalan! İdarenin yeni bir idare-i maslahatı!.. Asıl amaç, kara kış şartlarında bizi birbirimizden ayırıp uzak köylere dağıtmak… Bizi çetin kış şartlarıyla terbiye etmek, biraz da böl, yönet politikası!..

***
 

Nilüfer Köyü

 

Uzaktan staj köyümüzün tek tük evleri görünmeye başlamıştı sonunda.. Hiç konuşmadan birbirimizin yüzüne baktık. Bakışlarımızla, “İşte bizim yeni mahpushane burası” der gibiydik. Cipten çok önce erzaklarımız, sobamız, ocağımız bir kamyonetle yola çıkarılmıştı.

Cip, yokuş yukarı, bayır aşağı dolambaçlı yollardan geçti, tek katlı…dış cepheleri  beyaz kireç badanalı evlerin arasından, karları ezerek bir ayımızı geçireceğimiz iki katlı köy evinin önünde durdu. Önce Afife Hocayla  Eğitim Şefi indiler cipten. Kamyonetin şoförü elindeki sigarayı karların içine atıp, ayağıyla karın içine gömdü; ellerini nefesiyle ısıtıp ovuşturarak Eğitim Şefinin yanına doğru yürüdü.

“İçeri taşıyalım mı hocam?” diye sordu.

“Hayır, indirin erzağı, kendileri taşısınlar! Öğrensinler hayatı… Ne diye getirdik onları buraya?” diye kestirip attı Eğitim Şefi..

Kamyonetle gelen hizmetli, kasaya tırmandı. Yağ tenekelerini, sabun kalıplarını, pirinç, bulgur, kuru fasulye,nohut, makarna torbalarını şoförün de yardımıyla karların üzerine indirdi.. Son olarak, kamyonetin şoförüyle birlikte sobayı da indirdiler, soba borularını da attılar karların üzerine.. kamyonete binip, çekip gittiler.

Bu arada Afife Hanım bize o bitip tükenmez ahlak nutuklarından birini daha çekti ayak üstü… Sözlerini şöyle bağladı:

“Disiplinsiz hayat, başarısızlığa davetiye çıkarır. Yemek listenizi haftalık hazırlayacaksınız. Bir örneği bizde, bir örneği de sizde olacak. Listenizi, ocağın yanına asın. Ani baskınlar yapacağız.  Listenizde mercimek çorbası yazarken tencerenizde şehriye çorbası görürsek, grup olarak eksi alacaksınız. Her eksi, haftalık çarşı izinlerinizin kaldırılması anlamına gelir. Dört eksi demek, izinlerinizin bir ay kaldırılması demek.. İyice anlaşıldı mı?”

Afife Hanım nutuk çekmeyi bitirip de cipe bindiklerinde hava kararmaya başlamış, elimiz ayağımız donmuştu bekleşirken.. Bir aylık ev sahibimiz, kırk beş, elli yaşlarında yalnız yaşayan bir köylü kadındı. Kalacağımız eve bitişik, tek katlı evde oturuyordu. Temiz yüzlü, ciddi bir kadındı. Fatma teyzemiz okul yönetiminin bütün aksi tembihlerine karşın, bize kol kanat germiş, kızları gibi davranmıştı bize.

Sobamızı kurmaya bile yardım etti o akşam. Ama sobayı yaktıktan sonra bütün ev dumana boğuldu; kendimizi akşamın karanlığında karların üzerine attık. İlkokulun müdürüne haber salındı bir çocukla.. Müdür geldi, su döküp sobayı söndürdü, bilim adamı edasıyla boruların içine, baca deliğine baktı… bacada bir kağıt tutuşturdu.. bir şekilde baca açıldı, bizden de yardım isteyerek sobamızı yeniden kurup gitti..

Yataklarımız, üst katta hazırlanmıştı. Yatacağımız odada soba yoktu. Zaten yataklarımız arasında dolaşacak yer bile yoktu.. Yorgunluktan gözlerimiz kapanıyordu. Birbirimize ibrik tutup, buz gibi kuyu suyuyla elimizi yüzümüzü yıkadık; derin dondurucu gibi soğuk yataklarımıza yattık. Ayaz, elimizi, yüzümüzü, ayaklarımızı kavuruyordu. Bütün yorgunluğumuza karşın, üşümekten uyuyamıyorduk.

 

Filiz, yataktan kalktı, pencereye gitti. Umutsuz bir sesle fısıldadı:

“Gözümüz aydın, cam kıyıları bir santim açık neredeyse.. Camlara macun çekmemiz gerek.”

Ertesi gün, macun bulamayacak, açık yerlere büktüğümüz gazete kağıtlarını sıkıştırıp, üzerlerini de yoğurduğumuz hamurla kapatacaktık. Okul idaresi, bizi doğduğumuza pişman etmeye başlamıştı bile.. Bizimse, “Çalıkuşu” olmaya hiç niyetimiz yoktu!

Ertesi sabah, günün ilk ışıklarıyla uyandık. Yattığımız odanın pencereleri, kar kaplı, uçsuz bucaksız tarlalara bakıyordu. Uzaklarda, karların üzerinde  bir kuş sürüsü gördük.  Çok daha uzaklarda, belki de komşu köyde bir silah patladı.. Kuş sürüsü havalanıp, sonradan adının Nilüfer Çayı olduğunu öğrendiğimiz derenin kıyısındaki sulak araziye doğru kanat çırptı.

 

Allı Turnam-Z.Özer

(sürecek)

Zelin Artuğ, Temmuz 2009, İstanbul

1.498 okunma

Bu yazı Çarşamba, 29 Temmuz 2009, 14:12 tarihinde ebrulî, fıstıkî, gümüşî, kızıl, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.