küçük işler

İlk  arkadaşlar

Valizimi alıp, yatakhaneye çıkan merdivenlere yöneldim. Boğazımda bir düğüm… Biri bir şey söylese sağanak yağmurlar boşanacak!.. Babam beni bırakıp giderken, öylece kalakalmış, sessizce bakmıştım ardından. Tez zamanda ziyaretime geleceğini söylemişti, giderken.

Hava kararmaya başlamıştı. Merdiven aralığındaki tavana yakın  pencereden, loş bir ışık vuruyordu merdiven basamaklarına. Dışarıdaki ek binalardan birinden, bir aceminin çaldığı mandolin sesi geliyordu. Biraz daha uzaktan da bir flüt sesi…  Yeni bir yaşam başlıyordu yatılı kız okulunda…

 

O gün, verdikleri yatak takımını, son sınıftan bir yatakhane nöbetçisi kızın  gösterdiği çift katlı ranzanın üst katına sermiş, yine aynı kızın gösterdiği çelik dolaba eşyalarımı yerleştirmiştim.  Bizim odadakilerin hepsi de benim gibi çekingen, sessiz, dokunsan ağlayacak gibi hüzünlü kızlardı. Nereden bilebilirdim iki yılın sonunda bir çeteye dönüşeceğimizi ve okul idaresine kafa tutacağımızı!

Gözüm, saçları kıvır kıvır, bir melez esmerliğindeki kıza takıldı. Silifke’den geldiğini söylüyordu yanındaki arkadaşına.. Daha sonra, adının Tomris olduğunu öğrendiğim bu kızla ve pencerenin yanındaki kalorifer peteklerine dayanıp yavaş yavaş tanışıp söyleşen iki kızla birlik olup, bütün sınıfı okul idaresine karşı ayaklandıracaktık. Onlar mı? Kısa saçlı kumral olanı Fatma Şen… Sarışın  olanı da Beyhan.. Beyhan’la el yazılarımız inanılmaz derecede benzerdi. İkimizin el yazılarını ayırt etmek için uzman olmak gerekirdi.. Bu durum daha sonra çok işimize yarayacaktı.

Fatma Şen, kargacık burgacık yazısı olan, ama matematik problemlerini çözmekte matematik öğretmenlerimizi bile sollayan bir kızdı. Krosçuydu üstelik. Kros müsabakalarında sınıfımızın övünç kaynağıydı.

Yavaş yavaş, tanışıp, ilk arkadaşlığımıza adım attık o akşam. Saat 19:30′da birlikte, akşam yemeğine indik. Son sınıflardan bir kız ayağa kalkıp, kısa bir konuşma yaptı. Yeni gelenlere “Hoş geldiniz!” konuşması… Sonra, “Afiyet Olsun!” dileğiyle yerine oturdu. Okulun eski öğrencileri, bir ağızdan “afiyet olsun!” diye yinelediler.

Öğretme(n)(m)ler

Günler ne çabuk geçiyordu. Kısa sürede kaynaşmış, çok geniş bir ailenin bireyleri olmuştuk. Okuldaki sıkı disiplin ve giderek daha berbat çıkan yemekler dışında keyfimizi kaçıran bir şey yoktu. Öğretmenlerimizden bazılarını çok seviyor, bazılarına ise zor katlanıyorduk. Bugün bakıyorum da, çok sevdiğim insanlarla zor katlandıklarım, sanki o dönemdeki öğretmenlerimin kopyaları!.. Bir yanda sevgideğer, saygıdeğer ve toplumcu olanlar ; öte yanda sevgideğmez, kaprisli, bencil ve kafası kendi çıkarları dışında hiçbir şeyi basmayanlar!..

Coğrafyacı Leman Hanım, Pedagoji ve Psikoloji derslerinin korkulu rüyası Afife Hanım ve Tarihçi Sultan Hanım… İşte bu adını saydıklarım, bize hayatı zehir etmek için ellerinden geleni yapıyorlardı. Coğrafyacı Leman Hanım, beline kadar altın sarısı örgülü saçları olan bir arkadaşımızı nöbetçi öğretmen odasına çağırmış, onunla gizli bir konuşma yapmıştı. Arkadaşımızın adı da Leman’dı. Yani, öğretmenin adaşı… Leman, odadan gözyaşları içinde çıktı. Kimseye bir şey anlatmadı. Akşam olunca, iki etüt arası bize açıldı. Bu Coğrafyacı Leman, kızcağızdan saçlarını kesip kendisine vermesini istemiş! Peruk yaptıracakmış onun saçlarından… “İyi düşün.. Coğrafya notun kurtaramayacak kadar zayıf olabilir…” demiş.

İşte bizler, böyle “öğretmeM”ler de gördük bu coğrafyada… Yakası Atatürk rozetli, kendi “ESER”leri olan yeni kuşaklar yetiştiren “öğretmeM”ler! Leman Hanım gibi niceleri… İyi ki yakayı kaptırıp onun ve onun gibilerinin “eserleri” olmamışız! 

Pek de şanssız sayılmazdık aslında. İnsan gibi insan olup insan yetiştiren öğretmenlerimiz de azımsanacak gibi değildi o yıllarda. Hele içlerinde biri vardı ki tek kelimeyle, “sevgideğer”di. O nedenle de başı dertten hiç kurtulmuyor, okulu çiftlikleri gibi kullanmaya kalkışan “idareci”lerle takışıp duruyordu. Bir gün… gelmedi artık dersimize! Bütün gün, onu çok merak ettik. Fransızca dersimiz ilk kez boş geçmişti o gün. Ahmet hocamız yoktu, işte.. Hasta mıydı acaba? Kimse bir şey söylemiyordu bize.

İki gün sonra etütte kulaktan kulağa bir haber yayıldı. Ahmet hocamız uzaklarda, küçük bir kasabaya sürgün edilmişti.  Böylece, ek yapı inşaatından idarecelerin cebine kayan paraların hesabını soracak kimse kalmıyordu ayak altında. Çok sıkı disiplin altındaydık. Bir tür cunta!.. Bir şeyler yapmalı, Ahmet hocamızı geri getirmeli, “onlar”a bulgur pilavımızdan çıkan taşların hesabını sormalıydık! 

Yemek molasında plan yaptık. Etütte planımızı arkadaşlarımıza açıklayacaktık.  İspiyonculuk en ağır suçtu, yüz karasıydı, utançların en büyüğüydü! Ser verip sır vermeyecektik. İçimizden bir tek ispiyoncu çıkarsa, son sınıfta olduğumuz halde, okulu sınıf olarak topluca  terk edecek, hem “idare”yi, hem de “ispiyoncu”yu yedi cihana rezil edecektik.

Ve bizler, on yedi yaşındaydık.

…..

(sürecek)

Farid Farjad- Anroozha-1/10
 

Zelin Artuğ, Temmuz 2009, İstanbul

555 okunma

Bu yazı Pazartesi, 27 Temmuz 2009, 20:20 tarihinde ebrulî, fıstıkî, gümüşî, kızıl, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.