küçük işler

Aradan geçen kocaman zamana karşın beni aklında , yüreğinde tutan arkadaşımın,yürümekte zorlanmasına, kulağının duymamasına, sol kolunun tutuk olmasına karşın, yaşadığım ilçeye geldiğinde araması, bulması beni nasıl etkiledi bilseniz. Hem çok sevindim, hem çok acıdı içim. Ama eski bi dostu görmek bi o kadar duygulandırdı beni. Ve eski arkadaşlarımı arama, iletişim kurma, unutmadığımı söyleme isteği duydum birden. İlk aklıma geliveren Sivas Şarkışlalı arkadaşım Tansel’di. Okulda parmakları ile ıslık çalabilen, kızdı mı küfür savurabilen, çok ciddi, zeki, kararlı bi kızdı. Yatakhanedeki sulu şakalara katılmaz, aşk, sevgili konularında konuşmazdı. Kuralcı ve akılcıydı hep. Fransızcadan bütünlemeye kalmıştık biz tembelliğimizden… O, iyi ile geçmişti her ders gibi Fransızca’yı da…

 

Çalıştırırdı bizi sınav öncesi, öğretmenimizden daha sert tavırla üstelik. Biz sıkılıp havadan, sudan, aşktan sevdadan konuşmaya başlayınca kızardı kaşlarını çatıp azarlardı bizi.
“Kızlar! bu dersten geçmek için çalışmaya niyetiniz yoksa benim zamanımı almayın, gidip kitap okurum, gazete okurum, top oynarım sizle uğraşacağıma….”
Susardık çocuk gibi hemen. Bilirdik ki o, ciddiyeti ele alıp çalıştırmazsa biz tembeller sınıfta bile kalırdık Fransızca’dan.. O zamanlar dersten kalınca sınıfta kalınıyordu, şimdiki gibi değildi öğretim sistemi.
İşte o sert ama sevdiğim, ilk aklıma geliveren kızı aramak, ulaşmak istedim.

 

Evlenmiş soyadı değişmiştir. Yaşadığı şehri bilmiyorum.
Bilinmeyen numaralardan Timur soyadında bir numara istedim,
görevli kadın kıkırdadı karşıdan: “Burda bir sürü bu soyadla kayıt var adı ne bilmiyorum.”  Bir kaç numara verdi bana. Teşekkür ettim.
Numaraları başladım aramaya. Önce nereden, neden aradığımı anlattım sonra “Tansel diye tanıdığınız var mı ?” diye sordum. “Yok ” yanıtı ile üzülsem de vazgeçmedim. Sanki bulmam ölüm kalım sorunu gibiydi benim için. Son numarayı aradığımda genç bi adam ” Bizim de soyadımız  Timur ama o adlı bi tanıdığım yok.” dediğinde sesim öylesine üzgün ulaşmış olmalı ki genç adam “Ben Şarkışla telefon rehberinden bütün Timur soyadına kayıtlı telefonları yazayım sizin için. Bi yarım saat sonra tekrar arayın siz” dedi.
Nasıl sevindim anlatamam. Kere kere teşekkür ettim genç adama. Yarım saati geçiremedim, telefonun başından ayrılamadım. Ve aradım tekrar… Oniki tane numara hepsi Timur soyadlı. Çok teşekkür ettim delikanlıya. “Umarım bulursunuz arkadaşınızı, ne güzel eski arkadaşların birbirini araması araya giren koca zamanlara karşın.” dedi delikanlı; sesinde arkadaş, dost sevgisi vardı ya da bana öyle geldi.
Ve başladım tek tek aramaya. Aldığım yanıt hep “Tanımıyorum” oldu bir, iki, üç,  beş, yedi derken sekizinci telefonda genç bi kadın “Ben tanıyorum, babası var burda, o Ankara’da evli.” dediğinde sevinçten gözlerimden yaşların aktığını, sesimin titrediğini genç kadının “Çok sevindiniz galiba!” deyişiyle fark ettim. “Evet çok sevindim çok.”
“Beni onbeş dakika sonra arayın babasından gidip Tansel’in Numarasını alayım.” Ve onbeş dakika sonra aradığımda genç kadın soluk soluğa verdi numarayı. “Çok sevindirdiniz beni, dilerim , yürekten dilerim sizin de olsun dilekleriniz.” dedim. Hiç tanımamış olmamıza karşın tanışırmışcasına söyleştik bi süre genç kadınla. Sonra hemen aradım aldığım numarayı….
“Tansel hanımı arıyorum , okul arkadaşıyım” dediğimde, “Anneee okul arkadaşın arıyo seni!” diye seslendi küçük bir kız…Her zamanki sert seslenişi ile arkadaşım  “Efendim?” dedi.
Öyle heyecanlanmıştım ki bilemedim diyeceğimi…
“Merhaba Ben Aysel.”
“Hangi Aysel?”
“Malatya’dan…”
“AAA! sen …nasıl buldun beni? Okuldan sonra hiç iletişimiz olmadı?”
Uzun uzun anlattım Onu arama , bulma çabamı ve sevincimi. Ama ses rengi öyle soluk, sesi öyle soğuktu ki…
Oysa ben benim kadar sevineceğini, çığlık atacağını sanıyordum. Eskileri anıp güleceğiz, hüzünleneceğiz birlikte sanıyordum.  Ağlamamak için dudaklarımı ısıra ısıra konuştuk. Bi uzak  “Hoşçakal…” Kapattım telefonu….
Ve O arkadaşım beni hiç aramadı bi daha biliyor musunuz ???

 

673 okunma

Bu yazı Salı, 24 Mart 2009, 14:19 tarihinde ebrulî, kurşunî, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.