küçük işler

Düşünüyorum da bazen, değişiyor herşey gibi zaman içinde benim olanlar da, bende kalanlarda….
Yıllar önceleri,kırmızı renkti  en sevdiğim renk. Genç yüreğimin hızlı çarpmasından mı, kanımın deli deli akmasından bilmem  severdim işte kırmızı rengi…  her şeyi kırmızı olsun düşlerdim.Fal batırır, oyun kağıtlarından fal bakardım sık sık…Kalbalıklarda olmayı, bi başıma bile olsa gezmeyi severdim.
Okuduğum her kitabın içinde unuturdum kendimi, kaybolmak hoşuma giderdi tanıdığım roman kişileriyle, romanın içinde….  gerçeğe dönmek istemezdim.

Yıllar önce daha bi yürekliydim sanki… Hiç endişelenmez, telaşlanmaz, korkmazdım… Daha bi asiydim, inatçı ve kuralsız…
Başına buyruk, biraz da savurgan…
Gülüşlerimle daha şendim, daha kaygısız…
Ağlamazdım öyle kolay kolay…
Sevmezdim  sanat müziğinden şarkıları dinlemeyi… Şiir okumayı da.
Resim yapmayı denerdim, koşmayı, top oyunlarını, hiç de güzel olmadığını bildiğim halde bağıra bağıra türküler söylerdim. Kim ne der, ne düşünür diye düşünmeden…
İzmir’den Malatya’ya… Diyarbakır’a, Zonguldak’a giderdim bi başıma… Ne uzun yol korkuturdu gözümü ne yalnız olmak….
Yıllar sonra-düşünüyorum da- ne çok değişmiş beğenilerim, düşüncelerim… Korkularım çoğalmış,
daha bi endişeli, suskun,kaygılı bakar olmuşum yaşama, geleceğe…
Kuralcı yaşamaya başlamışım, daha çok ağlar, daha az güler olmuşum…
Bi başıma olmaktan korkar , kalabalıklardan da , gürültüden  de kaçar olmuşum.  
Kırmızı rengi artık  sevmez olmuşum dünyadaki katliamlardan, katledilenlerden dökülen kanları görmekten galiba , mavi, yeşil olmuş sevdiğim renklerim.

 

Ağacın yeşiline, denizin mavisine  sevdalanmışım.
Ne fal bakar, ne baktırır olmuşum.
Artık romanların kişileri ile kalamaz olmuşum romanlarda kaybolup…
Yeni şeyler denemekten, başkalarının ne diyeceğinden korkar olmuşum.
Artık türküleri yalnız içimden söyler olmuşum…
Öfkelerimin,kırgınlıklarımın çığlıkları yalnız kendim duyacağım kadar çıkar olmuş.
Bi başıma yolculuk yapamaz, uzun yollara çıkmayı göze almaz,
Şarkıları hüzünle dinler, şiirleri gözlerimde yaşlarla okur olmuşum.
Tutkunu olmuşum şarkıların, şiirlerin.
 Değişmeyenlerim de oldu yıllardır.
İnsana , doğaya, memlekete sevdam hiç  azalmadan var oldu yüreğimde.
Emeğe, emekçiye, alınterine saygım da…
asalaklara, karanlıklara, çıkarcı ve bencillere de hiç azalmadı öfkem.
Ölüm değil korkutan artık, insanca yaşayamamak…
Paylaşamamak, üleşememek güzeli, iyiyi, ağız dolusu gülememek…
Sahip çıkamamak doğruya, temize..
yitirmek en çok sevdiklerimi….
Ve yitip giden insanlığın ardından  bakakalmak…
Hergün grileşen mavidüşlerimle,
umuda sarılmak,
yakasına yapışmak
yaşamın….
Sevda ile inat ile, dost ile….

…

Aysel Çetinkaya, Şubat 2009, Aydın

http://blog.milliyet.com.tr/mavi_yesilbirdunya

383 okunma

Bu yazı Cumartesi, 07 Şubat 2009, 22:22 tarihinde ebrulî, gümüşî, kurşunî, limonî kategorisi altında zelin artuğ tarafından yayımlandı. Bu yazıya yapılacak yorumlardan haberdar olmak için RSS 2.0 beslemesini kullanabilirsiniz. Yorum yapabilirsiniz, veya kendi sitenizden geri izleme yapabilirsiniz.