küçük işler

 

Ne seninle oturduğumuz evimiz ne de sesinin yankısı kaldı kulaklarımda, biliyor musun? saçlarımda beyazlar bile çıktı, koca dünya sanki sırtımda, çocukluğumda kalmadı, sabahın kör vakitlerinde başlayıp bir ananın çığlığıyla bölünen oyunlarımda…

 

 Ne çok şeyimi kaybetmişim hiç istemeden. Zorla! Zorla apar topar önümden hiç acımadan alınmış gibi ve bu his bu yaşanmışlık ağır geliyor…Bilesin! çok ağır geliyor bana , hesap soracak ve bu öfkeyi bastıracak birilerini arıyor gözüm en çokta bulamamanın hüznüyle çaresizliğime yeniliyorum, kahrediyorum bu hayatı var ederken her kesin bir gün ebedi yok oluşlarına…

Yoruldum galiba! Çünkü büyüdüm. Büyürken çok şeyimi yitirdiğimi fark ettim. Garip bir alfabeyle anlımda oluştu ilk hasret çizgilerim. İçinde sen gizlisin. Biliyor musun seni daha çok anlamaya başladım. Anladıkça kahroldum. Zamanın soğuk bir his bıraktığı ve geridekilerin unutulduğu o çarpık bilinçli hayatta ben bugünlerde soluğuna kadar seni hissettim. Anlıyorsun değil mi? Seni çok özledim!

Senin çocukluğuna, kutsal saydığın topraklarına… Munzur’a, Düzgün Baba’ya ve destanlaşan bir yaşamın ta can damarına sızıyorum. İz sürüyorum sana yıllar sonra ilk defa…

 

anacan yiğitlemesi- grup yorum

Meyman..
İstanbul/Haziran..2009

http://blog.milliyet.com.tr/gar

171 okunma

Bu yazı Perşembe, 25 Haziran 2009, 11:10 tarihinde ebrulî, gümüşî, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.