küçük işler

Yaşam yolunda yol alırken arkadaşlarım oldu çok. Kimi  yanılttı beni, kırıldım tanıdıkça…
Kimi sımsıkı tuttu ellerimi sımsıcak elileriyle…
Kimi  yüreğimde  kaldı, kendisi bırakıp gitmiş olsa da….
Elimi uzatttıkça uzaklaştı kimisi,
kiminin  sözü tutmadı davranışlarını…
Kimi  vefasız çıktı, kimi sefasız…..

 

 Ağır ağır yürüyen bi kadın , gülümseyerek seslendi;
- Aysel…
baktım, şaşırdım ama tanıdım gülen gözlerinden…
Geçmiş zamanlardan, öğrencilik yıllarından sevdiğim bi arkadaşımdı seslenen.
Bi erkeğin koluna tutunmuş,kilo almış,yürümekte zorlanıyordu.Koştum,sarıldık sımsıkı.
Dört katın merdivenlerini zorlanarak çıktı. Oturduk. Tanıttı yanındaki erkek eşiymiş.
Ben sevinçle anlatıyorum, sorular soruyorum, yüzüme bakıyor. yine şaşırıyorum,niye bakıyor ki öyle diye…
Anlıyor bakışımdan … Yine gülümsüyor ve duymuyorum seni diyor…
-Niye??? Nasıl, neden???
Eşi başlıyor   anlatmaya….
Arkadaşım, hastalanmış, kalp ameliyatı geçirmiş, ağır ilaçlar almış, kulak sinirleri  zarar görmüş, duymuyormuş.
sol yanına inme  inmiş. sol kolunu kullanamıyormuş.

O anlattıkça içim öyle acıdı ki…Ağlamamak için zorlarken kendimi, yüzüm ne hal almışsa… Eşinin sözünü kesti arkadaşım.
-Yeter, tamam anlatma…. Bak arkadaşımı çok üzdün..sus artık!
Gerçekten çok üzüldüm. Okulda Okul Başkanı olan becerikli, dürüst, sevecen ve girişimci bir kızdı. Onu sevmeyen yoktu okulda.
Yalansız dolansız konuşurdu. Kaypak, çıkarcı değildi. Yardımseverdi , çalışkandı, kararlı ve inatçı…
Bi oğlu olmuş.Eşinin iki çocuğu varmış , ilk eşi ölmüş.
Ağız  okuyabiliyordu tek tek söyleyince. Bazen de yazarak konuştuk Onunla eskilerden….
Giderken sarıldı sımsıkı.
-Gel bana emi, gel eskilerden konuşalım yine.. dedi. Adresini aldım, telefon numarasını…
Yola kadar gittim Onlarla…Eve koşar adım gelip ağladım uzun zaman…
Gittim bi kaç kez evine. Kitaplar götürdüm okuduğum, beğendiğim romanlar.
Sıkılıyorum dedi çok sıkılıyorum. Televizyonu izliyorum ama şarkıları duyamıyorum, kuş seslerini, rüzgarı, yağmur sesini duyamıyorum.
Oğlumun annem deyişini duyamıyorum.
Onu dinledikçe içimde birikti yaşlar gözlerimden dökülmesin diye  tuttukça.Biliyorum ağlarsam O da üzülecek, incinecek.

*****
Bir gün  evinin yakınından geçiyordum uğramak için zile bastım, kapıyı açan kadına  Naime Hanımın arkadaşıyım dediğimde  aldığım yanıt şaşırttı beni.
-Burda o adlı biri yok…
Eve gelince telefon ettim verdiği numarayı arayıp. Bi erkek sesi “ Buyrun, dedi, Naime Hanımı aramıştım.
-Burası bi işyeri hanımefendi, burada o adda biri yok.
Belki tuşlarken yanlış numaraya bastım diye üç kez denedim her keresinde aynı ses yanıt verdi. Utandım. Özür diledim.
-Numaraları değişmiştir belki dedi  yanıtlayan bey.
Bilinmeyen numaradan eşinin adı ile aradım. “Bu ada  kayıtlı bi telefon yok” yanıtı ile anladım ki ulaşamayacağım Ona…
Umarım iyidir, umarım başka kente gitmiştir yalnızca….

 

Arkadaş-Melike Demirağ

Aysel Çetinkaya (mavidüslerim) 

Mart 2009, Aydın

1.365 okunma

Bu yazı Perşembe, 19 Mart 2009, 02:36 tarihinde ebrulî, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.