küçük işler

Biliyorum, yine inat ettin, en geç sen açacaksın.. Düş pembesi çiçeklerini küskünlüğünden geç gösterdiğini biliyorum.
Tabii sana hak veriyorum.. Dokuz katlı bir apartmanın gölgesindesin.. Ilık meltem esintisini alamıyorsun, güneşi hiç göremiyorsun.. Güney rüzgarı yaşama can katıyor, bunu da biliyorum..

 

 Biliyor musun sevgili şeftali ağacı, serçeler de senin gibiler.. Onlar da sadece güneye bakan panjurların içine yuva yapıyorlar.. Görebildiğim dört sitede kırktan fazla apartman var, sadece güneye bakan panjurlara çalı-çırpı taşıyor ve yuvalarını illa ki o cepheye doğru, güneş gören yöne doğru yapıyorlar.. Kim demiş ‘Kuş beyinli’ diye?

Sevgili şeftali ağacı, dün seni görmek için aşağıya inemedim.. Belki de ben bunları yazarken sen düş pembesi çiçeklerini açmışsındır? Ne olur açmış ol!
Hem zaten hemen minik filizi yapraklarını yerleştiriyorsun çiçeklerinin arasına, o gönlümü pembeye boyayan çiçeklerine doyamıyorum..

 Sana bir sır vereyim mi sevgili ağacım? Bundan önce oturduğum evin balkonuna uzun dallarıyla uzanmış bir kayısı ağacım vardı.. O ağaç, benim gençkızlığımın, evliliğimin, çocuklarımın tanığıdır.. Çocuklarımın kayısı dallarıyla gülümseyen fotoğrafları şahittir ki, kayısı ağacımdan başka ağaca gönül vermem diyordum.. Ama sen bu semte gelince aklımı çeldin.. On yıldır sana aşığım.. Kayısı ağacım şu an bembeyaz, ama sen hâlâ inatla açmıyorsun..

Bizim mahallede senin kadar güzel ağaçlar da var biliyorsun.. Özellikle iğde ağacı.. O iç bayıltan kokusuyla çiçek açmaya başlar yakında.. Hadi güzel ağacım, bugün açmış ol benim için. İnan bana elimde olsa sana ılık meltem esintisi ve güneşin sıcacık ışıltısını getirirdim açman için.. Tut ki getirdim, söz ver bana, ben aşağıya inip sana bakıncaya kadar açmış olacak mısın? 
 
 

 

Not: Bu yazıyı yazdığım günlerde çok hastaydım. Aşağıya bile inemiyordum. Kayısı ağacına gelince; o semtten taşındıktan sonra, her yıl Mart ayının ilk haftasında arkadaşım aradı ve ‘ kayısı ağacın çiçek açtı, görmeye gel ‘ dedi. Şimdi o arkadaşım da taşındı oradan. Ama ben, her Mart ayında gidip kayısı ağacımın beyaz gelinliğine bakıyorum

Tülin Aksoy, Antalya, 05.03.2005

http://blog.milliyet.com.tr/ikilemler

444 okunma

Bu yazı Çarşamba, 11 Şubat 2009, 00:34 tarihinde ebrulî, fıstıkî, gümüşî, şarabî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.