küçük işler

Düşünüyorsun, görüyorsun ve bir yanlışlığın farkındasın fakat “onların” yanındaysan “onlar” gibi olmalı o ortama uyum sağlamalısın. Bu durumu kanıksamalı  ve onların kabına sığmalısın… Bu noktada kişiden  istenen de tamda budur diyorsun. Omurgasız bir karakter biçimiyle bulunduğun ortamın şeklini almak!  İfade korkusuyla, sağır ve dilsizi oynayarak., sinmişlik, susmuşluk, apolitik bir tavırla…

 

Bu toplumda yetiştirilme biçimidir kitlesel sinmişlik, belleksizlik  ve korkmuşluk…! Yetmez mi diyorsun kendi kendine … Kendi hayatlarının devinimde bile söz sahibi değilken, bırak dünyayı, yanındaki en ufak bir haksızlığa bile sesi çıkmaz bir yaşama rehaveti…Ürperiyor insan! 

Kendisi mi olmalı, uyum mu sağlamalı ? Hücrelerine kadar kuşatılmış, kutsanmış bu korkuyla karışık sinmişlik duygusu…

Dikkatimi çekiyor, tarihten günümüze yansıyan; Direnmenin, emek ve mücadelenin, dostluğun, yoldaşlığın can siperliğinin simgesi haline gelen Deniz’ler bu sıralar  anılmakta. Ne güzel diyorum. Fakat göz ucuyla anılmakta. İki simli şak şaklı kelimeyle! Andıklarını sanarak… ! Nasıl bir hikmetse bu kişiler  mücadeleye uzak, emek yoksunu, örgütsellikten çok bireysel bir tavrı benimseyen, yanı başındaki  haksızlığa bile tepki sunamayan, erdemli bir duruşu ve tavrı  hayatına entegre edememiş hatta tamda onların aksine susmuş, görmezden gelmiş ve en kötüsü haksızlıklara alışmış… Anmak mücadele etmektir. Aynı yolda yürümektir. Şimdi soruyorum: Bu ne tür bir iki yüzlülüktür?

Ölülere alıştılar ilk başta, tek tek toprağa düşen bedenlere, sonra unutmaya başladılar bir şuur göçüne tutulmuşçasına… Bu kuşatılmış tepkisiz ruh halleri felç etkisi yaratmış elerini , kollarını tutmaz etmiş. Gene de görmezden gelmişiz bu halleri, inkar etmişiz… Oysa haksızlıklara uğramak olağanlaşmış, şaşırma, direnme reddetme inisiyatiflerimizi kaybetmişiz. Ne de olsa tepki yadırganırdı, sinmişlik, alışmışlık kolay olanıydı. Diyaloglar alabildiğine sahte, dilinde en beylik kelimeler bile yeterli değil gerçeği gizlemekte.

Kararlılık ve cesaret zaman ve mekan tanımaz duygulardır. Koca bir suskunluğu bozguna uğratmaktır. Sinmekten ve susmaktansa yalnız kalmayı bu tavra yeğlemektir. Gerçek denileni sorgulamaktır. Ortama uymak adına susmak, görmezden gelmek kendi ruhunun benliğinin efendisi olmak yerine başka beyinlerin kölesi olmayı getirir. Ve çoğu zaman taraf olmak arada kalmaktan çok daha zordur. Ve inadına bu tür insanlara ve davranışlara alışmayı reddediyorum. Unutmayı reddediyorum, ortama ayak uydurmayı, sinmeyi reddediyorum.

Şimdi yüreğim usul usul bana sesleniyor o şairin diliyle “Haksızlığa alışarak yok olmaktansa, intihar ederek var  olmayı tercih ederim” Haksızlıkla mücadele etmek, direnmek, susmamak yadırganarak, tepki görerek, huzur bozarak kalabalıklar içinde intihar etmek gibi fakat bir o kadar  var olarak…

***
 

meyman, mayıs 2009, İstanbul

http://blog.milliyet.com.tr/gar

 

Donna Donna – Joan Baez

391 okunma

Bu yazı Cuma, 08 Mayıs 2009, 02:28 tarihinde ebrulî, gümüşî, kurşunî, kızıl kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.