Sözüm sizedir halk düşmanları!
Sizlere… paranın saltanatını seçenlere!.. Bildiği yanıldığına yetmeyenlere! Bir masaya kurulup gelene gidene ahkâm kesenlere! Kendinden başka kimseyi önemsemeyenlere! Çıkarları uğruna tüm insani değerleri çiğneyenlere!
Bugün sizi küçük bir mekana davet edecek, yediğiniz herzelerden çok küçük bir örnek göstereceğim. Hem kendinize, hem de bu halka neler ettiğinizi bir küçük örnek üzerinden göresiniz istedim!
Çocukluğumuzun ilk ve ortaokullarında el-işi dersleri vardı. Hatta ‘resim ve el-işi’ birlikte anılırdı. Krapon ve rafya kâğıtları, karton, makas ve yapıştırıcılar marifetiyle neler yapardı neler! Birçok kesme/yapıştırma becerisi, el işi, göz nuru mütevazı, küçük eserler üretirdik. En hoş olanlardan biri de kâğıt zemini yapışkanla sıvayıp ardından ince bir kalemin ucuyla rafya kâğıtlarını bastırarak küçücük parçalarla yağdırılan karlar, yağmurlar, ekilen çimler, gökyüzünü donatan bulutlar ve gökkuşakları idi…
Sana; bir doğum günü yazısı yazayım istedim…
Eeeeee dile kolay ; 50 kere lades oynadın hayatla….
Laf aramızda ; sadece ben biliyorum sanırım - kaç kez ladeslendiğini…
Neyse ne diyordum; sana bir yazı yazmak üzere geçtim bilgisayarın başına;
(Burada ; aldım elime kalemi kağıdı demek isterdim ama neyse…)
Önce güzel bir zarf hazırladım yazın için…
Zarfı gül yapraklarına beledim,
Gül yapraklarını da lavanta kokularına…
Muzip muzip gülümsedim sonra
Açınca ne hissedecektin acaba ???…
Mart 2009
“Hayatımda ilk kez 23 yıl sonra işsiz kaldım.Tüm çalışma hayatım boyunca pratik, sonuç odaklı ve üretken olmaya gayret ettim. Ama hayatım boyunca da şikayet etmekten geri kalmadım. Bu da benim nazar boncuğum olsun.
İş hayatıma, abimin arkadaşı olan ATE’nin açtığı kısmet kapısı sayesinde başladım. Hani eskiden kurmalı arabalar vardı, kurardın makarasından, bırakırdın, bir yerlere giderdi. İşte ben de ATE tarafından kurulup, bırakıldım ve 23 yıl boyunca bir yerlere gittim. Uğradığım yerlerde bazen çok eğlenceli molalar verdim, bazen küçük hasarlı kazalar yaptım. Ama pert olmadım çok şükür.
Can Zelin; babam yoğun bakımdan çıktı, şimdi normal serviste. İlaç tedavisi devam ediyor. Hazır hale geldikten sonra baypas durumu için konsültasyon yapılacak. Ben iyiyim. Can zelin sevgideğeri; sizi ve tüm sevgideğer yol arkadaşlarını en derin sevgi saygı ve muhabbetimle selamlıyorum… (C.D.)
[İçimizden bir sevgideğer, Antalya'da yaşıyor. Tülin Aksoy. Milliyetblog'taki son yazısı, İstanbul üzerine... Özür diliyor İstanbul'dan. "Bir çay içmişliğim yok, Emirgan'da.. ya da Kanlıca'da şekerli yoğurt yemişliğim.." diyor. Küçük bir kız çocuğu naifliğiyle ve yüreğinin bütün içtenliğiyle İstanbul özlemini dile getiriyor. Tülin'in buruk bir özlem kokan yazısı, çocukluk ve ilk gençlik yılları da İstanbul'da geçmiş biri olarak beni, bir başka etkiledi. İstanbul, gerçekten de bir özürü hak ediyor. Ama özür dilemesi gerekenler... başkaları!..]
Sen bir evren
evren de sen
makro onda,
mikro sende
sen bir evren kitabısın
aç bedenin sayfasını
oku kendini
Anasayfa
