küçük işler

Gökyüzünün çığlıklarını işitiyorum bazen. Irak, gözlerin seçmediği bilinmez bir yörenin saklı bir köşesinden kopup gelen çığlıklar. Kirli, onulmaz yaraların derinliğini duyumsuyorum. Paslı ve solgun karmaşık çizikler şeklinde, ne kadar da acı veriyorlar.

Müzik dinliyorum daima. İçlerinden bir tanesi hüzünlü ve ritmik. O anlarda gökyüzünün tüm çığlıkları o ezgiyle karışıyor. Irak yörenin umarsız insanları, güneşin battığı her akşam, kendilerine ön görülen bu yazgının(!) sonuna yaklaşıyorlar. Gün ortasında yolun kenarında duruyorum. Her birinin anlık görüntüsü benliğimde kayarcasına toplanıyor. Kaygısız duruşumun belirgin hali ile umursamaz görüntümün sorunsuz şekli, aklıma gelen kıpırtılı sözcüklerle acımasızca yalanlanıyor. Bir adım ilerliyorum.

Sisin ardındaki gölgeleri görüyorum. Gölgelerin paniklemiş sahipleri, ulaşmak istedikleri varışa bir türlü varamıyorlar. Yönlerini şaşırmışlar, çıkmaz bir yolun sonunda nasıl da mahsur kalmışlar. Ne yapacaklarını bilemez haldeler ve bir ileri bir geri sessizce geziniyorlar. Şaşırmışlığın şaşkınlığı içerisinde birbirlerini süzerlerken asla tahmin edemezler; onların sisini dağıtacak bir tansık biliyorum ancak ses tellerim her zaman yorgun ve üşengeçtir. Bir güçlensem, bir koşu varsam yanlarına, bağırsam yüzlerine. İnansalar; sonra çıkışı hemen bulsalar!

Bazen mavi küreyi tepeden görüyorum.

-
Tablo : Peasant, Paul Cezanne

644 okunma

Bu yazı Çarşamba, 18 Şubat 2009, 11:23 tarihinde kızıl, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.