düşünen evler.. (mavili söyleşi) yazısına yapılan yorumlar

cafer demirtaş tarafından

cafer demirtaş — Tue, 14 Jul 2009 19:24:02 +0000

Can mavilim;nerelerdesin nicedir?Bu duygusal şairin, içinden hengameler yaşayan denizini efkarlara boğmak mı niyetin?Bu kadar mavera kentler yaratmak derinlikli insan harcı olsa gerek.Yoksa masaya bakıp “bunun üstünde sadece yemek yenir”demekle yetinirdin…Bir gün arka bahçede yol arkadaşlarıyla oturup demlenmek var gidecek yolumun üstünde…Bu güzel müzik eşliğinde mavi yüreğinden kopup gelen ırmakta kulaç atmak yaşamak işte…dostluğum ve artan sevgimle…

Zelin Artuğ tarafından

Zelin Artuğ — Mon, 13 Jul 2009 22:50:01 +0000

En mavili sevgideğere..
Aslında, Mavili’ye ayıp olur belki diye, söze karışmıyor, onca zamandır bekliyordum sözünü tamamlamanı.. Sonunda anladım ki mavili, bırakmış o evleri oldukları yerde.. almış başını “mavera kenti”ne gitmiş.. Kendi dünyasına çekilmiş orada.. O güzelim evler de yıkılmadan, birazını kurtaralım dedim. İyi ki geldin mavili.. Gitme artık bi yere. Daha yıldızlı gece söyleşileri yapacağız, hep birlikte… Sonra da yıldızlara binip, dünyanın çevresini dolaşacağız. Tıpkı Küçük Prens gibi.. / gel hadi!..

mavili tarafından

mavili — Mon, 13 Jul 2009 21:06:16 +0000

Dünyanın bütün malına, parasına değişmem böylesi güzel sevgideğerleri,böylesi insan, böylesi dostları,
yürekleriyle yaşayabilen güzel insanlar var daha tükenmedi, tüketemeyecek bütün yüreksizler, hayınlar, sevgisizler ve karanlık sever korkaklar….
Sevgideğer Zelin, sağol Sen. Çok yaşa ama hep güzeli yaşa…
Sevincimi taşıyabilecek sözcük yok inan…
En umutsuz, en kırgın, yılgın zamanlarda, en çok bi sıcak dosta gereksinim olduğunda seni bulmak yanıbaşımda, seni duyumsamak ve tutabilmek güçlü ellerini, maviliklerce serinlemek, yeşillerce umutlanmak…
Sana sevgim, saygım ve dostluğum yüreğimden çokca…

taner tarafından

taner — Mon, 13 Jul 2009 12:28:13 +0000

O sıcacık, sevimli görünüşlü evlerin ilk yapıldığı zamanları ve ilk sakinlerini düşünürüm hep. Kimbilir hangi taze gelin, hangi saf yürekli damat içleri titreyerek o kapıdan girdi. Kaç çocuk yetiştirdi o tahta pancurlu, kireç badanalı, kırmızı kiremitli bahçeli evler? Kimlerin mutlu yuvasıydı bir zamanlar? Bir de şimdiki; soğuk, içlerinde yaşayan insanları da kendisine benzeten beton yığınları… Günümüz insanlarının mutsuzluğunun belki de asıl sorumlusu olan çirkinlik abideleri… Evet, ”düşünmeyen adamın, düşünmeyen evi”… Hatta, belki ev bile değil. Eline,yüreğine sağlık Aysel arkadaş.