Köy Enstitüleri bizim doğduğumuz yıllarda kapanmış, yerini Öğretmen Okulları almıştı. Okul çok iyiydi. Yöneticiler ve birkaç öğretmen dışında öğretmenler de çok iyiydi.

Asıl sorun şuydu: Biz, uslu durmadık. Sınıf olarak mimlendik. Bütün suçumuz, haksız yere sürgüne yollanan bir öğretmenimizi, geri istemekti.. Masumane bir geri isteme değildi tabi bu:) Yumak, çok dolaştı… Ankara’ya kadar gitti dolaşıklığın ucu.. Sonunda.. her zaman olduğu gibi güçsüz taraf.. yani biz kaybettik. Her zaman olduğu gibi, “dalavere” kazandı!..

Mitolojide, Ikarus, Girit adasında labirentte yaşamaya mahkum edilen saray bilgini babasının kendisine taktığı balmumu kanatlarla uçar… uçar… Öyle bir güneşe yaklaşır ki, kanatları erir ve Akdeniz’e düşer, boğulur.

Bizler de böyle yaptık. Balmumundan kanatlarımızla uçmaya kalkıştık ve denize düştük. Sonunda, öğretmenimizi geri getiremediğimiz gibi, birçoğumuz da disiplin cezası aldık.

Olsun! UÇMUŞ OLDUK YA!… Şimdi olsa, yine uçarım. Hatta, gelin.. birlikte uçalım canlar!… Nereye mi?

Hele bir uçalım, sonra düşünürüz nereye uçtuğumuzu… Sevgilerimle…

Sanırım ben, herkesten farklı bir tad alacağım bu anılarından. Nedenine gelince; yatılı okulda okumak gibi bir takıntım vardı çünkü. Ağabeyim 11 yaşından itibaren hep yatılı okuduğu için olabilir belki. Yaşayamadğımız bir şeyi bir başkasından, iyisiyle, kötüsüyle dinlemek çok hoşumuza gider ya? O duyguyla okuyacağım anılarını.
Bu öğretmeMler ülkemizin her yerinde varlarmış demek.
Umarım arkadaşlarınla görüşmeye devam ediyorsundur.
Sevgilerimle…