yürümenin kıyısında yaşamak
Zelin Artuğ - Yücel Evren
Uzun yürüme günlerinde, artık ayakların bedenini çekmez olduğunda, bir kahve iskemlesine çöküyorsun. Yürümek, yoruyor insanı, dinlenmek de öyle.. Dinlenmede garip bir yoruculuk var. Sanki yorulmaya dinleniyor bedenin. Rakı beyazı puslu gökyüzünün altında, cehennemin dibine kadar yürüsen, böyle yorulmazdın dedirtecek kadar ….
Yürürken düşünüyorlar. Düşünmek yorucu değil ki… Bunları konuşmak ne saçma, evsizler…açlar…. “birkaç”la sınırlı olamayacak kadar çok aç ve ne bilemez durumda insan!.. bedelsiz ve saçma.


