küçük işler

Oğlum Ehsan! 

Ana heyran nasılsan?

Ne haldasan?

Biz seni aramasah sormasah

Sen bizi ne arisan ne de sorisan

 Sen ne hersiz bir evlatmişsan

 Bemırad olmiyasan

 Hahın kılınan gezisen dolaşisan

Edemisen anan mektup yazasan?

Heç Allah’tan korhmisan bizi merakta bırahisan?

Dünegin diyazan oğli Hüsen gelmişti Ankara’dan

Getmişem sağlık haberin ondan almişam

Seni belediye otobozunda görmiş bir kıznan

Sözlüm diye bahsetmişsen o kızdan

Birde yüzüg tahmişsan barmağan

Niye oğlum sen anasız kalmişsan

Sansahan evlenmağa kalmişsan?

Hüsen’e dedim ki; “Hüsen! Hele birezım kızi anlat”

Dedi ki:” Ne anlatayım diyaza,  Ay parçası bemırad

“Gülende güller açi

Ağliyanda incinen mercan saçi

Bele güzel ne görülmiş ne duyulmiş

Hak teala öz nurundan yaratmis.

Ehsan! Niye sen hırıf olmişsan

 Böyükleren danışmadan evlenmağa kahmişsan

Kardaşından da mi ibret almisan?

Getti bir tango kız getirdi

Ne kendisi rehetetti

Ne de bizi rehet ettirdi

Kız da kız olaydı üregım yanmazdı

 Ele zaif ele zaifli ki

Ayni Çirtik Eso’ya benzidi

Çirpi gibi bacaği

Emin ağanın ayağı gibi ayaği

Çamaşır tokacı gibi de elleri vardi

Ne ağlidi ağliyasan

Ne gülidi gülesen

 Ne konulmağımızı begenidi

Ne bitirdiğimizi yeyidi

Zıkkımın köküni yiyeydi

 Hırçikli meftüneyi ağzına koymidi

 Kibekudura kaşığını degdirmıdi

 Pencegoşt kebabından hanımın meğdesi bulanidi

Herbişede kusur bulıdi

Herbişeye yengi yengi adlar tahidi;

Ben deyidim babakanuç

O deyidi “patlıcan ezmesi

“Ben deyidim lebeni O deyidi “yoğurt çorbası”

Ben deyidim hılorik aşi

 O deyidi “ekşili İzmir köftesi”

 Yoh! Carut değil faraşmiş

Küçe değil sokahmiş

 Bellüe değil oluhmiş

Hebene değil destiymiş

Havuca pırçikli demah ayipmiş

Ben bele konuşiyam diye benden utanimiş.

Niye kendi yaptığından utanmidi

Gün evle olidi yatahtan kahidi

Ne hevşi süpüridi ne ayah yoluna su dökidi

Benim elimden çaput

Onun elinden roman düşmidi

Gezmağa gidende de en öge o düşidi.

 Birgün baban tükenden geldi

Sakosi çininde içeri girdi

 Hanımın kızı yerinden bile teprenmedi

Baban çoh ağırına gitti

Bırahsam, alimallah saçmi pırçigini yolacahti.

Ben ne şanssız bir kariymişam anam!

Kaynanaların zalim zamanında gelin olmişam

Gelinlerin zalim zamanında da kaynana olmişam

Kime ne etmişemki bulmişam.

Ehsan!  Sen senolasan Akli başında bir kız alasan

İster Diyarbakır’li olsun

İstersen yedi yabancidan olsun

Yeter ki helal süt emmiş bir kız olsun

Istiyem ki sonradan peşman olmiyasan

Kari kısmi ayakkabı değil ki sıhtimi çıharasan atasan

Namusumdur diyecahsan

Ömribillah çekecahsan. Ehsan! 

Biliyem eyisen hoşsan

Herşeye çabuh kızışan

Kızanda da alalo gibi kabarisan Oğlum! 

Asebi erkeğin kahri çoh olur

Kahır çeken kari zor bulunur

Onun için karilarm hamuri sabırnan yağrulmuştur.

Onlar hanımdır

Onlar hatundur !

Onlar ışıktır!

 

[Işıksız bırakılan bütün canlara ithaf olunur!]

Blognot: Bu şiirin şairini bilen varsa bildirsin lütfen. 

Tülin Aksoy yanıtladı: Kadri Göral / http://fizy.org/yRN2s@-c_aeS

Tülin Aksoy sevgideğere bizlere katkılarından ötürü teşekkürler..

831 okunma

Bu yazı Pazartesi, 16 Mart 2009, 15:34 tarihinde ebrulî, kurşunî, limonî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.